Açık unutulan saatler

Her şeyi ancak ucu ucuna ekleyerek yapabiliyorum, zaman bana kesinlikle yetmiyor. Sorma, ne zaman akşam oluyor anlamıyorum vallahi! Çok uyuyorum ben çok, günün yarısı uykuda geçiyor. Kalkıncaya kadar öğle oluyor, günün kalanı da hiçbir işime yetmiyor. Biz zamanın kıymetini hiç bilmiyoruz millet olarak, bunu bilir, bunu söylerim. Geçen ayın faturasına baktım ben mesela, günde ortalama üç saati telefonla konuşarak geçirmişim. Ben de internette çok vakit kaybediyorum, mailime bir bakayım diye giriyorum, facebook, twitter, derken bir bakıyorum saatler geçmiş. Ben her sabah en az iki saat boyunca oturup günün gazetelerini okuyorum, sonra gazeteyle birlikte okuduklarımı da bir kenara atıp yeni günün gazetelerini merak etmeye başlıyorum. Bana sorarsanız asıl mesele televizyon, çok tehlikeli bir alet televizyon... Aslında seyrettiğim dizinin süresi bir saat bile değil; ama araya o kadar çok reklam giriyor ki bütün akşam heba olup gidiyor. Ben pek dizi seyretmiyorum, benim derdim güncel programlar... Kanallar arasında dolaşırken ateşli bir tartışmaya rastlıyorum, orada takılıp kalıyorum. Allah seni inandırsın, çocuklar uyandırmasa sabaha kadar kanepede uyuyup kalacağım. Ben televizyonla vakit öldürmeyeyim, biraz kitap okuyayım diyorum. Her akşam kitabımı alıp koltuğa oturuyorum, iki sayfa okuyorum acayip bir uyku bastırıyor. Uyuklaya uyuklaya neredeyse saatler geçiyor, sonunda pes edip kendimi yatağa atıyorum. Tabii o saatlerde çıkıyor günün bütün yorgunluğu, ağırlaşıyor insan. Doğru ya, sadece trafikte saatlerimiz geçiyor, yorulmaz mı insan! Geçen gün üşenmeyip hesapladım her gün en az dört saati otobüslerde, dolmuşlarda geçiriyorum. Yapacak bir şey yok, bu şehirde yaşayacaksak bu trafiğe de katlanacağız. Sadece trafik değil ki, bir sürü şeyle lüzumsuz vakit kaybediyoruz. Dün basit bir ilişik kesme hadisesi için neredeyse akşama kadar evrak peşinde koştum. Nedense bu işleri bir türlü kolaylaştıramıyoruz biz, kapı kapı dolaş dur işin yoksa! Bırak kolaylaştırmayı, bu eziyetlere her gün yenileri eklenmese o da yetecek! Çok doğru, eskiden bir su faturası, bir de elektrik faturası ödemek için kuyruğa giriyorduk. Şimdi doğalgazı, çeşit çeşit telefonu, interneti, uydusu, muydusu bir sürü fatura geliyor, hepsi için ayrı ayrı bankaya gidip kuyruğa giriyoruz. Bunlar hep kolaylık olsun diye girmemiş miydi hayatımıza yahu? Öyle öyle de, bir taraftan kolaylıklar getirirken, öteki taraftan da yeni eziyetler getiriyor. Bakın yanınızda para taşımayın diye cüzdanımızda para yerine çeşit çeşit kartlar taşır hale geldik, şimdi o kartlarla bankalar arasında bağlantı kurulmasını beklerken market kasalarında uzun kuyruklar oluşuyor. Al sana bir başka vakit kaybı... Hoş o vakitleri oralarda kaybetmesek, oyalanacak abuk sabuk bir şeyler bularak yine bir yerlerde heba ediyoruz zaten. Önceki gün metroyla eve dönerken saydım; içinde bulunduğum vagonda bulunan 34 kişiden 18''i elindeki telefonla oynuyordu. Evlerde, okullarda, dersanelerde, alışveriş merkezlerinde, kalabalık olan hemen her yerde elindeki telefonu kurcalayan insanların oranı üç aşağı beş yukarı böyledir, bir salgın hastalığa dönüştü bu iş! Kurcalamadıkları zaman da telefonla konuşuyorlar zaten... Doğru telefonla konuşmaktan iki çift muhabbete vakit bulamıyoruz birader! Senin de derdine bak, hadi diyelim iki çift muhabbete vakit bulduk; dizilerden, tartışma programlarından, internet paylaşımlarından, futbol geyiklerinden, ihale sıkıntılarından, terfi beklentilerinden, araba modellerinden, telefon ve tablet alemindeki yeniliklerden başka bir muhabbet mevzumuz mu var ki! Zamanımızı adeta ikiye bölüyor, yarısını bütün bu lüzumsuzlukları yaşamaya, diğer yarısını da onlar hakkında vıdı vıdı konuşmaya ayırıyoruz.

Zamanın bütün çeşmelerini açık unutmuş gibiyiz.

Biz zamanın peşinde koşadururken boşa akıp gidiyor bütün saatler...

İnsan olmaya hiç sıra gelmeden, tükeniyor göğüslerde geriye sayan nefesler...

Kalmadı hayatın, insanın, vaktin, ne hayrı, ne bereketi...