Sen "O" değilsin!

Kitap yok. Kültür yok. Fikir yok. Vefa yok. Anlayış yok. Hoşgörü yok. Tebessüm yok. Tahammül yok. Siyaset yok. Riyaset yok. Edebiyat yok. Sinema yok. Tiyatro yok. Estetik yok. Tarih yok. Alkış yok. Ödül yok. Samimiyet yok. Sevgi yok. Saygı yok. Huzur yok. Mutluluk yok. Bilgi yok. ''Dert'' yok. Mesele yok. Ölüm korkusu yok. Mücadele yok. Dostluk yok...

***

Peki ne var hayatımızda?

İnsan olmaklığımızı gerektirecek, bütün bunların dışındaki her şey...

Günü kurtarmak, koltuğu korumak, para kazanmak, iyi yaşamak, zengin olmak, sağlıklı iken ''kaliteli'' hayat sürmek, ekranlarda görünmek, mikrofonlara konuşmak, elindeki tırpanla altında bulunanların boynunu uçurmak ve onların sırtına basarak fildişi kuledeki hükümranlığı sürdürmek, sömürmek, günlük bayağı ve adî magazinle ömrünü geçirmek, anlamadan-dinlemeden yargılamak, kalp kırmak, özür dileyememek, ''her şeyi ben biliyorum'' diyerek bütün düşüncelere kapıları kapamak, hakaret etmek, susturmak, ezmek...

Eğer, ''budur'' diyorsanız, söyleyecek tek kelamım yok...

***

''Duruş'' gösteren bir insan, bir zümre, bir topluluk olmaktan; dünyevî hırs, heva ve heves için kellesini altın kafeslerde taşıyan Ademlere döndük/döndürüldük...

Ne yana dönsek adamsızlık...

Ne yana baksak zarafetten, hoşgörüden, sevgiden yoksun bir yığın...

Ve bu yığınların arasında yol bulmaya çalışan, yön tayin etmek için didinen ve direnen ümitsizlik…

Sentetik dostluklar, sentetik dil, sentetik ekmek, sentetik sanat, sentetik edebiyat, sentetik siyaset, sentetik düş, sentetik tebessüm...

Nereye kadar!..

***

"Dünyada en az iki kişi sizi uğrunuzda ölecek kadar seviyordur; dünyada en az on beş kişi uğrunuzda ölmese de sizi seviyordur; biri sizin gibi olamadığı için size çok imreniyordur; sizin bir gülümsemeniz, size bakan birçok yüzü aydınlatıyordur; her gece birisi mutlaka uykuya dalmadan önce aklından sizi geçiriyordur; birisi için dünyalara bedelsinizdir; siz olmadan yaşayamayan en az bir kişi vardır; siz sahip olduğunuz bütün özelliklerinizle kendinize özel ve eşsizsinizdir; varlığından haberiniz bile olmayan biri, sizi seviyordur; dünyanın en büyük hatasını bile yapsanız, mutlaka bundan size yarayacak bir şey çıkacaktır; bütün dünyanın size sırtını döndüğünü düşündüğünüzde, belki de sırtını dönen sizsinizdir; insanların sadece iltifatlarını aklınızda tutup, kabalıklarını unuttuğunuzda kazanacaksınızdır; her zaman insanlara onlarla ilgili ne hissettiğinizi söylediğinizde belki kendinizi çok daha iyi hissedeceksinizdir; gerçekten eşsiz bir arkadaşa sahip olduğunuza inanıp bunu ona söylerken kendinizi de keşfedeceksinizdir..."

***

Çevrenize bakın. Gördüklerinize aldanmayın. Gözünüzün algıladıkları sadece fotoğrafın yapay renkleri. Görmek istediklerinizi görmeye meyledin. Kendinizden başlayın keşfetmeye. Yoksa, çıkamazsınız kendi içinizden. Siyasetin aldatıcı, günlük meşgalelerin geçici, koltukların, masaların, sahip olduğunuz diğer bütün şeylerin kalıcı olmadığına bir kere daha iman edin. İyiliğe döneceksiniz, yani kalbinize. Yeniden başlayacaksınız tanımaya ve anlamaya. Kendi lideriniz olacaksınız; kendi amiriniz, kendi ressamınız, kendi şairiniz, kendi politikacınız. Okuduğunuz tüm kitaplar yeniden anlam bulacak. Dinlediğiniz şarkılar size yepyeni şeyler söyleyecek. Saçını okşadığınız her çocuk parmaklarınıza o güne dek hissetmediğiniz ilhamlar bağışlayacak.

Sol göğsünüze dokunduğunuzda kalbinizi yeniden hissedeceksiniz. Bu hiç de yabana atılacak bir şey değil...

Ertelemeyin...