Yıkılışla kuruluş arasında varoluş mücadelesi

Tunus, Mısır, Libya, Fas, Yemen, Ürdün, Bahreyn, Cezayir, İran…

Afganistan ve Pakistan…

Ortadoğu ve Orta Asya ülkeleri,

Ve diğerleri…

Küresel güçlerin ürettiği krallar, diktatörler, petrol şeyhleri, kabile ve sülaleler tarafından hoyratça yönetilen ülkeler. Tek parti kıskacında kıvranan ülkeler. Halkın sürü, insanın sürüye ait bir fert olmaktan başka bir değer ve anlamı bulunmayan, ülke ve millet menfaatlerinin yerlerde süründüğü ülkeler…

Sağcı, solcu, dinci, cumhuriyetçi hatta demokrasi gibi görünen ama birbirinden farkı olmayan, daha doğrusu hiçbir şey olmayan rejimler…

Bir ailenin, bir sülalenin, bir kabilenin elinde bulunan, atanmışların yani bürokrasinin küçük ortağı olduğu bu iktidarların ortak özelliği büyük bir kısmını batılı ülkelere peşkeş çektikleri petrol ve doğalgaz gelirlerinden baskı ve zulümle sağlanmış inanılmaz zenginliktir.

Avuç içi kadar topraklar üzerinde kurulu petrol ve doğalgaza dayanan bir iç ve dış dengenin, siyaset ve yönetim biçiminin, hayat anlayışının şekillendirdiği iz'ansız, insafsız, inançsız, geçmişsiz ve geleceksiz, kısaca insansız ve adaletsiz dehşet ve zulüm sistemleri iki yüz yıldır kendi halkını aldatıp durdu.

Bu onursuz mekanizmalar varlıklarına meşruiyet kazandırmak için kabileciliğe, milliyetçiliğe hatta mikro milliyetçiliklere sığınarak yapay bir onur ya da ortak kimlik üretmeye çalıştılar.

Zaman zaman bu abes milliyetçiliklerinin yanına İslami ve sosyalizmi katarak iktidarlarını bir idealin iktidarı gibi yutturmaya çalıştılar.

Batılı ülkelerin işbirlikçisi yönetimler, bu dehşet dengesinin devam etmesi için kendi toplumlarını korku ve zulümle sindirirken dışarıdan gelen en aşağılayıcı teklif ve tehditleri arsız bir pişkinlikle sineye çektiler.

Bu ülkelerde onlarca iç ve dış savaşlar oldu, darbeler yapıldı, rejimler ve iktidarlar değişti fakat toplumların petrol kadar kara, petrol kadar yakıcı kaderi değişmedi.

Osmanlı Devleti'nin çöküş dönemine girdiği tarihten bu yana bu topraklarda hiçbir toplum rahat ve huzur görmedi. Osmanlı'nın çöküşünden sonra ise tam bir cehennem hayatı içine yuvarlandılar.

İçeride ve dışarıda zulmün ve sömürünün her çeşidi, bir türlü bitmek bilmeyen anlamsız savaşlar, darbeler, işkenceler, yoksulluk ve sefaletle yan yana yaşayan petrol gelirlerinin adaletsiz dağılımından beslenen hak edilmemiş zenginliklerin kibir ve ihtişamı bu ülkelerin değişmez kaderi olarak hafızalarımıza çakılı kaldı.

Ta ki, bir gün Tunus'ta yüksek okul mezunu bir taksici güvenlik güçlerinden gördüğü kötü muameleye dayanamayıp kendini yakana kadar.

Zavallı taksicinin vücudundan sıçrayan alevler Tunus'tan başlayarak bütün Ortadoğu'nun ve Kuzey Afrika'nın dehşet dengesi üzerine kurulu iktidarlarını tutuşturdu.

Önce Tunus'ta sonra Mısır'da dikta yönetimler devrildi. Halen birçok ülkede halk hareketleri bu baskı yönetimlerinden kurtulmak için sokaklarda gösteriler düzenliyor. Bu gösteriler şiddetle bastırılıyor. Bunun en kanlı örneği bütün şiddetiyle Libya'da yaşanıyor şu an.

Çılgın bir lider bütün ülkesini savaş alanı haline getirmek, kendi halkını düşman gibi kırmak pahasına iktidarını devam ettirmeye çalışıyor.

Bütün bu gelişmeler yüzlerce yıldır bu ülkelerin doğal kaynaklarını sömüren Batı'yı telaşlandırdı. Şimdi bu telaş ve korkuyla Libya'yı bombalıyorlar.

1. Dünya Savaşı'nın “Bir damla kan, bir damla petrol” politikası bütün çirkinliği ile bir kere daha lanetli yüzünü gösterdi.

Batı'nın bu telaşlı, aceleci, uluslararası teamülleri dikkate almadan, hiçbir öngörü ve iyileştirici amaç göstermeden başlattığı bu saldırılara karşı ilk insani tepkiyi, kardeşlik temeline dayalı davranışı Türkiye gösterdi.

Umarız Türkiye'nin başlattığı bu tepki diğer Müslüman ülkelerin katkı ve katılımı ile olumlu bir sonuca ulaşır.

Umuyor ve dua edi-yoruz ki, bu ülkelerdeki kardeşlerimiz bu çirkin yüzün tuzak ve hilelerine bir kere daha aldanıp hüsrana uğramasınlar.

Umuyor ve dua ediyoruz ki, bu ülkelerde barış ve huzur, adalet ve kardeşlik yeniden boy versin.

Umuyor ve dua edi-yoruz ki, halkları sokaklara dökülen ülkelerin yönetimleri kendilerini ve ülkelerini ateşe atacak davranışlar yerine halkın taleplerini karşılamaya çalışsınlar.

Yine umuyor ve dua ediyoruz ki, bu coğrafyada iki yüz yıldır devam eden bu kahredici çekişmelerin ancak bir kardeşlik ve dayanışma ile sona ereceği anlaşılsın ve yeni bir dönem başlasın.