İhanetli casusluk

Bir devlet veya kuruluşun gizli belge ve bilgilerinin öğrenilerek başkalarına aktarma işine casusluk/ajanlık, bunu yapanlara da casus/ajan denir. Ajanlar genelde kendi devletleri adına başka bir devletin gizli amaçlarını öğrenme için çalışırlar. Ancak, Türkiye''de son zamanlarda olan dinleme skandalları paralel yapının (TC vatandaşı) ülkemizin aleyhine (hıyanet) çalıştığını göstermektedir. Bu durum hem casusluk hem de bir ihanettir. Tarih sürecinde nadir vakalarla karşı karşıyayız.

Son yıllarda gerçekleştirilen dinleme skandallarında bütün yöntemler kullanılmaktadır. Optik, akustik ve silikon böcekler bunlardan sadece bir kaçıdır. Özellikle silikon böceklerle dinleme işi dış bağlantıyı kuvvetlendirmektedir. Çünkü bu teknoloji ülkemizde bilim düzeyinde kalırken, diğer gelişmiş ülkelerde doğrudan teknolojiye aktarılabilmektedir. Bu durum dinleme skandallarının yabancı ülkelere servis edildiğine (kontrespiyonaj) işaret etmektedir.

Paralel yapıların diğer bütün yöntemleri de kullandıkları görülmektedir. Batı skolastik düşüncesine karşı kültürel olarak sömürgeleşmeyi kabul edenler çıkış yolu olarak güce itaat kültürünü ülkeye dayatmışlardır. Önemli makamlardaki kişilerin internet, bilgisayar ve telefonları dış güçlerin de dinlemesine servis edilmiştir. Bunun için IP ve IMEI birer delil olarak birinci derecede tehdit için veridir. IP ve IMEI lere müdehale yapılsa bile sanal ortamdaki izi, ajan eli değmemek şartıyla, asla kaybettiremezler.

Bütün teknik veriler devletin en tepesinden en alta kadar olan kişi ve kurumların dinlendiğini gösteriyor. Bu da vahametin ne kadar büyük ve derin olduğunu gösteriyor. Özellikle içerideki delikler (paralel yapılar) ülkeyi kevgire çevirmişlerdir.

Başbakan, yapılan dinlemeleri ''casusluk'' ve ''ajanlık'' olarak nitelemektedir. Bu ''anayasal düzene karşı işlenen suçlar'' bağlamında (ulusal güvenliğin tehdit olması) karşılığı olan ve en ağır ceza gerektiren suçtur. İn''lere buradan girilecek. Deliller ve veriler ''casusluk'' ve ''ajanlık'' yapılan sanal ortamda en ince ayrıntısına kadar bütün detayı ile mevcuttur. Bunun çözümü ve çıkış yolu için üç kritik öneri sunuyoruz.

(1) Kamu kurumlarındaki yazılım, iletişim ve bilişim teknolojilerinin büyük çoğunluğu paralel yapının şirketlerince yapılmıştır. Bu şirketlerin sahipleri ya da ortakları aynı zamanda kamu kurumunda çalışmaktadırlar. Son olaylarla birlikte şirketlerden kâğıt üzerinde ayrılmış görünmektedirler. Ancak kamudaki görevleri devam etmektedir. Bu tür yapılara danışmanlık verilirse ''casusluk'' ve ''ajanlık'' işlerinin bilirkişilerce hem deliller yok edilir hemde kendi elemanlarını kurtarırlar. Bunun için saldıran kesimin saldırma yöntemlerinden bıraktığı delil ve izlerin yok edilmesine izin verilmeyecek ve ilk olarak bu yol temizliği yapılacaktır. Bazı iletişim binalarının temizlenmesi yeterli olmayacaktır, yıkılmalıdır. Bu kurumlardaki kişiler/yöneticiler yine devletin üniversitelerinde yüksek lisans ve doktora yapmaktadırlar. Bunlara bu lisansüstü öğrenimde yardımcı olanların çok büyük kesmi de paralel yapının elemanlarıdır. Bunlar yapılması gerekli olan şartlardır. Ancak yeter şart ve çözümün kalıcı olması için aşağıdaki iki durumunda yapılmalıdır.

(2) Zamanın ruhuna uygun teknolojiyi kullanmak ve üretmek anlamında içselleştirmek her zaman avantaj sağlar. Sultan 2. Abdulhamid''in endüstri devrimindeki demiryolu teknolojini çok iyi kullanması çok büyük başarılar getirmiştir. Benzer olarak Türkiye, enformasyon devrimindeki zamanın bilgisayar teknolojilerini kullanmak zorundadır. Bunun için iki yol var. Birincisi bu teknolojilere yatırım yapmak. Diğeri ise bu teknolojileri kullanacak ve üretecek kişilerin bir grup mensubu olmaktan ziyade kabiliyetleri ve marifetleri doğrultusunda konuşlanmalarıdır. Bunun için teknolojiyle ilgili bilim ve teknolojik kamu kurumları revize edilmelidir.

(3) Ülkemizde mevcut anayasa makro politikaya imkân vermektedir. Toplumu oluşturanlar (makro) etnisite, renk, din, dil, siyasi parti ve cemaat gibi gruplardır. Bireyler özellikle kamu kurumlarında bir grubun ferdi olarak avantaj elde etmekte ve kamuda konuşlanmaktadır. Grup eksenli toplumsal olaylar gerçekleştikten sonra analiz edildiği için hep aynı hatalara düşülmektedir. Oysa toplumsal olayların analizlerinde öncelik sebebe aittir. Paralel yapılar bu kanalı kullanmaktadır. Bundan kurtulmanın tek çıkış yolu yeni bireysel odaklı özgürlükçü yeni bir anayasadır. Bu yeni anayasa bireysel emek, ürün, hürriyet ve marifet odaklı oldukça mikro politika işler ve doğu toplumları çok kısa sürede demokratikleşirler. Aksi durumda tekrar eden olaylardan kurtulmak zor görünmektedir.