İplerin bu ülkenin çocuklarının elinde olduğunu mu sanıyorsunuz siz hâlâ?

Taksim''de kesinlikle haklı gerekçelerle, masumane olarak başlayan gösteriler, kontrolden çıkmak üzere. The New York Times gazetesi, gösterileri, "Türkiye''de Taksim gösterileriyle, Türk halkı ayaklanmaya başladı. Taksim, Tahrir''e dönüşmek üzere" şeklinde ayartıcı, kışkırtıcı başlıklarla duyurdu. İngiliz haber ajansı Reuters, Taksim''deki gösterileri kaç gündür canlı olarak yayınlıyor.

Hükümet, kontrolü eline almalı; polisin aşırı, orantısız güç kullanımını derhal durdurmalı. Aksi takdirde, Türkiye''deki bazı çevreler, bir arkadaşımın deyişiyle, "Cumhuriyet mitingleriyle yapamadıklarını", Taksim''de başlayan, Ankara''ya, İzmir''e ve ülkenin belli başlı büyük şehirlerine de hızla yayılan bu gösterilerle yapmaya kalkışmaktan çekinmeyeceklerdir.

Türkiye''yi içeriden ve dışarıdan karıştırmak isteyen bazı şer güçler ve şirret çevreler, bu olayları Türkiye''yi karıştırmak için "bulunmaz bir fırsat"a dönüştürmek, ülkeyi içinden çıkılması zor büyük bir kaosun eşiğine sürüklemek üzere kolları sıvadılar.

Şunu bilelim: Taksim''den Tahrir çıkmaz; yalnızca taksimat ve felaket çıkar! Türkiye, sosyal olarak büyük bir kutuplaşmanın, siyasi olarak da geri dönüşü zor bir "parçalanma"nın eşiğine sürüklenir sadece!

Zira uzun zamandır "pişirilen" Alevi sorunu ihdas edilmek üzere. O yüzden "aman dikkat" diyorum.

Sanki bu ülke, bu topraklar hâlâ her hâl ve şartta bizimmiş gibi, bizim kontrolümüzdeymiş gibi hareket ediyoruz.

Bu topraklardaki varlığımızı, hükümranlığımızı ve istiklalimizi fiilen 1908 darbesiyle kaybettik biz.

1908 darbesi, 1923"ten itibaren meyvelerini verdi: Bu kez, bütün küresel ve evrensel iddialarımızı, medeniyet iddialarımızı terkettiğimizi resmen tescillemiş olduk.

Bugün kökü dışarıda, elleri içeride her yerde 350 kişilik azgın "istanbul dükalığı"nın marifetleriyle finans dünyasını kontrol eden, hâriciyeyi, bürokrasiyi, kültür dünyasını, medyayı kontrol eden bizim medeniyet iddialarımızı düşmanlarımızdan daha ürperici şekillerde yok etme savaşı veren azgın azınlık, sessiz çoğunluğa hükmediyor, burnundan getiriyor, "ya sabır!" çektiriyor.

Azgın azınlığın sessiz çoğunluğu ezeli düşmanlarımızın marifetleriyle "kapana kıstırış" ve "kan kusturuş" hikayesine biraz yakından bakmakta fayda var...

1908"de omurgamız çöktü: Gözlerimizin önü karardı ve yere düştük.

1923"te bizi düştüğümüz yerden kaldıracağını söyleyen "maskeli birileri" beliriverince önümüzde, kim olduklarına bakmaksızın, uzatılan ele yapışıverdik "mal bulmuş mağribi gibi". .

Bizi düştüğümüz yerden kaldırmayı vadeden "maskeli birileri"nin Lozan"da maskelerini çıkarıp da pis pis yüzümüze sırıttıklarını görünce, başımıza gelen şeyin ne olduğunu, ne kadar büyük bir felâket olduğunu kavrayabildik ama iş işten çoktan geçmişti.

İngilizler, 1876 darbesinin de arkasındaki maskeli kişilerdi. 1826, 1839 fermanlarının gerisinde de bunlar vardı belli belirsiz. 1854 ticarî kapitülasyonlarının arkasında da.

İngilizler, 1826"da bizi "ıslahat" fermanıyla, aklımızı başımıza devşirebilecek zekâ ve dehâyı gösteremeyecek kadar yorgun düştüğümüzü anlayınca da, 1839"da imparatorluğun bütün görünür-görünmez yapılarını, silbaştan tanzimata tabi tutma emr-i vakisiyle hizaya getirdiler.

Sonuç aldıklarını görünce, 1854"te ticarî tazminatı boynumuza geçirdiler, 1876"da da deyim yerindeyse, "gözlerimizi bağlayarak, hürriyet ve meşrutiyet" diyerek ellerimize kelepçe vurdular, böylelikle siyasî tazminatı da kopardılar.

Ancak bu son 1876 "numarasını" yutmadık. Abdülhamid, düzenlenen tertibi bozdu; kendi düzenini kurdu: Avrupa devletler muvanezesinde, en büyük denge unsuru olduğumuzu, geliştirdiği stratejik zekayla da, dünyanın en önemli stratejik güçlerinden biri olduğumuzu İngilizler başta olmak üzere, Avrupalı emperyalistlere gösterdi.

İngilizlerin intikamı çok acımasız oldu: 1908 darbesi, yalnızca Abdülhamid"in tahttan indirilme sürecinin başlangıcı değildi; Osmanlı devletinin sonunun da, İslam medeniyetinin bikuvve olmasa bile bilfiil aktör olarak tarihten çekilişinin de başlangıcıydı.

İngilizler ayağımızın altındaki ipi çekince, fena hâlde düştük yere…

Sonra da İngilizlerin, türlü tuhaf tezgâhlarla yere serdikleri devi, bu kez maskelere bürünerek yerden kaldırma teklifinde bulunmalarına tanık olduk: Maskeli kişilerin, yüzyıldır devi türlü kumpaslarla, abrakadabra oyunlarıyla içeriden çökertmeye çalışan kişiler olduğunu düşün/e/medik bile.

İngilizler, son kez, Lozan"da çıktılar karşımıza: Maskeleriniu çıkarınca, yüzyıldır devi yere sermek için kumpas çeviren maskeli kişilerin karşımıza geçip pis pis sırıtan kişiler olduğunu nihayet anladık.

Ama dediğim gibi, iş işten geçmişti artık: Kurt, kuzuyu yutmak üzereydi.

Yutulmamak için, uyutulmaya razı olduk...

Bütün medeniyet iddialarımızı terkettiğimizi ama üzerinde yaşadığımız son toprak parçasını terketmeyeceğimizi ilan ettik.

Çok riskli bir pazarlıktı bu: İnönü, Lozan"dan çıkarken, "artık yüzyıl rahat nefes alabiliriz" demişti ama bu sözü niçin söylediğini Lozan"ı terkettiği andan itibaren unuttuğunu ispat edercesine bu milletin yarım asır nefes borularını tıkayacak işler yapmaktan geri durmamış; finali, bu ülkenin katıksız ve has çocuğu Menderes"i ipe gönderecek bütün yapı taşlarını döşeyerek tamamlamıştı.

Türkiye, bu süre zarfında, ancak teritoryal (toprak) bağımsızlığını koruyabildi ama bütün medeniyet iddialarını terkederek yola devam etmeye çalıştığı için bugüne kadar düşe kalka yol aldı fakat gerçek bağımsızlığını kazanabilme, medeniyet iddialarına sahiplenebilme konusunda neredeyse hiçbir MESAFE alamadı.

Türkiye, 1908 darbesiyle durdurulmuştu. 1924 Lozan darbesiyle ise tam kalbinde vurulmuştu. Lozan"da kalbi durmuştu Türkiye"nin; sadece canlı cenaze olarak yaşamaya fit olmuştu o yüzden.

O gün bugündür komada... Bitkisel hayatta... Zaman zaman canlanma emareleri gösterdiğinde "hapı" veriyorlar Türkiye"ye… Biz de, çaresiz yutuyoruz verilen her hapı.

Özal"la birlikte Türkiye, yaşama emareleri gösterdiğini ilan etti dünya âleme. Ama Özal"ı öte âleme gönderdiler.

Erbakan"la birlikte, ayağa kalkma temrinleri yaptık. Erbakan"ı ev hapsine mahkum ettiler tam anlamıyla ayartıcı bir tezgâhla…

Erdoğan"la birlikte, anlaştık düşmanlarımızla. Sıkı pazarlıklar yaptık. Ama düşmanlarımızın anlaşmalarına aslâ sadık kalmayacaklarını çok çabuk unutuverdik. Tam düşmanlarımızın oyunlarını bozduğumuzu düşünürken, Suriye"de kapana kıstırıldık. İngilizler, bize "siz girin Suriye"ye, biz arkanızdanızdayız" diyerek gazı verdiler; sonra da, İngilizlerin nasıl arkamızda olduğunu, dün olduğu gibi, bugün de, bizi nasıl arkadan vurduklarını Suriye kapanına kıstırıldığımız zaman görebilmeliydik ama göremedik; çünkü zokayı çoktan yutmuştuk çoktan!

Türkiye, Suriye"de elbette taraf olmak zorundaydı ama böyle değil. Osmanlı"nın çocukları olarak düşmanlarımızın bütün oyunlarını yerle bir edecek öyle bir oyun kurmalıydık ki Suriye"de ezelî düşmanlarımızın ruhu bile duymamalıydı.

Kürt meselesini nihâî olarak hâl yoluna koyarak kıstırıldığımız kapanı kırmaya ramak kalmışken, Türkiye bu kez içeriden karıştırılmaya başlandı…

AYAKLARIMIZI YERE SAĞLAM BASABİLMİŞ DEĞİLİZ HENÜZ!

Şunu çok çabuk unutuyoruz: Türkiye"de ipler, hâlâ bu ülkenin çocuklarının elinde değil. Cem Küçük"ün yazısından öğrendim: Mehmet Eymür, "Türkiye"yi 50 yıldan bu yana Türkler yönetmiyor" demiş… Evet, Türkler, Kürtler ve diğer Müslüman çoğunluk belirleyemiyor bu ülkenin kaderini.

Azgın azınlık, kökü dışarıda eli Türkiye"nin kilit noktalarını (anaakım medyasını, sermayesini, yüksek bürokrasisini, hâriciyesini vesaire) hâlâ kontrol eden azınlık, küresel sermayenin Türkiye şubesi azınlık, tam da Türkiye"nin "barış süreci"nde yol almaya başladığı bir sırada, Taksim"den Tahrir çıkarma fırsatına mal bulmuş mağribi gibi sarılarak bir ânda ülkeyi kaosun, savaş manzaralarının eşiğine sürükleyen "şebeke"ler, Türkiye"de yapılabilecek orta ölçekli bir yanlışlıkta Türkiye"yi nasıl karıştırabileceklerini gösterdiler.

Son kez hatırlatıyorum: Türkiye"de ipler bu ülkenin çocuklarının elinde değil hâlâ. Kendi kendimize gelin güvey olmanın âlemi yok: Ayaklarımızı yere sağlam basacak durumda değiliz henüz. Bir başörtüsü meselesini bile nihâî, kalıcı ve yasal olarak halledemeğimizi, yarın, ilk fırsatta, Türkiye"nin başörtüsü meselesiyle bir kez daha öncekileri aratacak daha büyük bir zulümle karşı karşıya kalacağını göremiyoruz bile…

İktidar değiştiğinde, her şey, eskisi gibi olacak. Hatta eskisinden de kötü olacak. Türkiye, kolaylıkla kamplara bölünecek.

Kürt meselesinden sonra Alevi meselesini hortlatacaklar meselâ. Kaç zamandır, düşmanlarımız içerideki "şebek"leriyle Alevi meselesini pişirmekle meşguller…

Türkiye"nin çıkarlarını değil, azgın azınlığın çıkarlarını düşünen muhalefet, Türkiye"nin orta ölçekli bir krizde felâketin eşiğine sürüklenmesine çomak sokacağını bir kez daha gösterdi Taksim"de. Yalnızca Taksim"de değil, Ankara"da ve İzmir"de de aynı zamanda…

Yazının başında söylediğim şeyi sonunda da tekrar hatırlatarak yazıyı bitireyim: Şebeke, cumhuriyet mitingleriyle yapamadığını Taksim''den Tahrir çıkararak yapabileceğini zannediyor ama Taksim''den Tahrir çıkmaz; olsa olsa taksimat çıkar!

Fakat önümüzdeki süreç, oldukça çalkantılı olacak. Alevi kışkırtması pişiriliyor çünkü!

Benden hatırlatması...