Birebir rehberlik eğitim sorunlarını çözer mi?

Eğitim, içinden geldiği gibi davranmaya yatkın olan fıtrata, ilim ve irfan süzgecinin kontrolüyle davrandırabilme sanatıdır. İlmin, sadece zihni süsleyen bir malumat yığını olmaktan çıkarak davranış haline dönüştürülebilmesi için öğrencinin aklı, kalbi ve ruhuna hitap edebilmesi gerekir. Bunun gerçekleşebilmesi ise, öğretmen ve öğrenci arasında kurulacak sağlıklı bir iletişimle mümkündür.

Öğretmenin 40-50 kişilik sınıflarda ideal bir eğitim verebilmesi mümkün değildir. Her şeyden önce ''sınıf atmosferinin'' kendine mahsus bir dili mevcuttur. Aynı yaş grubu ancak tamamen farklı kabiliyet, zeka ve fıtratlardan müteşekkil; muhtelif sosyo-kültürel ve ekonomik ortamlardan gelen öğrencilerin oluşturduğu, adına sınıf denen bir ortamda öğretim, öğretmenin kabiliyetiyle de orantılı olarak bir yere kadar yapılabilir. Eğitim aşaması ise; her bir öğrenci, ferdi ve ailevi bütün yönleriyle tek tek ele alınabilirse, gerçekleşir.

Çocukluk ve gençlik dönemleri insan hayatının rehberliğe en çok ihtiyacının bulunduğu zamanlar. Çünkü bu yaş gruplarında bir yandan beden hızla değişip gelişirken diğer taraftan da ruhi fonksiyonlar devreye girerek insanı etkisi altına alır. Tam oturmamış bir fıtrat, henüz yeterli olgunluğa ulaşmamış bir irade, kendi varlığı başta olmak üzere, hayatını, ailesini, kainatı, Yaratıcıyı sorgulayan bir kalp ve kalpten gelen istifhamların baskısı altında yorulan bir zihin…

Günümüz modern zamanlarında özellikle genç neslin kendisiyle olan mücadelesi eskiye nazaran çok daha zorlaşmış bulunuyor. Televizyon veya internetin sihirli dünyasından kendisini kurtaramayan, ailesinin yeterli vakit ayırmadığı ve ilgilen(e)mediği, okulundan da gerek imkanların yetersizliği gerekse de ortam oluşturul(a)maması nedenleriyle nitelikli bir rehberlik ve eğitim alamayan bir öğrenci kendisini sigara başta olmak üzere isimlerini burada zikretmeyeceğim bir sürü zararlı alışkanlığın kucağına atıyor.

İnsanı toptan bir yaklaşımla değil de fert olarak ele alıp değerlendirmek, özellikle bireyselleşmenin çok öne çıktığı günümüzde, daha bir önem arz ediyor. Bunu yapacak olan ve yapması da gereken idareci ve öğretmeniyle topyekûn bir eğitim ordusu.

Kendisine haftada 30 saat değil de 25 saat ders yazılan bir öğretmen geriye kalan beş saatte öğrencileriyle birebir görüşebilir. Onların dertlerini varsa ailevi sıkıntılarını da dinleyerek çözümler üretebilir. Çocukları yakından tanımanın verdiği kolaylıkla onların seviyelerine uygun kitaplar tavsiye edebilir. Ders çalışma konusunda vereceği teknik ve taktiklerle bu konudaki tıkanmaları aşmasına yardımcı olabilir. Öğretmen, kendisine ayrılan bu beş saatle her bir öğrencisine bir eğitim koçu gibi yardımcı olabilir. Devlet de bunu yapan öğretmenine saat başına iki saatlik ek ders yazarak teşvikçi olabilir.

Kendisine vakit ayrılmayan, el uzatılmayan ilgilenilmeyen bir öğrenciden karakter veya başarı anlamında olumlu bir gelişme beklenemez. Kainat boşluk kabul etmeyeceği için, kaderine terk edilmiş gibi davranılan bir gence, bir dizi karakteri veya kişilik ve ahlaki gelişimi açısından son derece zararlı olan ancak kendisini sanal alemin sihriyle farklı takdim eden birileri rehberlik(!) eder. Bunun karşısında ailenin biyolojik bakımı veya okulun sadece sınıf ortamından ibaret eğitimi kifayet etmez.

Tamamıyla elde edilemeyen bir şey tamamen terk edilmez. MEB''in bahsi geçen rehberlik anlayışına mevcut fiziki ve sosyal imkanları elvermeyebilir. Ancak müsait bölge ve okullarda başlatılacak birebir rehberlik modelli eğitim anlayışı çok hayırlı bir geleceğin mukaddimesi olabilir.