30 bin feet"ten yeryüzüne bakınca...

Uçaktan yeryüzüne baktığımızda, eğer gönül gözümüz kapalı değilse, sadece minicik evler, minicik şehirler, minicik dağlar görmeyiz. Eğer bakmasını biliyorsak, yeryüzündeki kavgalarımızın, ufak-tefek hesaplarımızın, hırslarımızın, tamahlarımızın, açgözlülüklerimizin, kin ve garezlerimizin ne kadar küçük, ne kadar anlamsız, ne kadar boşuna olduğunu da görürüz.

Eğer aklımız, şuurumuz başka yerde değilse, oradan baktığımızda, haritalarda gördüğümüz dağları, şehirleri, ırmakları, deniz ve gölleri 7-8 bin metre yüksekten gördüklerimizle kıyaslamakla kalmaz, Allah''ın mülkünün büyüklüğü karşısında bizim peşine düştüğümüz şeylerin ne kadar süfli, ne kadar küçük olduğunu da idrak etmeye çalışırız.

O kavgalar, o mücadeleler, 7-8 bin metre yükseklikten hiç görülmez.

Büyük felaket zamanları da, dünya telaşının, dünya gailesinin 30 bin feet''ten bakıyormuşsunuz gibi küçüldüğü, adeta yok olduğu zamanlardır.

Sarsıntıdan kısa bir süre sonra, birçokları gibi, ben de telefona sarıldım. Ulaşmak istediklerimin birçoğuna ulaşamadım. Aradığım arkadaşlardan biri de Süleyman Gündüz''dü ve nasılsa Süleyman''ın cep telefonunu düşürebilmiştim. Süleyman Gündüz Adapazarı''ndaydı. Ağlamaklıydı ve çaresizdi. Felaketi anlatacak söz bulmakta büyük güçlük çekiyordu.

"Yusuf" diyordu, "Tam bir felaket. Söylenecek hiçbir şey yok. Ben çok savaş gördüm Yusuf. Ama böyle bir şey görmedim. Her şey yerle bir."

Kendisi ve çocukları sağ ve salimdi. Bizim ne yapabileceğimizi sorduğumda "Bilemiyorum" dedi. "Doktor lazım, ilaç lazım, kurtarıcı lazım, her şey lazım."

Gazetemizin İzmit temsilcisi Sinan Gül, İzmit''in adeta yok olduğunu söylüyordu. İzmit ve Gölcük''e giden arkadaşlarımızın anlattıkları da, Sinan''ın söylediklerini teyid ediyordu. Düzce temsilcimiz Abdullah Kırali''ye ulaşmamız mümkün olmadı. Abdullah''la görüşemedik ama, Düzce''de bazı yakınlarımızın bize ulaştırdığı haberlere göre Düzce''de de büyük kayıplar vermiştik.

Felaketi izlemek üzerine Adapazarı''na giden Mehmet Teke, gördüklerinin şokunu atlatamamıştı. Adapazarı''nda her şeyin yerle bir olduğunu, kurtarma çalışmalarını vatandaşın aklı erdiğince yapmaya çalıştığını anlatıyor, böyle durumlarda, gazeteciliğin, anlamını kaybettiğini söylüyordu. İnsanlar hayatla ölüm arasında gidip gelirken, o can pazarında, haber peşine düşmek, haberle uğraşmak müthiş bir çelişkiydi.

Mehmet Teke''nin söylediği şeyi, hatta, korkarım bazı açılardan daha şiddetlisini, yıllar önce Somali''deki açlık felaketi sırasında yaşamıştım.

Mogadişu''dan 2,5 saat güneybatıdaki Beydava''ya girdiğimizde, kamyonlar ve kamyonetler, tıpkı sabahları evlerin önünden çöp toplayan çöp kamyonları gibi, evlerin önünden açlık felaketi yüzünden ölmüş insanların cesetlerini topluyordu.

Her sabah, hatta kimi zaman gün içinde de tekrarlanan bir trajediydi bu.

O anda, elimdeki kamerayı da, fotoğraf makinasını da parçalıyordum. Sonra, -demek insanoğlu kendini ikna edecek yollar bulabiliyor- orada yapacaklarımın, oradaki çaresizliği, oradaki yokluğu, oradaki ibreti orada olmayanlara ulaştırmak için gerekli olduğunu düşünerek kendimi zaptetmiştim.

Milletin her ferdinin yüreğini yakan bu felaketlerde, eğer alabiliyorsak, hepimiz için bir ibret var.

Her sabah erkenden koşup açtığı dükkanını dün açmayan esnaf için. Annesinin, babasının varlığını önceki gün, felaketten sonra hatırlayan evlat için. Her akşam döndüğü evine dün akşam giremeyip, bir parkta veya bir kaldırımda sabahlayan aile reisi için.

Daha dün, sudan bir sebeple payladığı çocuğu ile birlikte sağ ve salim olmanın ne büyük bir nimet olduğunu farketme imkanına kavuşan anne ve baba için. Bir kaç gün önce kavga ettiği komşusunun sağ salim enkaz altından çıkmasına sevinen dargınlar için. Malını mülkünü kaybedenler için. Cânını cânânını kaybedenler için. Büyük adamlar ve küçük adamlar için.

Düne kadar, demagojileriyle, yasaklarıyla, yolsuzluklarıyla, sözümona reformlarıyla ve enva-yı çeşit oyunla milleti uğraştıran rical-i devlet için...