Sokağa çıkamayan engellilerimiz

Ülkemizde 8.5 (sekizbuçuk) milyon özürlü insan yaşamaktadır. Aileleri ile birlikte bu sayı tüm ülke nüfusunun yaklaşık üçte birini teşkil etmektedir.

Nerede bu insanlar? Çarşıda, pazarda, caddelerde, parklarda kısacası sosyal yaşamın içinde bu insanları niçin göremiyoruz? Çünkü bu insanlar başta çevresel engeller yüzünden evlerinden çıkamamaktadır.

Bugün her türlü yasal düzenlemelere rağmen özürlüler ve özürlü aileleri sorunlarıyla kapalı kapılar ardına hapsedilmişlerdir.

Görme özürlülerimizin yollardaki engeller yüzünden dizlerindeki yaralardan, işitme özürlülerimizin yalnızlıklarından, ortopedik özürlülerimizin engelleri aşamaması yüzünden yaşamış oldukları sıkıntılardan, zihinsel özürlü çocuğu olan ailelerin toplumun bakış açısını değiştiremedikleri için kapalı kapılar arkasındaki çilekeş yaşamlarından kimsenin haberi yoktur.

Özürlülerimizin yaşamış oldukları sıkıntılar evlerinde başlamaktadır. Özür durumuna göre uygun donanıma sahip olmayan evlerde “özürlüler özel yaşamlarında bile sıkıntılar yaşamaktadır. Ülke genelinde özürlülere uygun olmayan fiziksel çevre özürlülerin ulaşılabilirliğini, erişebilirliğini engellemektedir. Bu nedenle yeterli eğitim imkanlarına ulaşamayan, sosyal hayatın içine tam katılım sağlamayan özürlüler öteki insanlar olarak kapalı kapılar ardında yaşamlarını sürdürmektedir.

Ailesi ve yakınlarının yardımı ile sokağa çıkabilen özürlülerimiz bile en doğal ihtiyaçları olan tuvalet ihtiyaçlarını görememekte, uygun tuvaletler olmadığı için zorlanmaktadırlar. Tuvaletinin gelmemesi için az su içen özürlülerimiz yıllar sonra böbrek problemleriyle de ayrıca savaşmak zorunda kalmaktadır.

Dışarıya çıkabilen, iş bulabilen özürlülerimiz bile iş yaşamı içinde bir kenarda otur, hiçbir şeye karışma anlayışıyla kariyer imkanlarından yoksun bırakılmaktadır.

Kurum ve kuruşlarda işaret lisanı bilen uzman sayısının yeterli olmaması nedeniyle işitme özürlü kardeşlerimiz mahkemeler de, hastaneler de sorunlarını yeterince anlatamadıkları için her zaman mağdur olmaktadır.

Bu insanlar bizim bir parçamızdır. Annemiz, babamız, kardeşimiz, eşimiz, evladımız veya yakın bir dostumuz. Bu insanları niçin görmemezlikten geliyoruz? Niçin bu insanlara yardımcı olmuyoruz? Haydi gelin çok geç değil bugünden itibaren en yakınımızdaki özürlüyü sokağa çıkaralım. İnsanların özürlülük konusuna duyarlı olması, bu konuda kamuoyu yaratılması için gönüllü olalım. Bir söz vardır. Dertler ve sıkıntılar paylaşıldıkça azalır diye. Başta çevresel düzenlemelerin yapılması için yerel yönetimleri harekete geçirelim. Özürlü sivil toplum örgütlerine yeterli desteği sağlayalım. Bu insanların en temel insan hakkı olan yaşam haklarını kolaylaştırmak için onlara yardımcı olalım. Yalnız kendi nefsimiz için yaşamayalım. Unutmayalım ki bizlerde potansiyel bir özürlüyüz. Özürlü bakım ve rehabilitasyon merkezlerini ziyaret edelim, onlarla mutlulukları ve sevinçleri paylaşalım.

Bu konuda en önemli görevlerden biride özürlülere hizmet alanında görev yapan meslek elemanlarına düşmektedir. Tüm sağlık personeli, doktor, hemşire, sağlık memuru, fizyoterapistler, eğitim personeli, öğretmenler, psikologlar, sosyal çalışmacılar, özel eğitim öğretmenleri görevlerini yaparken daha duyarlı davranmalıdırlar.

Sizlerde bir şeyler yapın sayın siyasiler, Milletvekilleri, Belediye Başkanları bu konuda en büyük sorumluluk sizlerin, lütfen yasarlın işlerliğini sağlayın toplum dinamiklerini harekete geçirin.

Haydi hep birlikte ülkemizde yaşayan özürlü vatandaşlarımız için bir şeyler yapalım. Artık onları aramızda görmek istiyoruz, aramızdaki engellerin kalkmasını istiyoruz. Tüm güzellikleri onlarla paylaşalım. Haydi Türkiye Uyuyan Dev'i Uyandıralım.