Düştükçe düşüyor ve düşünme melekelerini yitiriyor insan…

İslâm"ın dışında seküler-kapitalizme direnebilecek ve insanlığa hakikat fikri sunacak başka bir kaynak kalmadı. Bütün diğer dinler, kültürler ve medeniyetler seküler-kapitalizme teslim bayrağı çektiler.

Batılıların, İslâm"ı hedef tahtasına yatırmalarının temel nedeni, Tanrı, kâinât ve insandan oluşan büyük varlık zinciri fikrini yalnızca İslâm"ın temsil ettiğini görmüş olmaları.

Batı uygarlığının insanlığı nasıl bir dekadans, düşüş ve yokoluş felâketinin eşiğine sürüklediğine yakından bakarsak, bu gerçeği daha iyi görebiliriz.

İnsanın birinci düşüşü, Tanrı"nın İsa-Mesih sûretinde insanlaştırılmasıyla gerçekleşti.

Antik Yunan uygarlığı, insanı tanrılaştırmıştı. Kilise ise Tanrı"yı insanlaştırdı. Yaşayan en büyük tarihçi William McNeill"in yerinde tespitiyle, Batı uygarlığı, hep ifratla tefrit arasında gidip geliyor/du.

Tanrı"yı insanlaştıran Kilise, insanı yücelttiğini sanıyordu ama Tanrı"yı sonsuza dek "mezara gömdüğünü", Tanrı"nın insanlaştırılarak "öldürülmesi"nin, sonuçta insanın da ölümüyle sonuçlanacağını düşünebilecek durumda değildi.

İnsanın ikinci düşüşü, modernlikle birlikte gerçekleşti: Modernlik, Grek paganizminin yeni şekillerde, yeniden hortlatılmasından başka bir şey değildi.

İfrat tefrit arasında sürüklenen Batı uygarlığı, modernlikle birlikte, önce insanı tanrılaştırdı; sonra yolunu şaşırdı ve hayatın kuraklaşmasına giden bütün yapıtaşlarını döşedi.

İnsanın üçüncü düşüşü, postmodernlikle birlikte gerçekleşti: Postmodernlik, modernliğin azmanlaştırdığı insanı, hayatın merkezinden uzaklaştırdı ve post-humanizm süreciyle birlikte, insansız bir hayat arayışını mutlaklaştırdı.

Postmodern süreçte, insan, var elbette ama bu insan, fizik ve fizikötesi özellikleriyle varolan BÜTÜN insan değil. Hazlarının, cinselliğin, arzularının peşinde koşturan insanaltı bir yaratık yalnızca: Beninin, bedeninin, bencilliğinin kölesi olan, ayartılarak varolan, düşünme yetileri yokolan, düşen ama düştüğünün bile farkında olamayan acınası bir yaratık…

O yüzden histerikleşiyor… O yüzden hayattan kaçıyor. O yüzden ayartılmaya ayarlayarak sürdürmeye çalışıyor hayatını…

Düştüğü için… Düşünme yetilerini yitirdiği için…

İnsanın düşüş serüvenine bir başka açıdan şöyle de bakabiliriz: İnsanın birinci düşüşü, Kilise"nin hakikat ve dolayısıyla metafizik fikrine ulaşamamasıyla gerçekleşti. Kilise çağlarında, din, dünyadan uzaklaştırılmıştı.

İnsanın ikinci düşüşü, modern süreçte, insanın hakikat fikrini ve metafizik hakikati yitirmesiyle, sadece fizik dünyaya kapanmasıyla gerçekleşti.

Modern süreçte, dünya, dinden uzaklaştırılmış, arındırılmıştı: Tam bir sterilleşme, kuraklaşma ve çölleşme süreci yaşandı.

İnsanın üçüncü düşüşü, postmodern süreçte, hakikatin yitirildiği hakikatinin de yitirilmesine yol açtı: Fizik gerçeklik de, fizikötesi gerçeklik de buharlaştırıldı.

Postmodern süreçte, dünyevî olan dinselleştirilmiş, new age türü, postmodern din-dışı kutsallıklarda bir patlama yaşanmıştı.

İnsanın düşüşü, düşünme ve düş görme melekelerini yitirişi karşısında hakikatin izini süren tek kaynak var: İslâm.

İslâm"ın dışındaki bütün Çin, Hint, Afrika, Latin Amerika dinleri, düşünce gelenekleri, seküler-kapitalizm tarafından teslim alındı. Küresel sistem, İslâm"ı bir türlü teslim alamıyor. O yüzden, bütün stratejilerini İslâm"a KARŞI geliştiriyor.

Bu, İslâm"ın, modern tarihte, ilk kez ÖZNELEŞTİRİLMESİ, Batılıların kendilerini nesneleştirmeleri demek.

Batılıların, İslâm"ı protestanlaştırarak / sekülerleştirerek ya da beşerî bir ideolojiye indirgeyerek dize getirmek ve teslim almak için bütün kaynaklarını histerik bir dille ve panik psikolojisiyle seferber etmeleri, sonuçta, İslâm"ın özneleşmesine yol açıyor…

Batılılar, bunun farkındalar mı bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var: Başka seçenekleri kalmadı.

Batılıların şunu iyi bilmeleri gerekiyor: İnsanlığın insanlığını sürdürebilmesinin yolu, Batı uygarlığı dışındaki bütün insanlık tecrübelerini yok etmek değildir. Aksine, başka medeniyetlerle, kültürlerle, dinlerle, biliş, oluş ve varoluş biçimleriyle birlikte yaşayabilmektir.

Batılılar, tarihleri boyunca, başka kültürlerle bir arada yaşamadıkları için, Batı hakimiyetinin, hayat tarzının, düşünme biçimlerinin bütün dünyaya (Paul Feyerabend"in deyişiyle, "silahla ve reklamla / medyayla") dayatılmasına karşı çıkanları anlayamıyorlar ve "terörist", "barbar", diye yaftalamaktan başka bir şey yapamıyorlar…

Batılıların bir algılama sorunu var: O yüzden düştükçe düşüyor ve düşünme melekelerini yitiriyor insan…