Düşler Soma''da... maden ocaklarında sönermiş...

Düşler kör karanlıktan ışığa, acıdan sevince, mutluluktan gözyaşına, soğuktan sıcağa, hayattan ölüme sürekli bir yolculuk halinde yaşarlar. Yolculuk en çok düşlerle tatlanır. Bu yolculuk maden ocaklarına da çokça uğrar. Bu uğrayışlar bazen son durağa geldik, yolculuk bitmiştir anonsuyla nihayetlenir. Burası umudun öldüğü, düşlerin söndüğü yerdir. Tıpkı Soma''da olduğu gibi…

Gökkuşağının bütün renkleri düşlerin hakkı iken, bazen sadece kömür karası renge mahkum olurlar. Kapkara düşlerin arasında hayata tutunmuş bir çift göz ya da boylu boyuna uzanmış cansız bir beden. Karartılmış düşlerin, aydınlıkta bekleyen gözlere; bir umut, bir endişe bir de gözyaşından başka hediye sunması imkansızdır. Sevinç mi? Asla. Ölümden kurtulanların bile sevindiği olmuyor. Geride gözü yaşlı analar evlatlar bırakan arkadaşlarının ölümüne tanıklık edenlerin, kendi kurtuluşlarına sevinmeleri hiç de kolay değildir. Bir bahar mevsiminde umut, acı endişe, çaresizlik ve hüzün kol kola gezmekte ve düşlerin kırık tayfları arasında tüm renklerin siyah bir buluta dolanarak, her nesneyi kömür karası bir siyahlığa boyadığına şahitlik etmekteyiz.

Eller kara, yüzler kara, üst baş kara, çizmeler kara, yürekler bembeyaz. Eller temiz, üst baş temiz, yüzler temiz, ayakkabılar temiz, yürekler kapkara. Soma''da, tertemiz yüreklerin yerin binlerce metre altında, kömür isleri arasından kapkara dünyamıza tertemiz düşler, sevgi ve haysiyet dolu duygular hediye edişine şahitlik ediyoruz. Kömür ocaklarına baharın uğramadığını düşünen zavallılara, içinde yaşadıkları kapkara dünyanın gerçeğini hatırlatıyor yüreği büyük maden işçileri.

Ölüme ramak kala kurtarılmış bir işçinin, sedyeye taşınırken çizmelerimi çıkarayım sedye kirlenmesin sözü sıradan bir söz değildir. Bunu söyleten duyguların, duygular arasında apayrı yeri vardır. Mesele methiyeler dizmek değil, sözün hakkını vermektir. İnsanım diyenlere insan olmanın bedelinin ne olduğunu göstermektir. İnsan hakları, işçi hakları, iş güvenliği, ciro, vardiya, ocak, kömür, termik santral, vergi vs yere batsın kömür ocaklarına düşsün de bir daha çıkmasın bu çok mühim kavramlarınız.

Yaşam odası varmış, yerin bilmem kaç bin metre altında. Yeni yere taşınıyormuş bu oda bana ne! Kaçış odasıymış diğer adı. Neyden kaçış? Ölümden. Buna teselli odası, hatta 28 Şubat''tan bildiğimiz ikna odası deyin de yaşam odası demeyin lütfen. Çıkışa 10 metre kala mecali tükenerek ölen işçinin hüznündeyim.

Düşlerinin gücüyle bir adım daha bir adım daha ilerleyen, o yana değil bu yana diyen, demirin oksijeniyle hayat bulan, 40 arkadaşını kurtaran, 80 kişilik gruptan sağ olarak kurtulmayı başaran 4 kişi, avucunda hakkını helal et oğlum diyen bir cansız beden ve daha niceleri.

Sözün özü, ateş düştüğü yeri yaktı. Yüreklerimizde maden ocağındaki yangının külleri, kulaklarımızda düşleri maden ocağında biten Soma''lı kardeşlerimizin geride kalanlarının feryatları, gözlerimizde bu dayanılmaz acıya maruz kalan ağlayışların ise bulaşmış gözyaşları. Tek şey kaldı geriye avuçlarımız. Avuçlarımızı açıp ölenlere rahmet, geride kalanlara sabır ve metanet dilemek.