Fransa ASALA'yı tanımış oldu

Yakın tarihimizde "Ermeni Soykırımı" adı altında dış platformlarda sık sık Türkiye'nin karşısına bir koz olarak çıkarılan olayın iç yüzünü öğrenmek isteyen bir araştırmacı, bu konuyla ilgili dört farklı kaynakla karşı karşıyadır. Biri, Ermeniler'in ve buna bağlı olarak ABD ve bazı Avrupa ülkelerinin iddia ve belgelerinin (ki bunlar Türk tarafı tarafından rededilmektedir) yer aldığı kaynaklar, ikincisi Türk bürokrasisinin karşı tarafın tezlerini çürütmek için ortaya attığı belgeler, ücüncüsü de tarafsız denilebilecek, olayın geçtiği dönemin siyasi ve sosyal şartlarına vakıf tarihçi, gazeteci v.b kişilerin çalışmalarıdır. Dördüncüsü ise, olayı belki de en objektif ve tüm çıplaklığı ile günümüze taşıyan ama resmiyette pek ciddiye alınmayan bir kaynaktır ki; o da olayı tüm çıplaklığıyla yaşamış olan canlı tanıklar, yani halktır.

Fransa'nın kabul ettiği sözde Ermeni soykırımı ile ilgili bir cümlelik kanun tasarısı iki yıl aşkın bir süredir parlamento gündemindeydi. Aynı tasarı, Fransa dışında ABD ve pek çok Avrupa ülkesi tarafından da gündeme alınmıştı. "...hükümeti 1915'teki soykırımı alenen tanır" cümlesinden ibaret kanun tasarısını Türkiye kamuoyu, Amerikan Temsilciler Meclisi İnsan Hakları Alt Komisyonu, İtalyan Senatosu ve yine Fransız Parlamentosu'ndaki serüvenlerinden hatırlıyor. Ancak bu tek cümle hep alt komisyonlardan geçen bir tasarı olarak kaldı, bir türlü kanunlaşamadı. Tasarının Fransa Meclisi'nde kabul edilmesiyle ilk kez, bir devletin hem de AB üyesi bir devletin en üst kurumu, Türkiye'nin uluslararası arenada ortaya attığı tezin tam tersini kabul etmiş oluyor. Olayın 70'li yıllarda Türk diplomatlara yönelik ASALA katliamları gibi bir başka yüzü de var ve Ermeni iddialarının bir yasama organında bu şekilde kabul edilmesi ilk defa terör olaylarını meşru kılan bir tavır anlamını da taşıyor.

"Fransız hükümeti 1915'teki soykırımı alenen tanır" şeklindeki tasarı Fransız Meclisi'nde 29 Mayıs 1998 tarihinde de 29 milletvekilinin oyuyla onaylanmış, kanunlaşması için genel kurula sevk edilmişti. Bu olay o sıralar Türkiye'nin Fransa ile ilişkilerinin gerilmesine neden olmuştu.

Fransız Meclisi'inde oylama öncesi yapılan konuşmalarda, Ermeni terörü, Türk diplomatlara yönelik saldırıları uluslararası kamuoyunun 'inkarcı Türk devletine alet olup soykırımı tanımaması' şeklinde güya haklı bir dava olarak gösterilirken sessiz kalanlara 'suçluluk' duygusu verilmeye çalışılıyordu. Yasayı hazırlayan Villeurbanne Belediye Başkanı ve Rhone Milletvekili Jean-Paul Bret, kendince, "83 yıl bu soykırıma nasıl sesiz kalındığını" anlatıyordu. Bret, "Önce cellatların sessizliği vardı, sonra devletlerin ve birkaç nesil yerleştikleri ülkelere ancak adapte olan kurbanların sessizliği yaşandı. 70 yıl sonra kimliklerini bulmayak isteyen üçüncü nesil Ermeni gençler, dayanamayıp teröre başvurdular ve bunu, soykırım tanınsın diye yaptılar. Şiddete şiddetle cevap verildi. Ve bu sayede, 83 yıl sonra hak yerini buluyor" iddiasında bulunuyordu. Peki, durum gerçekten de Bret'in anlattığı gibi mi?