Din eğitimine indirilen darbe!

Fatih Sultan Mehmet Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Öğretim Üyesi

Türkiye’de din eğitimi alanındaki yasakların ortadan kalkması, başörtüsü sorununun çözülmesi, İmam Hatip liselerine getirilen kısıtlamaların ortadan kalkması ve bu açılımların milletimiz tarafından büyük bir memnuniyetle karşılanması baskıcı ve dayatmacı zihniyete sahip kesimleri rahatsız etmişe benziyor. Bu zihniyete sahip kimselerin Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından açılan Kur’an kurslarında din eğitiminin çocuğa dört beş yaşında verilmesinden rahatsız olması ve bu uygulamayı orta çağ zihniyeti olarak nitelemesi insanın aklına 28 Şubat’ın o sıkıntılı ve sancılı günlerini hatırlatıyor.

YASAKÇI ZİHNİYET

Bu düşüncede olanlar 28 Şubat darbesinin din eğitimi alanındaki baskıcı ve yasaklayıcı uygulamalarına özlem duyduklarını böylece açıkça belli ediyorlar. Aslında bu görüşte olanlar yeni sayılmazlar. Çocukta din eğitiminin yaşı konusu Batılılaşma rüzgârının ülkemizde estiği 19. yüzyıldan beri her konuda batılılaşmayı savunanlar tarafından zaman zaman gündeme getirilen bir konudur. O gün bugün bu kesimler pozitivizm ve materyalizmin tesiri ile dini geri kalmanın sebebi olarak görüyorlar. Akla ve bilimsel düşünceye aykırı sayarak kimisi dini toptan kimisi de birçok dinî hükmü ret ediyorlar. Çocuklara İslâm dininin küçük yaşlarda öğretilmesine karşı çıkmanın temelinde bu düşüncelerin yattığı açıktır. Oysa İslâm dini iman, ibadet ve güzel ahlak yanında akla, düşünceye, ilme ve çalışmaya önem veren bir dindir. Böyle bir din nasıl geri kalmışlığın sebebi olabilir? Asıl akla ve mantığa aykırı olan İslâm dinini geri kalmanın sebebi gören düşünce biçimleridir.

İslâm dininin gayesi müminlere iki dünya saadetini kazandırmaktır. Ahireti kazanmak için yapılması gereken sâlih ameller içerisinde dünyayı imar etmek ve insanlara fayda sağlayacak bilim ve tekniği geliştirmek de vardır. O halde Batı karşısında geri kalmanın sebebi İslâm dini değil, siyasette, askerlikte, iktisatta, eğitimde ve teknikte maddi ve manevi kalkınma temelli uygulamalarda görülen ihmalkârlık ve tembelliktir.

İMAM HATİPLİLERE REVA GÖRÜLEN ZULÜM

Kuşkusuz eğitim-öğretim sisteminde teorik ve uygulamadaki ilmî gelişmelere her zaman açık olmak gerekir ama millî ve manevi değerler bu sistemin ayrılmaz temel unsuru olmak zorundadır. Bununla birlikte bir zamanlar ülkemizde laiklik ilkesi gerekçe gösterilerek erken yaşlarda çocuklara din eğitimi verilmesi engellenmiş ve bu uygulama uzun yıllar büyük bir problem olarak devam etmiştir. İlköğretim okullarında ve ortaöğretimde kültür olarak verilen din öğretimini bir kenara bırakırsak nesillerimiz okullarda dinî eğitimden resmen mahrum bırakılmıştır. İmam Hatip liseleri bir istisna olarak dinî eğitim-öğretim için kurulmuş ama bu okulların maruz kaldığı sıkıntılar hiç bitmemiştir. Halkımız bu okullara sahip çıkıp çocuklarının hem dinî eğitimini almalarını hem de üniversitelere eşit şartlarda gitmelerini istemiştir ama İmam Hatip mezunlarına reva görülmeyen zulüm kalmamıştır.

Halkın rağbet ettiği bu okullar ne yazık ki halkın dinî değerleriyle problemi olan zihniyet mensupları tarafından 28 Şubat sürecinde kapatılmak istenmişti. Çünkü bu okullar milletin millî ve manevi değerlere bağlı bir hayat tarzını sürdürmesinin teminatıydı. Onun için bu okullar gelecek nesillerin dinî değerlerden yoksun yetişmesini isteyenler tarafından hedef seçilmişti.

KARANLIĞIN ARDINDAN GELEN AYDINLIK

Fakat bir gerçek vardır ki zulümle payidar olunmuyor. Karanlığın ardından aydınlık geliyor; güneş her sabah yeniden doğuyor. 28 Şubat’ta horlanan İmam Hatiplilerin öncülüğündeki siyasî hareket ve dinamizm sayesinde şimdi Türkiye’de sadece İmam Hatip liselerinde değil onun dışındaki okullarda da din eğitimi ile ilgili önemli gelişmeler ve iyileştirmeler oldu.

İmam Hatiplerde çeşitlenme ve kalite arttı. Bu okulların mezunları hem Diyanet İşleri Başkanlığı’nın din görevlisi ihtiyacını hem de Millî Eğitim Bakanlığı’nın meslek ve din kültürü öğretmeni ihtiyacını karşılamaktadır. Öte yandan din hizmetleri dışında görev almak isteyen bazı mezunlar ise istedikleri fakülte ve yüksekokullarda okuyarak çeşitli alanlarda çalışma imkânına kavuşmaktadır. Sadece İmam Hatiplerde değil ilk ve ortaöğretimde de dinî ve millî değerlerle mücehhez nesiller yetişmelidir. Bu itibarla okullarda mescit açılması, ortaöğretim kurumlarında seçmeli de olsa Kur’an-ı Kerim, Hz. Muhammed’in Hayatı ve Temel Dini Bilgiler dersleri konulması çok önemli tarihî adımlardır.

Bugün din eğitimi ve öğretimi konusunda geçmişte yaşanan problemler aşıldı derken bir kesim yeniden o baskıcı günlere dönülmesi arzusunu taşıdıklarını çekinmeden gösterebilmektedir. Dinî değerlerle sorunu olanlar ister Millî Eğitim Bakanlığı olsun isterse Diyanet İşleri Başkanlığı olsun devletin resmî kurumları aracılığıyla verilen din eğitiminden bile rahatsız olabilmektedirler. Varın bu resmî kurumların dışında din eğitimi konusunda çalışma yapan sivil toplum kuruluşlarının maruz kaldığı problemleri siz düşünün. Yasakçı zihniyete sahip kesimler birkaç münferit olumsuz vakadan hareket ederek millî ve manevi değerlere önem veren sivil toplum kuruluşlarını karalama kampanyası başlatıyorlar. Ellerinden gelse geçmiş zamanlarda olduğu gibi hepsinin kapısına kilit vurmaktan çekinmezler. Küçük yaşta din eğitimi mi olur diyorlar. Oysa biz Müslüman bir ülkeyiz…

Çocuğun din eğitimi doğuştan itibaren özenle yerine getirilmesi gereken bir süreçtir. Bu süreçte ilk görev anne babaya düşer. Çocuklarımızın İslâm dini üzerine yetişmelerini ve bu çizgide bir hayat sürmelerini istiyorsak anne baba olarak onların mesleki eğitimine önem verdiğimiz kadar din eğitimlerine de önem vermek zorundayız. Devlet de millî ve manevi değerlere bağlı çalışkan ve üretken nesillerin yetişmesinden sorumlu olduğu için din eğitimi ile ilgili yükümlülüklerini yerine getirmek zorundadır.