Dershaneciler! acıyın bu çocuklara!

Dershanelerle ilgili tartışma ayyuka çıkmış durumda. Aslında tartışma yeni değil, lakin somut adımların atılmasıyla ilgili irade bizzat Sayın Başbakandan gelince kılıçlar birden çekiliverdi.

Meselenin çok farklı boyutları var, bunları halkımız genelde biliyor. Listenin başında ''Rant'' kaygısının olmadığını söylemek hiç de inandırıcı olmaz. Başka şeyler de var ama bizim meselemiz işin ''eğitimsel'' boyutuyla alakalı…

Tahmin etmekte zorlanmayacağınız bir medya gurubunun ülkemizdeki eğitim sorunlarını sanki ilk defa duyuyormuş gibi canhıraş haber yapma gayretinin de pek etik bulunmadığını söylemek isterim . Her neyse bu ayrı bir tartışma konu olsun.

Özellikle kırklı yaş civarında olanlar ve çocukluk devrelerini memlekette geçirenler şöyle bir maziye, çocukluklarına göz atsalar ne görecekler dersiniz? Ben kısaca bir özet yapayım isterseniz:

Uçsuz bucaksız arazide dilediği gibi özgürce koşan, Anadolu yöresinin kendine has çocuk oyunlarıyla zaman geçiren, hayvan otlatan, tarlada gezen, uçurtma uçuran, güzün ağaçlardan erik, armut, ahlat, alıç gibi envai çeşit meyve toplayan, akşamları komşulara ailecek oturmaya gidilen bir çocukluktu bizimkisi…

Hafta içi okula giderdik, ne etüd kaygısı ne sınav fobisi olurdu bizde. Cumartesi ve pazarları babamız veya dedemiz ile zaman geçirir çocuk olmanın sınırsız özgürlüğünü doya doya yaşardık.

Tavuğu ve yumurtayı bilirdik bizler. İneklerden korkmaz, ahırlara girerek buzağıları severdik zaman zaman. Kedileri okşar, civcivlere azık verirdik. Bazen komşumuzun işine yardımcı olurduk, doğa ile içi içe yaşar; tohumu, buğdayı, çayırı, dereyi, sapı, samanı bilirdik biz…

Peki şimdi nasıl? Zamane çocuklar bu saydıklarımızın hangisini biliyor ve yapabiliyor dersiniz? Kocaman bir hiç… Bir ortaokul öğrencisi sabahın yedisinde okulda... Öğlen eve geldiğinde ödevler, ders derken akşam olur. Haftada iki belki üç gün dershanede test çözmektedir. Hafta sonları gene dershanede zaman geçirir. Varsa yoksa test, ders ve sınırsızca bir yükleme. Motivasyon, motivasyon, motivasyon; çocuğun istiab haddini aşan ne menem bir yüklemedir bu?

Çevrenizdeki eğitimcilere bir sorun isterseniz. Böyle motivasyon sebebiyle ruhen çöken bir sürü öğrenci ismi söyleyeceklerdir size.

Bu sınırsız motivasyon yüklemesi sonucunda hasta olan, psikolojik iflasa uğrayan pek çok öğrenci ve veli bulunmaktadır ortalıkta. Dershanelerin sınav sonuçlarına göre sınıf belirlemeleri, alt sınıfa gitmemek için çocuğu adeta bir yarış atına döndürmüştür. Artık çocuklar neredeyse rüyalarında bile test çözmekte ve hedefledikleri o ideal liseye/üniversiteye gitmek için var gücüyle çabalamaktadırlar.

Günümüzün zavallı çocukları… Ne kadar da şanssızlar. Bir cenderede sıkıldıkça buhrana girmekte ve şaşırıp kalmaktadır. Peki bunun sonucu ne olmuştur? Kendisini ifade edemeyen, doğru dürüst bir cümle dahi kuramayan, pasif, edilgen bastırılmış bireyler… Öğretmenlerimiz klasik sınavlarda doğru dürüst üç beş cümle kurabilen öğrencileri bulduklarında neredeyse alınlarından öper hale gelmiştir.

Bu durum öyle bir hal almıştır ki iş öğrenci boyutunu aşmış yazık ki yüksek okulları bitirenler bile o ıskarta sistemin ürünü olarak defolu halde topluma karışmaktadırlar.

İşte bu yüzden dershaneler kapatılmalı ve yarış atına dönen çocuklarımıza rahat bir nefes aldırılmalıdır. Ancak sadece dershaneleri kapatmak başlı başına yeterli olmayacaktır. Her mahallede spor salonları ve oyun parkları yapılarak öğrencilerin çocukluklarını doya doya yaşayabileceği imkânlar oluşturulmalıdır. Öğretmenlerimizin sosyal haklarında iyileştirme yaparak öğrencileri ile hoşça zaman geçirebilecekleri alternatifler üzerinde durulmalı ve çocuklarımızın sosyalleşmeleri için tedbir(ler) alınmalıdır. Sadece öğrenim gören değil, ayrıca eğitilen, hayata hazırlanan öğrenciler yetiştirilmelidir.

Şu tartışmalara bilinçsiz bir şekilde taraf olmak yerine kendilerine bir şey sorulduğunda, ''Şıkları söyler misin?'' diyecek kadar motorlaştırılan günümüz çocuklarını bu vahim durumdan kurtarmak için çaba sarf etmeliyiz. Milli Eğitim Bakanı Sayın Nabi Avcı dahi ''Beyler bu çocuklar hiç mi gülmeyecekler?'' diyorken birileri neden hala kraldan çok kralcı oluyor, doğrusu anlamak mümkün değildir.