Suriye'de vicdan mı çıkar mı galip gelecek?

Endişeliyiz! Zira, Türkiye hızlı bir şekilde kendisi için çok ciddi sorunlar çıkarabilecek bir savaşa doğru sürükleniyor. Ve öyle gözüküyor ki, Türkiye olarak biz, yine Batı'nın yanında yer almayı tercih ettik. Aslında bu tercih pek de yeni değil; Batı'yla kurduğumuz ittifakı, zaman zaman sekmeler olsa da, Cumhuriyet'in ilk yıllarına kadar götürebiliriz. Fakat, artık bir gerçek var. Eğer şimdiki gibi bir tercih yapmak zorunda kaldıysak, uluslararası ilişkilerde, güç dengelerinin yeniden ve önemli ölçüde değişmeye başladığı sonucunu çıkartabiliriz. Rusya sahaya tekrar döndü. ABD, halen daha büyük bir sermaye birikimine liderlik edip, çevreye ve pazarlara nüfuz etmek için gerekli yollara sahip ve hegemonyasını korumaya her ne kadar istekli olsa da, artık Rusya, Çin ve İran tarafından dengeleniyor. Bu durum, uluslar arası ilişkiler ve dünya için iyi midir? Göreceğiz. Fakat, bugünkü dengenin merkezinde, Orta Doğu ve Doğu Akdeniz var; yani biz varız. Başladığı zaman ise, Türkiye bu savaşın önemli bir parçası olacak. Endişelenmekte haksız mıyız? Haklıyız pek tabii…

Şu son acı ve talihsiz uçak krizinde ise, Rusya bizim üzerimizden Batı'ya sert bir mesaj verdi. Esad ya da Esed, neyse, öyle bir başına ve hamisinden izinsiz bizim uçağımızı düşüremez. Şükür ki, hükümet sakin tavrını muhafaza edebildi ve oyuna gelmedi. Unutmadan, şimdi de “uçağımız kim vurduya gitti” iddiası var. Fakat, hemen belirtelim; ne olursa olsun, karizmamız fena bozuldu. Demek ki, işin başında bir yerlerde yanlış yaptık. Yanlış 1) Suriye'yi, Libya zannettik. Yanlış 2) Suriye'de kardeşler birbirini öldürürken hakem değil, taraf olduk. Halbuki, müzakereci olabilir, Annan Planı yerine Türkiye Planı'nı ortaya koyabilirdik. İki tarafa da, oturun oturduğunuz yerde diyecek güç ve kabiliyete sahip iken, daha ilk günden Esad'ı ve dolayısıyla Rusya, Çin ve İran'ı karşımıza aldık. Dengeleri gözardı ettik ve diplomasi köprülerini gerektiği gibi inşa etmedik. Olan oldu; önümüze bakalım diyeceğiz ama kriz, dengelerde hiç silinmeyen, yanıklı izler bıraktı.

“Rusya, Suriye'deki kriz yatışana kadar bu ülkeye olan silah ihracatını durdurdu ama…” diye karşı çıkabilir ve dengelerin hâlâ ABD lehine işlediğini pek tabii söyleyebilirsiniz. Zaten, biz de aksini iddia etmiyoruz ki! Hep söyledik, söz konusu olan petrol kaynaklarının korunması, Doğu Akdeniz'in ve İsrail'in güvenliği ise, Rusya şu veya bu şekilde ikna edilecektir. Fakat, Rusya, dünyaya bir kez daha ABD'nin rahatça hareket edemeyeceğini gösterdi. Ayrıca, her ne olursa olsun, Rusya, Doğu Akdeniz'de varlığını sonlandıracak bir gelişmeye kesinlikle razı olmaz. Nitekim, savaş gemilerini Akdeniz'e göndermesinin temelinde yatan politika, kendisi olmadan bu bölgede top oynanmayacağının kanıtıdır. Rusya, Orta Doğu'da ise, mutlaka kendisine bağlı bir ülkenin bulunmasını ister. Yine de, gerekli tavizler en nihayetinde alınmıştır, merak etmeyiniz. Nitekim alınmadıysa, işte o zaman tedirgin olmaya devam edebiliriz. Taviz demişken, Türkiye bu oyunu ustaca oynarsa, ülkemizde terör belası diye bir şey kalmaz.

Ancak, bazı gerçekleri siz okuyuculara hatırlatmakta yarar var. Demokrasi ve insan hakları söylemleri üzerine inşa edilen Arap Baharı, aslında doğru başlayan ama sonradan bir kurguya dönüşen ve iyi yönetilen bir süreçtir. Aynı kriz yönetimini, yıllar önce Irak'ta gördük. Geldiler, 1 milyonun üzerinde insanı yok ettiler, petrol kaynaklarına el koydular, Irak'ı parçaladılar ve gittiler. Libya, Libya diye bağırdılar; bombaladılar ve petrolün önemli bir bölümüne sahip oldular. Libya'da zararın 500 milyar doların üstünde olduğu ve ülkenin 50 yıl geriye gittiği söyleniyor. İç savaşlar, ölümler, kirli pazarlıklar, gizli anlaşmalar ve Müslüman coğrafyanın sözde “Bahar” kandırmacasıyla siyasi ve ekonomik yönden alaşağı edilmesi, pek tabii bu harekâtın cabası oldu. Lütfen unutmayınız, Bahreyn ve Suudi Arabistan'da da Arap Baharı adına kıpırdanmalar oldu ama ivedilikle bastırıldı. Batı, buralarda yaşayan insanların haklarını görmezden geldi.

İşte, bunun adı 'reelpolitik'tir. Ulusal ve uluslararası çıkarların en üstte tutulduğu, ahlakın ve vicdanın geri planda bırakıldığı ve atılacak her adımın hesap kitap çerçevesinde atıldığı sistemin adıdır bu. Anlayacağınız kötü olan insanlar değildir; asıl kötü olan eylemler ve sistemdir. Sistem, o kadar güçlüdür ki, Müslüman, Hıristiyan ya da Yahudi olsun, herkese, çıkarlar ve menfaatler doğrultusunda hareket etmeyi emreder ve ideal olanı reddeder. Dolayısıyla, şu ülke kötü, bu ülke iyi demek aslında çene yormaktan başka bir şey değildir. Dış politikada, biz dâhil herkes, çıkarlar uğruna zaman zaman kötü kıyafetler giyebiliyoruz. Yakışıyor mu, yakışmıyor elbette ama beğenseniz de beğenmeseniz de, durum bu maalesef…

Fakat, göz ardı edilmemesi gereken bir nokta daha var. Bu coğrafyada, onlarca yıldır binlerce insan haksız yere öldü ve öldürüldü. Geride kalanların acıları ve sıkıntıları halen daha hissediliyor ve ahları kulaklarımızda yankılanıyor. Bahsettiğimiz şeyler öyle çocuk oyuncağı şeyler değildir. Çekilen acılardan ve ölümden bahsediyoruz. Unutmayınız ki, ilahi adalet er ya da geç tecelli edecek ve haklı olana hakkı verilecektir. Hak, İkinci Dünya Savaşı'nda, faşizme ve zulmüne karşı Batı'nın yanında oldu ve yardım etti. Hak, inkâr eden Komünizme karşı da, Batı'ya yardım etti ve Soğuk Savaş sonrası, tarihte belki de çok az devlete tanıdığı imkân ve gücü kendilerine sundu. Fakat, kendileri ideal olanı geliştirmek ve büyütmek yerine gücün karanlık tarafını tercih ettiler.

Açık ve net söylüyorum: Size verileni iyi, düzgün ve adil kullanmadığınız zaman sizden alınır ve başkasına verilir. Bu, hep böyle olmuştur. Bizler yetişir miyiz bilmiyorum ama güç mutlaka ama mutlaka el değiştirecektir.

Mühlet verilir ama asla ihmal edilmez.