Rayting uğruna manevi değerler yıpratılıyor

İnsan hayatı mahrem yönleriyle manidardır. Mahremiyet, hayatı daha cazibeli ve çekici hale getirir. Hayatın gizlenip saklanması gereken mahrem yönlerinin serrişte edilmesi ise çok kıymetli olan mefhumların bile değerini binden bire indirir. Aşk, bu değerli mefhumlardan biri, hatta en önde geleni. O, Yaratıcının insan kalbine koyduğu en masum duygulardan birisi. Masum olduğu için de bir çiçek kadar narin ve hassas olunmayı gerektiriyor. Ona, gösterilecek hoyratça bir tavır veya sergilenecek bedevice bir muamele, bütün cazibesini kaybettirecek kadar, yıkıcı olabilir.

Aşk, maddenin görünen yüzünden ziyade, mananın sırlı dünyasının bir eseridir. Bu nedenle, fiziğin, eskiyen, pörsüyen, çürüyen yapısına inat, aşk; metafiziğin, zamana meydan okuyan büyülü atmosferinin cazibesini dillendirir. Onun, en çok rahatsız olduğu muamelelerin başında hoyratlık gelir. Özellikle behimi hislerin hâkim olduğu, insani tavır ve yaklaşımlardan uzak hoyratça davranışlar, aşkın sihirli dünyasını yerle bir eder. Onu, layık olduğu mertebelerden, hiç layık olmadığı derekelere alır, düşürüverir.

Böyle bir atmosferde de aşkın mahiyeti bilinmez, değeri anlaşılmaz, hakikati sezilmez. O, bir elmas kadar kıymetli mefhum, kömür gibi kalp ve gönüllerde kapkara olur, adeta kömürleşir. Böylece kıymeti binden bire iner ve çok rahat alınıp satılır hale gelir.

Maalesef, çağımızın kara kutusu ve ondan hanelerimize akıp gelen levsiyat yüklü diziler aşkı değersizleştirdi, basitleştirdi. Bu, insanı, sabredebildiği ve hakkını verebildiği oranda, hakiki manada insan yapabilecek kadar büyülü duyguyu, eskiyip pörsüttü. Onu, insaniyet mertebesinden alıp hayvaniyet derekesine düşürerek, aşka yapılabilecek en büyük kötülüğü yaptı. İşin ilginç tarafı ise, milletin kendine güvenip itibar ettiği kanalların da, dizilerinde aşkı bir figüran olarak kullanması, dizinin temasını aşk üzerine kurması.

Hiç kimse, izlediği bir diziyi sırf izlemiş olmak için seyretmez. Oradaki ana karakteri veya başka bir rolü kendine model olarak belirler. Veya bir kitap okurken, kitaptaki başkarakterle kendisi arasında özdeşim kurar. Böylece şuuraltı müktebesat oluşur ve bilinçaltındaki bu birikim uygun ortamı bulduğunda neşv-ü nema bulur. Nitekim kamuoyunda isim yapmış bazı dizilerin karakterleri senaryo gereği diziden çıkarıldığında, bunun ''gerçekmiş'' gibi algılanıp, gazetelere taziye verilmesi bu durumun açık bir yansımasıdır.

Aşkın bir diziye konu olması masumiyeti korunabildiğinde masumdur. Ancak bu hassasiyet gözetilmeyip, reyting kaygısıyla, aşk teması altında birçok karmaşık ve çapraşık ilişkilerin işlenmesi, insanın ve özellikle gençliğin bu konudaki fıtri yöneliminin acımasızca suiistimal edilmesi, milli-manevi değerlerimizi yerle bir ederken aile kurumumuzun da hızla çözülmesine neden oluyor. Bir de bunu, kamuoyunda ''muhafazakâr'' olarak bilinen kanalların yapması, değerlerimize indirilen darbenin şiddetini daha da artırıyor. Çünkü halkın, özellikle muhafazakâr kesimin büyük bir kısmı, bu kanalların yayınlarını, hatta reklamlarını bile ''meşru'' imiş gibi algılayarak ona göre amelde bulunabiliyor. Dolayısıyla, dizilerdeki, gayr-i meşru davranış ve karmaşık ilişkiler, velev ki bunların kötülüğü anlatılmak istense bile, zihinlere, doğru imiş gibi kazınıp, meşruluğuna kapı aralanmış oluyor.

Belki onlar, bunu, bu kıymetli mefhumu değersizleştirecek kadar aşikâr yapmıyorlar ancak hassas ve mahrem birçok meselenin, umumun huzurunda ''rahatça'' ele alınabilmesi, onun bayağılaştırılmasına yetip artıyor.

Teknolojinin gençlik üzerindeki hâkimiyeti her geçen gün artıyor. Okunmak istenen bir kitap veya takip edilen bir köşe yazarı veyahut da izlenmek istenen bir film, cep telefonlarının düğmesine dokunmak kadar yakınlaşmış ve kolaylaşmış durumda. Ancak bu kolaylık, sunduğu nimetlerin bir nikmet haline gelmemesi halinde bir anlam ifade ediyor.

Ancak, teessüfle ifade etmek istiyorum ki; görsel medya, ağırlıklı olarak, ahlaki dejenerasyonunu arttırır istikamette yayın yapıyor. Kendisine, ebeveyni tarafından, televizyon veya son model bir telefonun mürebbiye olarak sunulduğu genç bir dimağ da, oradan beslendikleriyle, sosyal hayatta muamelelerini belirliyor.

Bu durumda keşke, özellikle muhafazakâr imajı taşıyan kanallar, yıpranan ve aşınan değerlerimizi daha da yıpratacak projeler üreteceklerine, delik deşik olmuş ruh ve mana dünyamızın yaralarına merhem olabilecek yapıtlara ağırlık verebilseler.