Tunus, ne/re/yi gösteriyor?

Tunus''ta "küçük" bir hâdise''nin ardından patlak veren halk hareketi, kıvılcım gibi başka ülkelere de sıçrayabilir mi?

Şimdilik bundan pek emin olmadığımızı söyleyebiliriz. Ama Mısır''dan Ürdün''e, Cezayir''den Filistin''e kadar bu kıvılcım''ın yayılabileceğinin işaretlerini görüyoruz.

Daha da ilginci şu: Fransa ve Belçika başta olmak üzere, Avrupa''nın çeşitli ülkelerinde yaşayan Tunusluların ve diğer Arap ülkelerinden göçen kitlelerin hiç de küçümsenmeyecek bir tepki ortaya koydukları, heyecanlandıkları, hatta umutlandıkları gözleniyor.

Tunus''taki halk hareketine çeşitli ülkelerin ve örgütlerin tepkileri de ilgi çekici: Sözgelişi, Almanya Başbakanı Merkel''in Tunus''taki halk hareketini açıkça desteklediklerini açıklaması, özelde Avrupa''da, genelde ise Batı bloğunda bazı çatlaklar, yarıklar açılmasına yol açabilir.

Fransa, İngiltere ve ABD''nin tepkileri, ardından da el altından yürüttükleri faaliyetler, hatta operasyonlar dikkatle izlenmeli.

En ürpertici açıklama Arap Birliği ve İsrail''den geldi: İsrail Başbakanı Netanyahu, "barışın temini için güvenlik önlemleri artırılmalı" diye histerik bir açıklamada bulundu. Benzer bir dilin ve kaygının Arap Birliği tarafından da geliştirilmesi elbette şaşırtıcı değil.

Başlangıçta Tunus''ta ne/ler olup bittiğini anlamak sanırım herkes için biraz zordu. Ben şahsen TRT-Türk''ün yayını yakın takibe alınca ortaya çıkan tablo zihnimde belirgin bir şekilde netleşti. TRT-Türk''ün yaptığı kapsamlı ve doyurucu yayını, CNN International''da da, BBC''de de, hatta El-Cezire''nin Arapça ve İngilizce kanallarında da göremedim. O yüzden "iyi ki varsın TRT-Türk!" diyorum. Ve TRT yöneticilerine sesleniyorum buradan: TRT-Türk''ün yayını vakit geçirilmeden yabancı dillerde de yapılmalı. TRT''nin kuracağı İngilizce kanalın TRT-Türk kalibresinde ve çapında olabileceğinden kuşkuluyum.

Bundan sonraki süreçte izi sürülmesi gereken soru şu: Tunus''ta yaşanan olaylar, ne''yi ve nereyi gösteriyor, ne anlam ifade ediyor?

Bu soruya çeşitli açılardan, çeşitli cevaplar verilebilir.

Her şeyden önce, Tunus''taki hâdiselerin diğer bölge ülkelerine de sıçraması, sadece bölge değil, bütün dünya dengelerini değiştirecektir.

Ama Tunus''taki hâdiseler, bölge ülkelerine sıçramasa bile ortaya çıkan yakıcı gerçek şu: Batılıların onca "demokrasi, özgürlükler, insan hakları, özgürlükler" söylemlerine rağmen uzaktan kumanda ettikleri, yaşaması için yoğun çaba gösterdikleri diktatörlüklerin sonu yakındır.

Tünelin ucunu gösterdi Tunus''taki hâdiseler: Tünelin ucunda, Batılıların kuklası olan, halklarını inim inim inleten zorba, zâlim ve çoğunun adında "Halk Cumhuriyeti" gibi ayartıcı nitelemeler bulunan ama gerçekte bir numaralı halk düşmanı rejimler, artık tarihe karışmak üzere…

Sonu gelen bir başka fenomen de şu: Bu ülkelerin elitlerinin hepsi de sömürgecilik-sonrası dönemin artıkları: Sömürgeciler, önceki sömürgelerini terk ettiler ama giderken yerlerine zâlim ve zorba kuklalar yerleştirdiler. B

öylelikle bir taşla iki kuş vurmuş oluyorlardı: Birincisi, artık sömürgecilik dönemi "bitmişti" ve Batılılar bundan böyle sömürgeci olarak anılmayacaktı.

İkincisi ve daha tehlikelisi de, terk ettikleri ülkelerin elitleri ve halkları birbirine düşürülmüş, düşman edilmişti. Böylelikle sömürgeciler, kendileriyle daha iyi çalışacak aktörleri / kuklaları uzaktan kumanda etme imkânına kavuşmuşlardı.

Sonuçta ortaya çıkan şey şu: Batılıların kuklaları aracılığıyla, üstelik de demokrasi, insan hakları ve özgürlükler naraları atarak bu ülkelerin yürüyüşlerini durdukları, kaynaklarını dolaylı, dolambaçlı yollarla iç ettikleri dönem artık sona ermek üzere.

Özetle, milliyetçilik, sosyalizm ve liberalizm gibi seküler söylemlerle ayakta tutulmaya çalışılan zorba rejimlerin günleri sayılı. Çünkü bu söylemlerin hepsi, Batılıların dünya üzerindeki hâkimiyetini pekiştirmeye yarayan söylemlerdi. Bu söylemlerin bu ülkelere ve bölgeye pahalıya patladığı apaşikâr ortada.

Dolayısıyla bu düzen böyle gitmez artık. Yeni bir dünya kurulacak. Tunus''taki olaylar, insanlığın yeni bir dünya arayışı içinde olduğunun somut bir göstergesi.

Buradan nereye ve nasıl gidilebileceğini zaman gösterecek artık. Ama bir şey kesin: Dünya üzerindeki yağmacı, ülkeleri bölerek, parçalayarak u/yutucu ve her şeye rağmen zorbaları ayakta tutucu Batı tahakkümü son demlerini yaşıyor. Yeni kurulacak dünyanın merkezinde Batı olmayacak o yüzden.