Cumhurbaşkanı Gül''ün uzattığı barış eli

Çalkantılı günlerden geçiyoruz. Terör örgütünün azgınlığı, onların ekmeğine yağ sürmeye hazır tüm kesimleri ziyadesiyle memnun etmektedir. Öyle bir noktaya geldi ki, şiddet taraftarı olduklarını her hareketiyle ortaya koyup adına ''Barış'' diyen sözde barış taraftarları, kulvarlarını genişlettikçe genişletmekte, yüksek perdeden gelen haddini bilme uyarılarına adeta kulaklarını tıkamaktadırlar. Kendileriyle empatik yakınlık kurma çabasında olanları bile çileden çıkarmaya başlamışlardır. Toplumun sabır eşiği aşılmakta adeta huzur koordinatları parçalanmaya çalışılmaktadır. ''Demokrasi'' anlayışı da yine adındaki Barış kavramıyla aynı seviyeye indirgenmiş olan, figüranlıktan öte bir payeleri kalmamış bir anlayışın yaptığı iş ''şiddetin siyaseti'' dışında bir kavramla ifade edilebilir mi? Neden ''şiddetin siyaseti'' kavramını kullanıyorum? Siyaseten biten siyasetçinin başvuracağı en önemli direnç yöntemi şüphesiz şiddettir. Bunun en şahsiyetsiz hali ise Şiddetin siyasetini yapmak şeklinde tezahür eden halidir.

Öncelikle şunu ifade edeyim ki, kafalarımızın yeterince karışık, zihinlerimizin bulanık, kalplerimizin ise yeterince kırık olduğu bir zamanda kavram dünyamıza yeni bir kavram katma kaygısında değilim. Lakin öyle durumlar vardır ki, o duruma isim koyamaz, tanımlayamaz ifade etmekte zorlanırsınız. Daha önce kullanılmış hiçbir kavram tatmin etmez ve hiçbirisinin üzerine tam olarak oturtamazsınız. İşte bu yüzden. Büyük saygı duyduğum değerli Bilim adamı hukukçu Osman Can'ın ifadesiyle ''kimileri için zamanla meşru siyasi amaç yöntemin yerini alır. Yöntem, yani terör bizatihi amacın yerine geçer.'' Hukukun, sabrın, dayanabilme iradesinin sınırlandığı noktalarda görmeye alıştığımız terör üzerine düşeni ziyadesiyle yapmaktadır. Elbette, terörist teröristliğini yapacaktır ve başkaca bir davranış da beklenmemelidir.

Muhakkak ki öfkenin büyüğü, şiddetin siyasetini yapanlara. Sağduyu yerini muhafaza edemiyor. Neymiş efendim BDP'li vekiller PKK'lılarla nasıl kucaklaşırlarmış. Hem zaten PKK-BDP aşkına öfkelenmek hangi mantıkla yapılır onu da anlamış değilim. Malum değil mi bunların aşkı. Kuruluş amaçları, varoluş felsefeleri ortak bir eksende ortak bir amaç çerçevesinde birleşmiyor mu? Biz PKK'dan nefret ediyoruz diye ve onlar nefret etmiyor hatta terörist olarak bile görmüyorsa reel politik çerçevede ne yapılabilir? Sabrımızı sınamayın diyor büyüklerimiz, oysaki onların büyükleri de sabırlarını taşırın diyor. Herkes davasına, değerlerine hizmet ediyor işte.

Bu saldırıyı üstlenmemiş olmaları elbette mantıklıdır. Çünkü PKK'nın Gaziantep'te herhangi bir işi veya hesabı yoktur. İran, Halep-Antep karşılaştırması ile bu işin içinde parmağı olabileceğini açıkça ortaya koydu. Suriye'nin bu işteki dahli zaten ilk günden beri konuşulmakta ve beklenmekte idi. PKK sahiplenmemiş çünkü kendi eylemleri değil, kendi imalatları değil sadece fason çalışmışlar ve birileri adına yaptıkları taşeronluğun bedeli olarak bunca masum cana kıymışlardır.

Sonuç olarak, Esed ve onun Baas rejimi son günlerini yaşamaktadır. Türkiye bu süreçte öncü rolü oynamış ve bunu başarıyla tamamlamak üzeredir. İşte sorun burada kilitlenmektedir. Baas rejiminin devamını isteyen ve olaya sadece pragmatik gözlükle yaklaşan İran yeni yönetimde kendilerinin bu kadar rahat olamayacaklarını görmekte ve Esed'e zaman kazandırarak zulümlerine ortak olmaktadırlar. ABD Türkiye'nin müttefiki olması gerçeği ile beraber; Suriye'nin Esed ve onun rejiminin kirlerinden arındırılmasını arzu etse bile, hatta İsrail'in daha güvende olabileceğini de bile bile Türkiye'ye ne pahasına olursa olsun öncülüğü vermek istememektedir.

İran yukarıda saydığım sebeplerle beraber mezhepsel kaygılarının da dürtmesiyle zulmün iktidarına ve dolayısıyla şiddetin siyasetine alet olmakta hatta gönülden desteklemektedir. Rusya, durumu kabullenmiş gibi. Çin, sonuca odaklanmış ve maç bitmeden ben konuşmam görüntüsü vermektedir. Türkiye, başından beri sürdürdüğü politikasından taviz vermemekte bu da Esed'i ve yakın çevresini çıldırtmaya yetmektedir. PKK'nın ve Esed'i en güzel ifade eden veciz söz şu olsa gerek: ''Ölmüş eşek, dayak yemekten korkmaz''. Türkiye tabiri caizse ölmüş eşeği tekmelemekte ve zaman zaman ayaklarında derin acılar hissetmektedir. İnsanlığın yaşadığı tüm acıların son bulması gibi bir ümitle yaşama direnmeye devam edeceğiz.

Bu tablo içinde bakıldığında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün BDP'lilerle görüşmesi bu açıdan önemlidir. Bundan sonraki süreçte BDP'nin siyaseten sorumluluk alması her zamankinden daha önemli hale gelmektedir.