''Muhteşem İzolasyon'' (mu) dediniz?

İzolasyon kavramı, uluslararası ilişkiler bağlamında iki anlamdan birini ifade eder. Bu ya bir ülkenin kendisini doğrudan tehdit etmediği sürece farklı devletlerarasında gerçekleşen anlaşmazlıklardan uzak tutması anlamındadır. Yahut dünya istikrar ve barışını tehdit ettiği gerekçesiyle Birleşmiş Milletler gibi örgütler aracılığıyla bir devletin uluslararası toplum tarafından yalnızlaştırılması anlamındadır.

İlk anlamıyla izolasyon politikası, ABD tarafından Monreo doktrini (1823) olarak bilinen politikayla dile getirilmiştir. Buna göre ABD, kendisini doğrudan tehdit etmediği sürece ''Eski Dünya'' olarak gördüğü Avrupa Devletleri''nin kavga ve anlaşmazlıklarına taraf olmayacağını açıklamıştır. Bununla birlikte ABD''nin izolasyon politikasını, Amerikan kıtasındaki yayılmacı politikasını öncelik ilanı etmesi olarak okuyanlar da görülmüştür.

İkinci anlamda uluslararası izolasyonun olabilmesi için uluslararası düzenin var olabilmesi, uluslararası ilişkilerde ''anaşi''nin yerini ''düzen''e bırakması gerekmektedir. Milletler Cemiyeti''nin başarısızlığı sonrası, uluslararası düzeni oluşturma çabalarının BM''nin kuruluşuyla başladığı dikkate alınırsa; uluslararası izolasyonun 1948''lerde Güney Afrika''da kurulan Apartheid rejimine uygulandığı söylenebilir.

Günümüz Türk Dış politikasına baktığımızda küresel, bölgesel ve ikili ilişkilerde izolasyon politikası izlenmediği görülür. Aksine AK Parti döneminde ''Türk''ün Türk''ten başka dostu yoktur!'' anlayışı terk edilmiş; Türkiye, bölgesel meselelerde aktif rol almaya başlamıştır. 2002''de 36 milyar dolar olan ihracat rakamlarının, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan iktidarı döneminde 2012''de 152,4 milyar dolara yükselmesi izlenen aktif dış politikanın bariz göstergesi ve sonucudur.

Evet, bugün Türkiye''nin ulusal güvenlik ve çıkarlarının doğrudan bir tehditle karşılaşmadığı sürece Ortadoğu''daki anlaşmazlık ve çatışmalardan uzak durması gerektiğini söyleyen bir dış politika söylemi vardır. Ama bu söylem, geniş toplumsal kesimler ve seçilmiş iktidar zeminde kabul görmemektedir. ABD veya İngiltere gibi ada devleti olmayan Türkiye''nin bölgesel gelişmelerden çift yönlü etkilenmesi dikkate alınırsa bu yaklaşım gerçekçi gözükmemektedir.

Diğer taraftan Türkiye''nin, uluslararası kuruluşlar eliyle bir izolasyona tabi tutulması gibi bir durum da söz konusu değildir. Türkiye''nin ''egemenlik'' haklarını kullanmasını kısıtlayan siyasi, ekonomik vb. bir yaptırım bulunmamaktadır. Dolayısıyla Türkiye''nin orta ve uzun vadede bir izolasyona ve yalnızlığa muhatap olmadığı pekâlâ söylenebilir. Ayrıca bu durumun, CHP''nin ülkesini AB, ABD ve uluslararası topluma şikâyet ederek Türkiye''nin izole edilmesini sağlama çabalarına rağmen sürdürüldüğü bilinen bir gerçektir.

Bununla birlikte Türkiye''nin kendisini ''izole'' ettiği veya ''izole'' edildiği savunulan Mısır ve Suriye meselelere göz atmakta yarar vardır.

Mısır''da ordu, darbeyle yönetime el koymuş; demokratik seçimlerde verdikleri oya sahip çıkan sivillere kanlı bir biçimde müdahale etmiştir. Darbeciler, Körfez monarşilerinden destek görse de dünya ölçeğinde izole olmuş; AB ve ABD''nin sınırlı, Türkiye''ninse sert tepkisiyle karşılaşmışlardır. Ancak darbecilerin farklı düzeylerde de olsa tepkiyle karşılaştıkları ve Türkiye''nin tepki verme noktasında ''yalnız'' kalmadığı görülmüştür. Üstelik Türkiye''nin tepkisi sonrası bazı Avrupa ülkeleri de sesini yükseltmiş, ''darbe''ye cılız tepki veren ülkeler de katliamlar sonrası verdikleri sınırlı tepkinin yol açtığı sonuçların farkına varmışlardır.

Suriye''de ise Esed yönetimi değişim sürecini yönetememiş, ''askeri tedbir''lerle meşru talepleri bastırabileceğini sanmış, sivil muhalefeti kriminalize etmeye çalışmış, ordunun meşru müdafaa ile karşılaşması, müdahillerin artması ve ipin elinden kaçması sonucu ülke iç savaşa sürüklenmiş; bu durumdan yabancı ülkeleri sorumlu tutmuştur. Sonuçta Esed, izlediği politikayla bölgede izole olmuş ve uluslararası toplum tarafından izole edilmiştir. Son olarak BM''de yapılan bir oylamada 107 oyla kınanması bunun açık göstergesidir.

Dolayısıyla burada Türkiye''nin ''yalnız''laşması esas mesele değildir! Yürütülen manipülasyon kampanyasını, Türkiye''nin Mısır ve Suriye''de ''kriz yönetimi''ne ''çomak sokmama''sı beklentisi olarak görmek daha doğrudur. Dolayısıyla Türkiye''nin Esed sonrası için seküler muhalefet dizaynına karıştığı; Mısır''da İhvan''ın evrimi için tedip edilmesine karşı çıktığı sürece ''yalnızlık'' tartışmalarının devam edeceğini görmek şaşırtıcı olmayacaktır!