Tezkerenin hedefi savaş değil Türkiye''yi korumak

Demokrasi kurumlar ve kurallar rejimidir. Demokrasilerde ordu dışarıdan gelebilecek tehditlere karşı, polis ise içeride huzuru, güveni sağlamak için dizayn edilmiştir. Demokrasilerde ordu kullanılacaksa bunun kuralları vardır. Demokrasilerde diktatörlüklerde olduğu gibi kuralsız ve keyfi silah, güç kullanımı olmaz. Ordunun nasıl kullanılabileceği Anayasayla, yasalarla önceden belirli kurallara bağlanmıştır.

Bu bağlamda geçtiğimiz günlerde TBMM''den geçen, hükümete yurt dışına asker gönderme yetkisi veren tezkere tartışılmaktadır. Kamuoyunda savaş çıkacağına dair iddialar, korkular bulunmaktadır. Oysa bu tezkere çok yakın zamanda Türkiye''nin Suriye''ye ya da bir başka ülkeye savaş açacağı anlamına gelmez.

Kamuoyunda bu tezkerenin savaş çıkarma ve Suriye''ye savaş açmak gerekçesi olarak yorumlanması haksızlıktır. AK Parti Suriye konusunda hiçbir zaman savaş ya da Suriye''ye doğrudan müdahale yanlısı olmadı. Türkiye Suriye krizinde başından bu yana ülkeyi yönetenlerin halkların taleplerine kulak vermesini savundu. Meclis''te kabul edilen tezkere Türkiye''nin caydırıcılığını göstermek içindir.

İHLALLER KARŞILIKSIZ KALMAYACAK

Türkiye Suriye tarafından gelen ihlaller, tecavüzlerle ilgili Suriye''yi uyarmış, angajman kurallarını değiştirmiş, bundan sonra gerçekleşecek ihlallerin karşılıksız kalmayacağını, misilleme yapılacağını açıklamıştır. Bu açıklama sonrası birkaç defa Suriye güçlerinin ihlali gerçekleşmiş ve Türkiye tarafı misillemede bulunmuştur.

En son Şanlıurfa''nın Akçakale ilçesine düşen bomba ise sadece maddi hasar vermekle kalmamış, beş vatandaşımız hayatını kaybetmiş, dokuz vatandaşımız ise yaralanmıştır. Bu durum karşısında vatandaşlar tepki göstermiş ve devletin kendilerini korumasını talep etmişlerdir.

Saldırı sonrası Türkiye misillemede bulunmakla beraber, durumun ciddiyeti karşısında hükümet bununla da yetinmemiş, kararlılığını ortaya koymazsa, bu ihlallerin artarak devam edebileceği, daha büyük can ve mal kayıplarına yol açabilecek saldırılara dönüşme riskini görüp, gerektiğinde silahlı güçlerini kullanabilmek için Anayasa''da öngörüldüğü üzere halkın temsilcilerinden oluşan Meclis''ten izin istemiş ve almıştır.

Hükümet Meclis''ten tezkere alarak ülkesini, milletini koruma kararlılığını ortaya koymuştur.

Takiben Genelkurmay Başkanı bizzat bölgeyi ziyaret etmiş, hayatını kaybeden vatandaşlarımızın ailelerine başsağlığı dilemiş ve onları ziyaret etmiştir. Bu ziyaret baş sağlığı dileğinin ötesinde Türkiye Devleti ve Ordusu'nun ülkesi ve vatandaşını koruma konusundaki kararlılığını ortaya koyan ve Suriye'ye de önemli bir mesaj ulaştıran, sembolik değeri büyük bir ziyarettir. Hükümetin bu tezkereden aldığı yetkiyi kullanıp kullanmaması daha ziyade uluslar arası hukuku ihlal eden, saldıran konumunda olan Suriye'ye bağlıdır. Saldırılar ve can kayıplarımız devam ederse tabii ki bu yetkinin kullanılması gündeme gelecek ve belki de kullanılmak zorunda kalınacaktır.

Unutmamak gerekir ki, demokrasi ile yönetilen rejimler savaşın ne kadar kötü, bedel ödetici bir olay olduğunun farkındadırlar. Eğitime, sağlığa, ulaştırmaya, altyapıya gidecek kaynakların, tanka, topa, tüfeğe harcanmasını demokrasilerde hiç kimse istemez. İktidarı, muhalefeti, medyası, düşünce kuruluşları, üniversiteleri, sivil toplum örgütleri ile tüm seçenekler enine boyuna tartışılır ve ülkenin milletin bedel ödememesi için gayret sarf edilir. Fakat demokratik devletler ülkeleri, vatandaşları tecavüze uğradığında kendilerini koruma araçlarından yoksun değildirler. Önceden belirlenmiş kurallar dahilinde tepki gösterir, gerekirse silaha başvurmasını da bilirler. İşte Türkiye'nin tüm gayreti ve çabası ülkesini ve vatandaşlarını korumaktır.

Devletler amaçlarına ulaşabilmek için birçok araç kullanırlar. Diplomasi, propaganda, ekonomik araçlar kullanılır. Devlet bu araçları kullanmasına rağmen amacına ulaşamaz ise, bazen istenmese de savaşa da girilebilir.

Bu bağlamda Türkiye Akçakale'ye saldırı sonrası ilgili komşu ülkelere, ABD gibi küresel güçlere, başta BM ve NATO gibi uluslar arası teşkilatlara bilgi vererek diplomatik olarak gerekeni yerine getirmiştir. Aynı zamanda hem iç kamuoyuna, hem dış dünyaya olay anlatılmaktadır. İlave olarak ise meclisten tezkere alınarak eğer saldırılar devam ederse, ordusunu kullanacağına dair tavrını, kararlılığını ortaya koymuştur.

Sorunun uluslararası boyutu itibariyle bölgesel ve küresel güçlerin soruna yaklaşı, BM'nin NATO'nun, diğer büyük devletlerin yaklaşımı büyük önem arz etmektedir. Esad rejimine destek veren Rusya, Çin ve İran'ın pozisyonu ise sorunun çözülebilmesi anlamında dikkate alınmak durumundadır. Bu ülkeler soruna etik değerler, uluslar arası hukuk, insan hakları gibi evrensel değerler çerçevesinde bakmak yerine sanki soğuk savaş mantığının devamı şeklinde bakmakta, Esad rejimini bölgede kendilerinin etkinliğini temsil eden önemli bir aktör olarak değerlendirmekte, buradaki demokratik bir dönüşümün ise Batı'nın nüfuz alanının kendileri aleyhine genişlemesi olarak yorumlamaktadırlar.

Oysa günümüzde iletişim ve ulaşımın geldiği boyut, internet teknolojisinin haberleşmedeki katkıları ve karşılıklı bağımlılıkların artması göz önüne alındığında, kendi halkını öldüren ve bunu yaptığı için de modern egemenlik anlayışını ihlal eden ve uluslar arası müdahaleyi hak eden bir rejimin yanında yer alarak kendi itibar ve saygınlıklarına zarar vermektedirler.

Bu bağlamda başta Rusya ve İran olmak üzere Esad rejimini destekleyen güçlerin sivillere, kendi vatandaşlarına katliam uygulamasına destek olmak yerine rejimi caydırmaları, çözüm için teşvik etmeleri büyük önem arz etmektedir.

Bu açıdan bakarsak, Putin'in Türkiye ziyaretini ertelemesi ciddi soru işaretlerini gündeme getirmiştir. Zira Rusya Türkiye'nin ne düşmanı, ne de rakibidir. Tam tersine ikinci büyük ticaret ortağı ve dostudur. Dolayısıyla Türkiye'nin beklentisi kendi halkına zulm eden bir rejimin ihlallerini ve tecavüzlerini kendi topraklarına da sıçratmış bir rejim karşısında dostu Rusya'nın desteğini almak ve krizi daha da büyümeden çözmektir.

Öte yandan, demokrasinin hakim olduğu, insan haklarına saygı gösteren devletlerin de üzerine düşen sorumluluklar vardır. Geçmişte Bosna'da yüzbinlerce insanın hayatını kaybetmesi karşısında harekete geçmekte hızlı davranamayan ve kötü bir sınav veren bu devletler, benzer trajedilerin daha fazla yaşanmaması için eyleme geçmelidirler. Kosova'da BM kararını beklemeksizin harekete geçen NATO, onbinlerce insanın hayatının kurtulmasına sebep olmuştu. Benzer şekilde de, kendi rejiminin devamını sağlamak için güç kullanmaktan çekinmeyen ve her geçen gün şiddetini artıran Esad'a karşı da biran önce harekete geçmek ve yaşanan ölümleri durdurmak gerekmektedir.

Ayrıca Suriye'nin kendi sınırlarını aşarak Türkiye'ye karşı saldırıda bulunması ve Türkiye'nin NATO üyesi olmasından dolayı da NATO üyelerinin üzerine düşen sorumlulukları sözde değil eylemsel olarak da yerine getirmelerini gerektirmektedir.

Bundan sonraki gelişmeler Türkiye'den ziyade Suriye'nin tutumuna bağlıdır. Devletlerin vatandaşlarını ve ülkelerini koruma ve iktidar olma görevi vardır, Türkiye'nin yapmaya çalıştığı da budur.