Maraş"ın gerçek kahramanları: "Yüce dağları"

Maraş''ı, Maraş''ın bende bıraktığı izleri, Maraş''ta edindiğim izlenimleri, Maraş kadar güzel insanlarını yazacağımı söylemiştim. Araya başka şeyler, başka şehirler, başka ''şiirler'' girince, Maraş düştü gündemimden mecburen, birdenbire.

Ama Maraş düşmedi düşlerimden. Düşlerimi süsledi, düşüncelerimi beslemeye devam etti…

Maraş, isteseniz de düşecek gibi değil, bir kez Maraş''ın havasını, suyunu tadan, bu havayla, suyla tanışan, Maraş''ın güzel insanlarını yakından tanıyan bir insanın dünyasından…

Şiir-şehir Maraş çünkü. Şiir gibi bir şehir: Bir yudumda içilecek ama içtiğiniz suyun tadı damağınızda kalacak kadar aziz ve leziz bir şehir.

Maraş''ın insanları da tıpkı Maraş gibi delişmenler… küheylân gibi kükreyen, arkalarına bakmadan kendilerinden emin bir şekilde yürüyen, hedefe kilitlenen, ufka, dağların ötesine erişmeye çalışan insanlar…

Maraş''ta rahmetli Cahit (Zarifoğlu) Ağabey ve Rasim (Özdenören) Ağabey''le dolaştığımı belirtmiştim: Amacım, bu kadar küçük bir şehirden Cumhuriyet tarihinin edebiyat dünyasına Maraş''ın ve temsil ettiği Anadolu ruhunun damgasını vuran, edebiyat, sanat ve düşünce dünyamızın anlam haritalarını yeniden kuran öncü, büyük adamların nasıl çıkabildiğinin izini sürmekti.

Bu yolculuğumda bana hakkıyla, -hakkıyla ne kelime fazlasıyla- rehberlik / öncülük edecek Maraş''ın biri Türk şiirinde hâlâ yeterince keşfedilemeyen imajinatif, uçsuz bucaksız bir çığır açan Cahit Ağabey''le, diğeri varoluşumuzun yitik cennetinin derûnî labirentlerinde gezinerek hikâyeciliğimizde benzersiz bir keşif yolculuğunun engin denizlerinde önümüze henüz farkedemediğimiz, yeterince keşfedemediğimiz terra incognita''lar / keşfedilmemiş kıtalar açan Rasim Ağabey gibi iki esaslı rehber, izsürme yolculuğumda öncülük edeceklerdi.

İkisini de hem şahsen, insan olarak yakından tanıma, hem de Türk edebiyatında ve düşüncesinde açtıkları çığırdan / kapıdan geçme imkânı nasip olmuş benim gibi bir kalem müsveddesine rehberlik edecek bu iki öncüden daha iyi kim/ler olabilirdi ki!

Dahası da var: Bu küçük, şirin, şiir şehir Maraş''ın mayasını kardığı üç büyük -ama hakikaten büyük- insanla yaklaşık beş yıla yayılan bir süre birlikte çalışmak, iş yapmak, aynı zamanı yaşamak, aynı mekânı paylaşmak, aynı havayı solumak nasip olmuştu: Erdem Beyazıt, Ahmet Beyazıt ve Cahit Ağabey.

Üçünün de ortak özellikleri vardı: Üçü de öncüydü: Üçünün de öncülükleri kendine özgüydü: Şiirde, sinemada ve televizyonda.

Ama en önemlisi de hakikat sevdasında… Hayatımızı daha yaşanılır, daha anlamlı ve daha derûnî kılma davasında… Denizin ortasında anafora tutulan ve alabora olan ''gemi''yi, yeniden rotasına oturtma, yeni ufuklara açma zorlu yolculuğunda…

Üçünde de, kendilerine özgü çocuksu bir ruh vardı: Üçü de kabına sığmaz''dı. Üçü de dervişti.

Üçü de bu dünyadan geçmiş, kendilerini hedefe, bu ülkenin çocuklarının bu topraklara ruh üfleyen derûnî medeniyet birikimiyle, dinamikleriyle ve ruhuyla yeniden buluşabilmesi hedefine kilitlemişti. Bütün bu özellikler, aynıyla Rasim Ağabey''de de görülebilir/di.

Rasim Ağabey -Allah nice hayırlı ömürler versin- yaşadığı, Cahit Ağabey''in bende bıraktığı derin iz de hayatını ve hayatiyetini el''ân sürdürdüğü için Maraş''ta Cahit Ağabey''le ve Rasim Ağabey''le dolaştım hep bu nedenle…

Gördüğüm her şeyde gözlemlediğim dikkate değer her bir iz, sürekli olarak Cahit Ağabey''le ve Rasim Ağabey''le ''canlı bir konuşma''nın ortasına getirip bırakıveriyordu beni.

Bir ara -etrafımdaki insanlara aldırmadan- kendi kendime ''Bakın Rasim Ağabey, işte bu! Cahit Ağabey, buradan geçmiş, şu çeşmeden su içmiş, burada haşarı çocuklarla şiir gibi, şiir yazar gibi, şiir yaşar gibi top oynamıştır mutlaka, Ahir dağlarına seslenerek her topa vuruşunda, ''o dağların ötesine geçeceğim, nice dağlara erişeceğim'' demiştir mutlaka!'' diye konuştum bile! O kadar yani!

Cahit Ağabey, sınırsız ufuklara açılmamda, sınır-dışı değil ama belki az biraz sıradışı bir hakikat yolculuğuna çıkmamda belirleyici bir rol oynamıştı…

Bir gün, seccadeler serilmiş, ikindiler kılınmış, akşamüzeri Mecidiyeköy trafiğine girilmiş!

Ve kolkola yürünmeye başlanmış birlikte, Mecidiyeköy gürültüsünün ortasında, o gürültüye inat!

Beş katlı işhanının merdivenlerinden inmeye başlarken Cahit Ağabey koluma giriyor, kolumu sımsıkı kavrıyor, bana heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyor… bense terden sırılsıklam oluyorum… 5 dakikalık yolu 20 dakikadan fazla dura-konuşa, dura-bakışa ancak katedebiliyoruz…

Cahit Ağabey, bana ''okul biter bitmez, atla git Londra''ya'' diyor, gözlerimin içine bakarak…

Ben de okul biter bitmez, daha diplomayı filan almadan kendimi Londra''ya atıyorum….

Maraş''ta dolaşırken, eski sokaklarında nefes alıp verirken, kapalıçarşısında gezinirken, tepeden, en tepeden Maraş''ı kuşbakışı seyre dalarken, izini sürdüğüm soru şuydu hep: Necip Fazıl''dan Sezai Karakoç''a, Rasim Özdenören''den Cahit Zarifoğlu''na, Nuri Pakdil''den bu öncülerin önlerini açtığı pek çok genç yazara, sanatçıya, fikir erbabına kabına sığmaz bir ruh ve ufuk bahşeden şey, neydi bu şiir şehir Maraş''ta acaba?

Bu sorunun cevabını buldum galiba: Maraş''ın dört bir tarafının dağlarla çevrili olması, Maraşlıların, Maraş''ın sözkonusu öncü çocuklarının bu sıradağlardan birinin eteğinde sanki hep ufka, dağların ötesinde uzanan, güneşle doğan, güneşin batışıyla dağların ufuklarında gizlenen; güneşin her doğuşunda ufukların ötesine ulaşma düşünü tazeleyen, güneşin her doğuşunda, dağların ötesindeki ufukların hayal haritalarının fethine imkân tanıyacak şiirini yazdıran bir fütuhat ruhu olmalıydı bu.

Saçaklızade Vakfı''nın değerli yöneticileri ve en özgün fikir sitelerinden fikirteknesi''nin her şeyi sevgili Haki Demir kardeşimle tepeden Maraş''a baktığımız Maraş''ı çepeçevre kuşatan dağların, sıradağların çok fazla bir özelliği yok aslında. Erciyes gibi, kendisine âşık edecek büyüleyiciliğe ve güzelliğe, dolayısıyla kendisine bağlayacak bir niteliğe sahip değil meselâ. Sıradan dağlar, Maraş''ın sıradağları.

Ama Maraş''ın insanının büyük rüyalar görmesine, Maraş''ın da parçasını oluşturduğu topraklarda karılan mayanın, Anadolu kıtasında özetlenen hayal''in bu dağların ötesinde insanı beklediğini adeta haykıran, insanı mutlaka aşmaya, ötesine taşmaya, ötesinde uzanan hakikatin izini sürmeye çağıran, kışkırtan dağlar Maraş''ın dağları.

Maraş, kahraman Maraş. Bana kalırsa, Maraş''ı kahraman yapan şey Maraş''ın ''dağları'': Thomas Mann''in ''büyülü dağ''ını andıran, Türk edebiyatının ve düşünce hayatının kaderini değiştiren, ''surda gedik açmak''la kalmayıp, ufukta hakikat yolculuğu yapan ve bize de yaptıran ''yüce dağlar''.

Türk edebiyatının ve düşünce hayatının yıkılmaz sütunları: Dağ gibi dimdik, her şeye şahit, hakikate ayarlı, hakikat şarkısını besteleyen anıtları…

Maraş''ı konu edinen bir yazıda Maraş''ın yaşayan gerçek kahramanından, Yaşar Alpaslan''dan sözetmemek olacak iş değil. Sadece Yaşar Alpaslan Bey''i görmek, keşfetmek için bile Maraş''a gidilir.

Bugün bu topraklarda karılan mayadan sözedebiliyorsak bunu Anadolu kıtasının yaşayan, bizi de ''yaşayatan'' Yaşar Alpaslan''larına borçluyuz. O yüzden sizi Yaşar Alpaslan Bey''le ayrı bir yazıda buluşturacağımı haber vermekle yetiniyorum şimdilik…