Kürt sorunu çözülürse terör de biter

Ülkemizin dinmeyen yarası terörün sona ermesi için, adına ''İmralı Süreci'' denen bir dönemeçten geçmekteyiz. Ülke ve milletini seven her bir Türkiye vatandaşı, artık bu topraklarda kan ve gözyaşı görmek istemiyor; problemlerin kavga ve gürültüyle değil konuşup anlaşarak çözülmesi gerektiğine inanıyor. Hükümet de, ülkemizin ayağında bir pranga olan terörün sona ermesi adına ''her türlü çareye'' başvuruyor.

Bir zamanlar, nefes almasına bile tahammül edemediğimiz ve 30.000 kişinin katili olarak görülen Abdullah Öcalan''la sürdürülen müzakereler, bu çarelerin şu anda müşahede ettiğimiz kısmı. Millet, iyice bunaldığı terör belasından kurtulmak için, çözüm adına müsbet her türlü adımı desteklese de, müzakere yapılan muhataplara ne kadar güvenebileceği konusunda, tereddütlerini aşabilmiş değil.

Hükümet, geçmişte yaşanan tecrübeler nedeniyle işi sıkı tutuyor ve ''adım adım'' bir çözüm stratejisi üzerinde duruyor. Süreç nasıl sonuçlanır bilemiyoruz ancak hadiseye bakış açımızın nasıl olması gerektiğini, Başbakan Erdoğan''ın başdanışmanı Yalçın Akdoğan ''hayalperest olmadan umudumuzu korumalıyız'' şeklinde özetliyor.

Müzakere sürecinin neticesinin ne olacağını kestirmek kolay değil; bundan daha kolay olanı; terör sorununa en kalıcı çözümün ne olacağı konusu. Bu ülkede terörün tamamen bitmesinin yolu; Kürt sorununun çözümüne bağlıdır. Ne zaman Kürt sorunu tam anlamıyla çözülürse, o zaman terörün bu topraklarda yaşama imkânı kalmayacaktır.

Bazı kesimler ne kadar inkâr etseler de bu ülkede bir Kürt sorunu vardır. Kendilerine bizzat devlet eliyle (varlığı inkar edilemeyen JİTEM) haksızlık yapıldığını düşünen hatırı sayılır ölçüde Kürt nüfusu mevcuttur. Terörü körüklendiren de, sözde terörle mücadele etmek için kurulan bu teşkilat olmuştur. Dolayısıyla, Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde terör belasının son bulmasının yolu da, onun, yine bu topraklardan beslenmesinin önüne geçebilmekle mümkün olacaktır.

Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde, Kürt sorunu diye bir problemin ortadan kalkıp, kaynaşma ve kucaklaşmanın sağlanabilmesinin yolu ''sosyal bütünleşme''den geçmektedir. Ülke nüfusunun muhtelif tali gruplardan oluşması sosyolojik bir realitedir. Önemli olan bu gruplara tek bir sosyal bütün karakterini kazandırabilmektir.

Ülkemizin doğusu ile batısı arasında iktisadi ve sosyal ihtiyaçlar nedeniyle ortaya çıkan bir ilişki mevcut. Ancak bu ilişki karşılıklı ihtiyaçların teminine dayanmakta ve bu nedenle fonksiyonel bir bütünleşme olmaktan öte bir anlam ifade etmiyor. Fonksiyonel bütünleşme, monte edilmiş otomobil parçalarının, üzerlerine düşen fonksiyonları eda ederek, arabanın hareketini sağlama konusundaki birlikleri gibidir. Oysa sadece iş bölümüne dayalı bir ilişki, hiçbir cemiyette tam bir bütünleşme temini için yeterli olmaz. Cemiyet içinde yer alan grupların hakiki anlamda bütünleşmesini sağlayacak asıl faktör, aralarında bir takım müşterek değer hükümlerinin, müşterek normların, kanunların ve müşterek bir ahlaki anlayışın bulunmasıdır.

Fonksiyonel bütünleşmede cemiyetin muhtelif grupları arasındaki münasebet bir makinenin parçaları arasındaki münasebet gibi ne kadar sıkı olursa olsun, mekaniktir. Böyle bir münasebetin manevi yönünün olması gerekmez. Bunlar, münasebetleri yönüyle birbirlerine ne kadar bağlı olsalar da, bazen makine çarkları gibi birbirlerine hissiz ve anlayışsız olabilirler.

Hâlbuki bir mana etrafında birleşmiş cemiyette ise, unsur veya tali gruplar, sadece fonksiyonları icabı değil; daha ziyade grupların benimsediği kültürel unsurların, değer hükümlerinin ihtiva ettiği öz, karakter, içyapı ve pekiştirici mana itibariyle birbirlerini tamamlamaktadırlar. Bu pekiştirici öz ve mana o cemiyetin müşterek inançları, kıymet hükümleri, örf ve adetleri gibi sosyal değerleridir. Adı geçen ve onlara benzeyen değerlerde sarsılma olduğu zaman cemiyette çözülme başlar. O halde bir mana etrafında bütünleşme, sosyo-kültürel bütünleşmenin en mükemmel şeklidir.

Farklı ırk ve milletler, asırlarca, bu topraklarda kardeşçe yaşamasını bilmişler. Şu an yaşanan sıkıntı, bu kardeşliği sağlayan, çimento mesabesinde bulunan, manevi değerlerin zayıflamış olması.

Bunu fırsat bilen dış faktörler ve onların içerideki aktörleri, ırk ve milliyet damarlarını kabartıp bu kabarmanın yol açtığı yaraları kaşıyarak, ülkemizin başına terörü musallat ettiler.

Terör belasının bu topraklardan tamamen sökülüp atılması da

doğu-batı kaynaşmasının halklar nezdinde sağlanmasıyla mümkün görünmekte. Hükümetin tecrübeli memurları doğuya ataması, doğudaki öğretmen, doktor, din görevlisi v.b. gibi hayati alanlardaki eksiklikleri giderme adına oraya ağırlık vermesi kaynaşma ve bütünleşmeyi sağlama yolunda önemli adımlar. Ancak bunlar, yılların problemini ortadan kaldırma adına yeterli değil.

Sivil toplumun özellikle Kurban Bayramı v.b. zaman dilimlerini sosyal bütünleşme adına değerlendirmesi özellikle kayda değer. Bundan sonraki süreçte de MEB''in alanına giren ''kardeş okul'' projesinin içeriği doldurulup, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı nezdinde ''kardeş aile'' projeleri başlatılarak Kürt sorunu ortadan kaldırılırsa, bu, terör probleminin de kalıcı olarak çözülmesi anlamına gelecektir.