Patani"de hayat ve hakikat yolculuğu...

İHH ekibiyle Patani"deki yardım çalışmalarımızı son sürat sürdürüyoruz.

Narathiwat vilayetinin Cucu köyünde Şule Yüksel Şenler, Furkan Emre Kesik ve İzmir"den Buğdaycı ailesinin katkılarıyla İHH tarafından yaptırılan "Darüşşifa Yetimhanesi"ni ziyaret ettik, Türkiye"den getirdiğimiz Ramazan yardımlarını ilettik.

Ardından Patani vilayeti"nin Pawal köyünde Merkez-i Nur"ül-Cinan "Miyasetaniş Yetimhanesi"ne geçtik.

Dün muazzam "Darü"l-İnfak Salihiyye Diniyye" okuluna ve yetimhanesine uzunca bir ziyaret gerçekleştirmiştik; yarın ve sonraki gün dört yetimhane daha var sırada...

Sözü uzatmadan sadece şunu söylemekle yetineyim burada: Bir yetimin yüzünün güldüğünü görmek, büyük hayallerin hepsinden de büyük bir hakikate tanıklık etmektir.

Biz Patanililere yardım ediyoruz; onların yüzlerini güldürüyoruz. Onlar da zulüm altında inleyen Türk etnik kökenli kardeşlerine kucaklarını açıyor, bütün korkutmalara, tehditlere ve baskılara rağmen onları bağırlarına basıyorlar.

O yüzden Patani"nin en güzel yanı, güzel insanları. Patani Müslümanları asil ve cesur insanlar; mütevazı, özgüveni yüksek, imanları da, hayatları da, hakikatle irtibatları da güçlü insanlar.

Patani"de hayat, bayat değil, kelimenin tam anlamıyla hayat: Canlı, diri, diriltici, sükunet verici ve ruh üfleyici.

O yüzden hayat demek "yol" demek, sürekli "yol almak", "yolda olmak" demek Patani"de.

Patani"de yollarda en çok iki şeyle karşılaşıyorsunuz: kadın motosiklet sürücüleri ve silahlı askerler. Akşam üzeri Malezya"dan Tayland"a girer girmez yolda ilk karşılaştığımız şey konvoy halinde yol alan askeri arabalarla tanklardı.

Yollarda kamyonlara ve TIR"lara rastlamak zor. Patani"nin Malezya sınırından Tayland"ın içlerine, kuzeye ve batıya doğru tam üç saat yol aldık. Bir tane TIR"a bile rastlamadım. Sadece bir iki küçük kamyon gördüm; o kadar.

Yollarda en çok motosikletli kadınlar var: Hepsi başörtülü. Tayland"ın nüfusunun yüzde onunu oluşturan Müslüman bölgesi Patani"de başörtülü olmayan kadın yok neredeyse. Kadınlar başörtülü, erkeklerse sakallı.

Patani"nin en ayrıksı özelliği, motosikletli kadınları: Bazı kadınlar tek başına, bazıları çocuklarıyla birlikte motosiklet sürüyor. Bazıları ise kocalarını ve çocuklarını da taşıyor.

Tankların ve motosikletlerin yollara hükmetmesi, ülkeye, yönetimde askerlerin, evlerde ise kadınların hükmettiğini gösteriyor sanki.

Hareket var Patani"de. Bereket, bir de... Durmamacasına akıyor hayat Patani"nin yollarında, bellerinde, çarşılarında ve pazaryerlerinde, kentlerinde ve köylerinde, velhasıl her yerinde... Hareket, bereket ve hayat: Hareket tohumu, bereket ağacı, hayat meyvesi Patani"nin.

Hayatı yaşamıyorlar sadece; iliklerine kadar soluyorlar... çalışmak için yaşamıyorlar, yaşamak için çalışıyorlar: Çalışmak değil, yaşamak hayatın itici gücü burada: Hayatın gücü, yaşamak"ta gizli, çalışmak"ta değil Patanili Müslümanların dünyasında.

Çalışmak için yaşamanın hayatı da, insanı da, ruhu da nasıl öldürdüğünü görmek istiyorsanız, Patani"ye iyi bakın, derim.

Sonra da Charlie Chaplin"in bütün zamanların en imajinatif filmlerinden "Asri Zamanlar" filmine dönüp bakın. Marx"ın sanayi çağının insanı nasıl hem kendine hem eşyaya yabancılaştırdığını, metalaştırdığını, şeyleştirdiğini söylediği yabancılaşma teorisinin en mükemmel örneklerinden biridir, insanın devasa bir makinanın dişlisine dönüşmesini ürpertici ve ironik bir dille resmeden Chaplin"in Asri Zamanları.

Patani"de Marx da yok, Charlie Chaplin de; ruhsuz sanayileşme çağı da yok, yabancılaşma da tabiatıyla.

Patani"de özgürlük diye bir şey de yok ama başka bir şey var; bizim çoktan terkettiğimiz, terkettiğimizi bile farkedemediğimiz için sonunda onun da bizi terkedip güttiğini bile görmediğimiz bambaşka bir şey var: HAYAT.

"Hayat"ı terkettiğimiz için hayatı terkettik; hayat da bizi terketti. Eskiden, evlerimizin avlularına "hayat" denirdi. Artık evlerimiz avlusuz. Avlusuz ve hayatsız. Evleri, avlusuz yapan mimarların alınlarından vurmaya gidiyorum!

Evet, Patani"de hayat var. Hayatı varkılan, anlamlı kılan, değerli kılan, yaşanır kılan İslam var.

İslam"ın sadelikle deruniliği, dünyevi olanla manevi olanı, iç"le dış"ı kusursuz bir şekilde mezceden kucaklayıcı hayat tasavvuru var.

Patani"de İslam, modernliğin kirlet/e/mediği, kendiliğinden, bütün tabiiliğiyle yaşanan bir İslam. Kadınların başörtüleri de uzun ve rengarenk. Kimi başörtüler masmavi, kimileri simsiyah, kimileri bembeyaz, kimileri pespembe. Kimileriyse bir kaç renkli desenden ibaret.

İnsanlar, işlerinde güçlerindeler Patani"de... Hallerinden memnunlar... Modernliğin tüketim köleliğiyle gerçekleştirmeyi vadettiği ama asla gerçekleştiremediği "mutluluk hastalığı"na yakalanmadan mutluluğun, huzurun, dayanışmanın, paylaşmanın ve kardeşliğin nasıl yakalanabileceğinin ve yaşanabileceğinin dersini veriyor Patanili Müslümanlar modernlere, modernliğin postmodern derelerinde, ayartıcı sanal çöplüklerinde debelenen insan müsveddelerine... Hayatı unutarak yaşanabileceğini sanan sanalzedelere...

Tabiatın insana huzur ve ruh bahşeden, sekinet ve derinlik armağan eden yemyeşil ve asude dünyasında hayatı doyasıya yaşıyor Patani"nin mütevazı, mütevazı oldukları için de asil insanları: Yoksulluk, gönül zenginliklerinin; yoksunluksa, ruh

hazinelerinin anahtarları.

Peki, Rousseau muyum ben? Aklın aşırılıklarının Avrupalı insanı ruhsuzlaştıracağını haykıran, bu ruhsuzlaşmanın önüne geçmek için de tabiata sığınan, hatta deyim yerindeyse tabiata tapınan iflah olmaz romantik Rousseau muyum?

Elbette ki değil. Değil, zira Rousseau, insanı ruhsuzlaştıracağını düşündüğü uygarlıktan tabiata kaçıyordu; tabiat ananın cömert kollarına atıyordu kendini.

Rousseau"nun tabiata yönelmesi, elbette ki, her türlü takdirin üzerindedir. Ama hayatı insandan ibaret zanneden hümanistler / insanperestler gibi Rousseau da hayatı tabiattan ibaret zannetme illüzyonu yaşadığını biliyor muydu acaba?

Bendeniz, tabiata değil hakikate doğru yol alıyorum, hakikatin izini sürmeye çalışıyorum. Patani"de hayatın hakikatinin ve hakikatin hayatının izlerini yakaladım; bu yolculuktan devşirdiğim lezzetleri sizlerle paylaştım bu yazıda. Sonraki yazılarda devam edeceğim yine aynı minval üzere.