Kimliğimizden birkaç düğme çözsek ne olur?

Müslüman olanın yapacağı ve yapmayacağı şeyler vardır. Kendisine yakıştıracağı ve yakıştırmayacağı şeyler… Mesela Müslüman gerekçesi ve şekli ne olursa olsun israfın bir parçası olamaz. İsraftan uzak durmak Müslümanlığının bir gereğidir çünkü.

Bu gibi hassasiyetleri azıcık dikkatten kaçırmaya başladığımızda nasıl kapılıp gittiğimizi, kendimizden ne kadar uzaklaşabildiğimizi yaşayarak gördük, görüyoruz. Çok yıldızlı otellerde, lüks restoranlarda yapılan israf menülü iftarlar bunun en meşhur, en çok tartışılan örneği… Kendini her şeyden önce Müslüman olarak tarif eden bizimki gibi bir cemiyetin bu türden tartışma konuları olması esef verici de olsa elzemdir. Bu tip görme bozukluklarının yol açtığı şuur enfeksiyonlarının ne kadar kısa zamanda bünyeyi sardığını iyi teşhis edip, üzerinde iyi düşünmek gerekiyor. İnandığımız değerleri birer aksesuar olarak üzerimizde taşımak bir şey ifade etmiyor çünkü. İddialarımızın varlığımızda, kimliğimizde, duruşumuzda, hal ve hareketimizde hak ettiği karşılığı bulması şart. İsraf haramsa eğer; Müslüman cemiyet israf fotoğraflarına da, şatafat kompozisyonlarına da giremez, girmemeli. Nitekim bu tartışmalar toplumsal zeminde bir karşılık bulmuş, şatafatlı iftar girişimleri önemli ölçüde dizginlenmiş durumdadır. Bu sene şık eylemlerle bu haklı tepkiler daha da görünür hale geldi. İstanbul''da "Lüks Otel İftarlarını Protesto Buluşmaları" adıyla bu türden şatafat mekânlarının çevrelerinde iftarlar düzenleniyor. Yine önceki gün 16 Temmuz Gençlik Hareketi Ankara, İstanbul ve Samsun''da "Afrika İçin Ümmetle İftar Ediyoruz" sloganıyla geniş katılımlı iftar sofraları kurdu. Bu sofralarda simit, ayran ve hurma yendi, "açlık", "tokluk" ve "açlığın sebebi olan aşırı tokluk" konularında şuur tazelendi.

Günümüzde maalesef neye inandığımızı, inancımızın bize ne tür sorumluluklar ve yükümlülükler getirdiğini birbirimize hatırlatmamız gerekebiliyor. Kendimizi kaybetmeye, kapılıp gitmeye, bir şeylerin sarhoşluğuna kapılmaya fazlasıyla meyyal durumdayız. Cebimiz para gördüğünde, sosyal statümüz geliştiğinde, sınıfımız bir üst basamağa atladığında kendimizi kaybedip hesabımızı şaşırabiliyoruz. Bu kadar da değil, maruz kaldığımız medya bombardımanı, hayal dünyamızı hiç bize ait olmayan bir imajlar kataloguna kilitleyebiliyor. Gençlerimiz ve çocuklarımız, bu aşırı tüketim ve gözü dönmüş ihtiras anaforlarına çekilebiliyor. Yetişkinlerimizse bu baş döndürücü değişim karşısında hazırlıksız ve aciz ve hatta epeyce de sarhoş! Hal bu olunca; birbirimize kim olduğumuzu hatırlatmamız, birbirimizle şuur tazelememiz hayati bir ihtiyaç haline geliyor.

''Kim''liğimizi flulaştırmaya, iddialarımızı aksesuarlaştırmaya, Müslümanlığımızı muhtevasızlaştırmaya sebep olabilecek bu modernleşme salvolarına karşı kendimizi korumalı, şuur siperlerimizi ayakta tutmalıyız. Şunu bilelim; kulağımıza bir ses, kendimizi akıntıya bırakıp bütün ruh yüklerimizden kurtulmamızı salık vermeyi her daim sürdürecek. Bir an gevşer ve kendimizi bırakırsak, o akıntının içinde boğulup gideriz.

Nasıl bir yozlaşma taarruzunun kıyılarımıza vurmakta olduğunu görmek için sosyete kitapçılarına bir bakın! Genç kızlarımız ve erkeklerimiz için muhafazakâr giyim kuşam modası, yeme-içme, gezi, dekorasyon, mimari trendleri demleyen dergiler çıkmaya başladı bile… Eminim dünyaya kakmak için kullanacağımız kazıkların tasarımları da bir yerlerde hazır bekletiliyordur.