Mümin asaleti, hakikat çiçekleri ve rahmet meyveleri

Batı düşüncesinin en cins adamı, insanlığın vicdanı Nietzsche, ezberlerimizi tersyüz edecek bir tespit yapar:

"Greklerden itibaren Batı uygarlığına köle ruhu damgasını vurmuştur. Batılılar, asalet fikrine ulaşamadıkları içindir ki, insanlığı köleleştirmekten çekinmediler ve dekadansın eşiğine sürükleNdiler."

Bugün Müslümanlar, çöküş çağının anaforunda, oraya buraya sürükleniyor, tarihten sürgün yiyor ve köle ruhluluğun bütün maraziliklerini sergiliyorlar, ne yazık ki!

Oysa Mümin, emanet"i yüklenen, hilâfet bahşedilen asalet sahibi bir kişidir.

"Emanet" deyip geçmeyelim lütfen!

Emanet görevi ve hilâfet mesuliyeti, ancak Rubûbiyet şuuruna eren, ubûdiyet şiirine duran kişinin üstesinden gelebileceği zorlu ama meyveleri leziz, eşsiz bir "iş"tir.

Zira bu kişi, "emin"dir; her hâl ve şartta, "güven verir ve güvenilir"dir.

O yüzden, hakikatin ne denli kıymetli olduğunu, hangi fikir, oluş ve varoluş çilelerinden geçilerek nasıl yeşertileceğini iyi bilir.

Müslim, akl-ı selim sahibidir: Fikreder, fikir çilesi çeker; hakikatle hemdert olur. Hakikatle yoğrulur ve HAKİKAT, KİŞİDE HAYAT BULUR.

Hakikat ağacının tohumu kişinin bedeninde, ruhunda, bütün hücrelerinde meyveye durur. Hakikat, umut olur.

Mümin, kalb-i selim sahibidir: Zikreder, oluş çilesi çeker; hakikatle hemdost olur. Hakikatle doğrulur ve HAKİKAT, KİŞİNİN HAYATI OLUR.

Tohum, filizlenir; Hakikat, ufuk sunar.

Muhsin, zevk-i selim sahibidir: Şükreder, varoluş çilesi çeker, "hiçleşir"; hiçleştikçe BEN"ini yener ve kendine gelir; hakikatle hemhâl olur sadece. Ve "Hakikat" olur.

Böylelikle, HAKİKAT varolur ve HAYAT SUNAR herkese.

Hülâsâ: Toprağa düşen tohum, güne be gün, ân be ân güneşin ışığıyla, rüzgârın aşısıyla, toprağın ısısıyla, suya kucak açmasıyla ve nihayet hakikat çocuğuna gebe kalmasıyla çiçek açar... yeşerir ve hakikat ağacı boyverir... dallanır, budaklanır ve yemyeşil yaprakları arasından taptaze yemişler armağan eder bütün yeryüzündekilere...

Müslim, "Andolsun, incir"e, zeytin"e ve Sina Dağı"na" der ve teslim olur hakikate.

Mümin, "Hamdolsun, incir"in, zeytin"in ve Sina Dağı"nın Rabbine", der ve hakikat emanet edilir kendisine.

Muhsin, "Selam olsun, Rahman ve Rahim olan Rabbimizin, bütün âlemlere rahmet misali ve merhamet timsâli olarak gönderdiği, bizi emaneti üstlenen asil bir ümmet kılan, ancak kardeş olduğumuz zaman Hakikatin Hakikatli Çocukları olabileceğimizi hatırlatan kutlu elçisine..." der ve hilâfeti üstlenir, hakikat tohumunu önce kalbine eker, sonra da hakikat ağacını erişebildiği her yere diker...

Altın kural şu burada:

Hakikat, düşe kalka yürünerek lûtfedilen; fikir çilesinden, oluş çilesinden ve varoluş çilesinden sonra kişiye bahşedilen uzun ince bir yolculuktan sonra hayat bulabilir, hayat olabilir ve insanlığa ancak o zaman hayat sunabilecek bir kıvama ulaşabilir!

Çilemizi dolduruyoruz biz! Çünkü hakikat ucuz değil, bedel ister.

"Bedelimizi" ödüyoruz, bütün engelleri aşabilmek ve hakikat sarayını, esen sert rüzgârların önünde dimdik duracak şekilde yeniden inşa edebilmek için...

O yüzden, hakikati gözümüz gibi koruyalım; adaletten uzaklaşmayalım; kardeşliğin bize nasıl bir ruh, vicdan ve asalet kazandırdığı hakikatini aslâ unutmayalım, diyorum.

İşte o zaman, hakikatin asalet ağacı, leziz meyveler sunacaktır hepimize...

Not: Pazar günü yazacağımı söylediğim yazıyı, o kutlu günde Müslümanları rencide etmemek için yazmadım. Vicdanım el vermedi. Nasipse daha uygun bir zamana...