Kafamızı meşgul eden ne?

İkisi de medyatik ve meşhur tiplerdi, birkaç ay önce evlendiler. Evlilikleri medyayı günlerce meşgul etti, ilgilerini medyaya endekslemiş yurdum insanı da, yolu hiçbir şekilde hiçbir yerde kesişmediği ve kesişmeyeceği halde, bu mkedyatik çiftin cafcaflı düğünleriyle, balayında yaptıklarıyla uğraştı. Adamın eski eşine acıyanlarla, adeta her anı teşhir edilen bu baygınlık verici beraberliği savunanlar saf tutup cedelleşti günlerce. Tartışmalar yapıldı, oraya buraya laf sokuldu, racon kesildi. Sonra her medyatik hadise gibi bu hadise de pörsüdü, cazibesini yitirdi, unutulmaya yüz tuttu. Tuttu ama medyatik çift bu sefer de beklenmedik (neresi beklenmedikse artık) ayrılıklarıyla gündeme geri döndü. Önümüzdeki haftalar boyunca zihinler onların tutkulu boşanmalarıyla meşgul olacak. ''Eski eşin ahı tuttu!'' diyenlerden, ''Zaten böyle olacağı belliydi'' diyenlere kadar bir sürü meseleyle alâkasız insan aşırı alâkalarını bu boşanma hadisesinin orasında burasında dolaştıracaklar. Medyaya malzeme çıkacak, her söyleneni, her yapılanı kanırta kanırta kullanacaklar. Sonunda neden bu kadar meşhur olduklarını, neden su kadar yaygın ilgilere mazhar kılındıklarını anlamakta gerçekten güçlük çektiğim bir sıradan çift, evlilikleriyle olduğu gibi ayrılıklarıyla da gelip günlerimizin, gecelerimizin, uzun ve kısa mesajlarımızın, telefon geyiklerimizin, lüzumsuz tweetlerimizin, irili ufaklı her türden laf ebeliklerimizin, oturma odalarımızın, misafir odalarımızın, kahve ve cafe köşelerimizin, bilumum sosyal tesislerimizin, parklarımızın, toplu taşım araçlarımızın, iki insanın bir araya gelip vıdı vıdı bir şeyler gevelediği her türlü ortam ve zeminimizin malzemesi olacaklar. Onları konuşacağız, onlarla ilgileneceğiz, sayılı dakikalarımızı onlara bağışlayacağız.

Bu onların suçu mu? Bana sempatik gelmedikleri kesin, ama bunun onların suçu olduğunu söyleyemem. Bu, vaktini ve ilgilerini beş para etmez şeylerle tüketmeyi alışkanlık haline getiren insanlar olarak bizim suçumuz. Bu toplumsal bir suç! Bu bayıcı çiftle ilgilenmesek, en az onlar kadar bayıcı başka insanlar ve konular bulup onlarla ilgilenecek, değerli vakitlerimizi ve zihnimizi onlarla mefluç hale getireceğiz, getiriyoruz.

Medyanın (gerçekten çok küçük istisnalar dışında) bu zihinsel bayağılaşmanın, bu ilgi yozlaşmasının, bu zihin israfının bu hale gelmesinde birinci dereceden suçlu olduğuna ve bütün bu cıvıklığa yataklık ettiğine şüphe yok. Bütün bu pespayeliğin kasıtsız bir cehaletin ürünü olduğuna inanmakta safdillik olur. Ancak her ne olursa olsun asıl suç, bu ucuzlukları ilgileri ve katılımlarıyla yaşatan, kendi değerlerini, zihinsel sağlıklarını ve kıymetli vakitlerini bu yoz kültüre karşı savunmayan sıradan insanlarındır.

Okuma yazma oranlarının yükseldiği, her ile üniversite kurulduğu, iletişim araçlarının ve bilgi kaynaklarının inanılmaz biçimde yaygınlaşıp çeşitlendiği bir zamanda zihinlerimizin bu kadar sığ sularda kulaç atıyor olması hiç hayra alamet değil!

Kendini bu kirli suların rehavetine bırakan herkes kafasını neyle meşgul ettiğinin de hesaba dahil olduğunu bir an önce hatırlaması gerek! Şer, varlığını hayırdan çalar, unutmayalım!