Çıktık ödünç akıl"la...

Bilge adam Socrates, “üzerinde düşünülmeyen hayat, yaşamaya değmez” demişti öğrencisine. Öğrencisi de, tam da Socrates gibi bilge bir kişinin öğrencisi olduğunu kanıtlayan şöyle bir karşılık vermişti üstadına: “Yaşanılmayan hayat, üzerinde düşünmeye değmez.”

Peki, biz hayatımız üzerinde düşünebiliyor muyuz? Hayır. Neden? Yaşadığımız, ya da yaşadığımızı sandığımız ama gerçekte sürüklendiğimiz / yuvarlandığımız hayat, üzerinde düşünmeye değmeyen bir hayat olduğu için mi; yoksa düşünme kabiliyetlerinden yoksun olduğumuz için mi?

Cumhuriyet Türkiye''si, 83 yaşına bastı; ama hâlâ özgün, kendine özgü, yaratıcı bir aklı yok: Aklı olmayan düşünebilir mi? Varolabilir mi? Var olduğunu iddia edebilir mi? Varlığını sürdürebilir mi? Dünyaya esaslı bir şey söyleyebilir mi?

Cumhuriyet Türkiyesi''nin bir aklı var; ama ödünç bir akıl bu: Doğduğu, anavatanı Avrupa''da bile çoktan aşılan, anakronikleşen (tarih-dışına itilen), kıyasıya tartışılan Fransız Aydınlanmacılığının kendimize benzettiğimiz (tanınamaz hâle getirdiğimiz, dondurduğumuz), eklektik (devşirmeci) bir ruhla (ruhsuzlukla) içini boşalttığımız; kör, körleştirici ve köleleştirici bir inatla zoraki olarak yaşatmaya türlü tuhaf antlar içtiğimiz, “kullanım süresi çoktan geçmiş” bir Fransız aklı bizim ödünç aklımız!

Ödünç bir akıl''la düşünebilir miyiz? Ödünç bir akılla, üzerinde düşünmeye değer, yaşanılan ve yaşamaya değer bir hayat kurabilir miyiz?

Fransızlardan ödünç aldığımız akıl, aklî kabiliyetlerimizi dumura uğratan, yalnızca güç ve çıkar çevrelerinin güçlerini ve çıkarlarını pekiştirmelerine yarayan kaba, aklamacı bir akılcılık. Başka bir şey değil. Bunu görüyor olmalıyız artık.

Fransızlardan ödünç aldığımız akıl, bilimi din''in yerine yerleştirerek bilimi putlaştıran; İslâm''ı dar bir alana hapsederek boğan, bu milletin nefes alamaz hâle gelmesine neden olan; İslâm''a dayalı değer, ahlâk, zihin ve davranış biçimlerini tahrip ettiği için seri katiller üreten; çocuklarını top ile pop, arabesk ile eurobesk arasına fırlatan; orta eğitimde uyuşturucu, cinayet, mafya şebekelerinin cirit atmasına yol açan; bize yarardan çok zarar getiren ezberci, şabloncu primitif bir pozitivist akıldan başka bir şey midir?

Bu ülkeyi Batılı emperyalistlere teslim etmemek için tam yarım asır savaştık biz. Ama sonunda Batılı sömürgecilerin yapmak istediklerini kendi ellerimizle yapmayı marifet sandık ve kendi kendimizi sömürgeleştirdik. Çocuklarımıza güçlü bir kültür, tarih ve medeniyet şuuru kazandırmayı, irtica olarak gördük ve iddialarını, ideallerini, rüyalarını yitirmiş; Batılıların yoz, sığ, köleleştirici, uyuşturucu üçüncü sınıf popüler ve seküler kültürlerini, hayat tarzlarını, bakış açılarını, ikonlarını, idollerini, hayallerini çocuklarımıza tam bir sömürgeci marifetiyle zerkettik.

Oysa İslâm''dan uzaklaşsın da ne olursa olsun mantı/ksızlı/ğı / akıl/sızlığ/ı ile hareket etmek, çocuklarımızı uyuşturucu, cinayet ve mafya çetelerinin ellerine ve merhametlerine teslim etmekten başka hiçbir işe yaramıyor; bunu tüm çıplaklığıyla ve ürkütücülüğüyle görüyor olmalıyız.

Tam bir akıl tutulması bu. Öyle bir akıl tutulması ki bu; özeleştiriden yoksun. Hâlâ analitik ve eleştirel melekelerimiz işlemiyor. Hâlâ kendimizle, yapıp-ettiklerimizle yüzleşmekten kaçınmayı tek çıkar yol olarak görüyoruz: Ve tam bir çocuksuluk hâli bu. En küçük tartışma, analiz, eleştiri girişimini bile -en hafif ifadeyle- alınganlıkla karşılıyoruz.

Oysa alınganlık, bir hamlık, olgunlaşmamışlık, özgüven eksikliği göstergesidir. Hatta bir suçluluk psikozudur; suçu örtbas etme telâşı ve ürküntüsüdür.

Alınganlıkla yetinmiyor; iç düşmanlar üretmeye kalkışıyoruz. İrtica dediğimiz şeyin İslâm olduğunu görelim ve itiraf edelim artık. Bir yandan İslâm''la bir sorunumuz yok demek, öte yandan da İslâm''ın kamusal alandan uzaklaştırılmasını istemek, sadece Batılı sömürgecilerin iştihalarını kabartır ve bu ülkeyi önümüzdeki süreçte seküler Batı kültürü tarafından asimile ettirir; bu ülkenin ruhunu bitirir; adalete, hakkaniyete, barışa; kısacası medeniyet iddiasına dayalı tarihî bir yürüyüşe soyunmasını imkânsızlaştırır. Ki, bu, uzun vadede Türkiye''nin kendi-kendini sömürgeleştirerek yok olmasıyla sonuçlanabilir.

O yüzden ödünç akılların bizi bir yere götürmeyeceğini; yokoluş çukuruna fırlatacağını artık görelim.