"Terör"ün artması demokratikleşme ve bölgesel güç olmanın faturası mı?

Avrupa Birliği Bakanı ve Başmüzakereci Egemen Bağış''ın bugüne kadarki belki de en önemli açıklamasıyla karşılaştık önceki gün. Bağış, AB Bakanlığı İstanbul Ofisi''nde basın mensuplarıyla bir araya geldiği toplantıda AB''nin 2001 İlerleme Raporu ve kimin kime (yani Türkiye''nin AB''ye mi yoksa AB''nin Türkiye''ye mi?) ihtiyacı olduğuna ilişkin konuştuktan sonra bugüne kadar AB''ye ilişkin şu tespitte bulunmuş: "Ancak ben AB''yi yalnızca bir ekonomik ya da politik birlik olarak görmüyorum. Bize göre AB, insanoğlunun en büyük barış projesi."

Gerçekten de AB söz konusu olduğunda bu ülkede çok az karşılaştığımız türden bir tespit-değerlendirme bu. Bu sözlere ilişkin şu hatırlatma tabii ki yapılabilir: AB eğer gerçekten bir "politik birlik" olabilseydi bunun sonucu zaten kendiliğinden "en büyük barış projesi" olurdu. Yani, "politik birlik"in "ekonomik birlik"in sağladıklarını çok aşan biçimde en belirleyicisi faktör olacağı gerçeğinin hatırlatılması. Ama önemli değil, AB Bakanı''nın sözleri sözünü ettiğimiz bu "gerçeği" hatırlatmasa da bu haliyle de çok önemlidir.

Egemen Bağış''ın bu sözlerinden haberdar olduğumuz günün bir gün öncesinde de, ülkenin büyük gazetelerinden birinin Ankara temsilcisi şöyle yazıyordu:

"Resmi söylem bir yana Ankara''nın stratejik mahfillerinde yapılan terör değerlendirmesi tahmin edilenden de sert. Çukurca''da 8 noktada gerçekleşen terör saldırısının ardından 8 ülkeye yönelen bakış hayli keskin. ''ABD, İngiltere, Fransa, Almanya, Belçika, İran, Suriye ve İsrail!''

Artık daha açık bir dille terör örgütünün Kandil''deki lider kadrosuyla bağlantılı İngiltere''den de söz ediliyor, terör yandaşlarını ülkesinde himaye eden Almanya''dan da. Belçika''nın ikiyüzlülüğü de anlatılıyor, Fransa''nın samimiyetsizliği de. PKK''yı terör örgütü ve ortak düşman ilan eden ABD''nin üzerine düşeni tam yapmadığı da vurgulanıyor, Bölgesel Kürt Yönetimi''nin dönemsel manevraları da. İsrail istihbaratının Kuzey Irak''taki faaliyetleri de ifade ediliyor, Suriye''deki derin unsurların rolü de. Ve bölgede Türkiye''yi geleneksel rakip gören İran''ın çift taraflı işleyen diplomasisi de..."

Biliyorsunuz, bu değerlendirmenin benzerleriyle bugünlerde çok sık karşılaşıyoruz. Bu değerlendirmelerin ana fikrini şöyle özetlemek mümkün: Türkiye demokratikleştikçe (nasıl olsa yeni-Anayasa da geldi gelecek!) ve bölgede önemli (hatta "belirleyici") güç olma yolunda hızla ilerledikçe, arkasında "dış güçler"in bulunduğu terör saldırıları da hızla artıyor.

Bu öyle bir değerlendirme ki, haberdar olanın aklının karışmaması imkansız! "Aklı karışan" vatandaşların bu değerlendirme karşısında "Madem öyle, yani iyi ve kötü şeyler birbirine paralel olarak gelişiyor, o halde oturduğumuz yerde oturalım, demokratikleşmeden de bölgenin belirleyici gücü olma hayalından da vazgeçelim, yeter ki ''terör" azmasın!" dememesi mümkün mü?

Bugünlerde, terör eylemlerinin artması ve ülkenin demokratikleşme ve bölgesel gücünün artması arasında kurulan bu doğru orantının -"Ankara temsilcisi"nin biraz önce aktardığım satırlarında olduğu gibi- "gülünç" örnekleriyle çok sık karşılaşıyoruz. Temsilcinin Çukurca''da gerçekleşen son terör saldırısının arkasında hangi ülkelerin ("devletler" olarak tabii ki) bir kere daha sıralayalım: "ABD, İngiltere, Fransa, Almanya, Belçika, İran, Suriye ve İsrail!"

Bu sıralamayı okuyanın "başka yok mu?" dememesi mümkün mü? Bugünkü tablo, -"temsilci"nin anlatımıyla- AB''nin en güçlü dört ülkesinin yanı sıra Suriye, İran, İsrail ve hatta Ankara''ya taşınan Irak Bölgesel Kürt Yönetimi de "Çukurca"nın arkasında olduğuna işaret ediyor.

Oysa bakın AB Bakanı Bağış, sıralanan ülkeler arasında yer alan dört ülkenin özellikle önemli yer işgal ettiği AB''den "insanoğlunun en büyük barış projesi" olarak söz ediyor.

"Çukurca" saldırısının arkasında yer aldığı "ima edilen"(!) ülkeler arasında bulunan İran ve Suriye''ye gelince:

Türkiye''nin bölgeye yönelik "belirleyici güç" olma iddiasıyla attığı adımlar henüz yeniyken, bazı kişi ve çevreler gibi ben de şu görüşe yakındım: "Bölgesel güç" olmayı aklına koymuş bir devletin bunu başarabilmesi için önce kendi ülkesinin "bölgeler"indeki çok önemli sorunları büyük ölçüde çözmüş olması gerekmez mi?

Son saldırılardan sonra "İran ve Suriye" adının çok telaffuz edilmeye başlanması bu görüşün yerindeliğinin-doğruluğunun bir kanıtı değil mi? Ortadoğu''ya "bahar" gelmeden öncesinde kurulan hayaller bahar rüzgârlarının etkisiyle darmadağınık olmadı mı? Yeni bir "tek millet iki devlet" örneği oluşturmasına az kalan Suriye ''deki rejim ayakta kaldığı müddetçe sorun yoktu. "Kalkan" gelişmesi gündeme oturmadan İran ile de "tarihi bağlarımız"ın altını çizmek ön plandaydı. Ama bir de bugünkü tabloya bakın... Bu "dış güçler tarafından kuşatılmışlık" değerlendirmesi –temsilcinin değerlendirmesinde olduğu gibi- AB''nin dört büyük ülkesi ve İran, Suriye, İsrail, Bölgesel Kürt Yönetimi (Ankara-Erbil trafiğine rağmen o da!) ile yetinmeyerek Suriye''ye yönelik yaptırımlar konusunda başı çeken ABD''ye kadar ulaşmış bulunuyor.

Şimdi siz söyleyin: Bu kadar çok sayıda ülkeye "sert bakış" yöneltmiş olan bir Türkiye bölgeye yönelik iddialı tutumunu nasıl sürdürecek?

"Demokratikleşmenin hızı ve terörün artışı" arasında kurulan paralellik ise başka bir yazının konusu olsun. Ancak bugünlük şu kadarını söyleyebiliriz: Bu "tez"in sahiplerinin bilerek-bilmeyerek demokratikleşme sürecine büyük bir kötülük yaptıkları muhakkak.