Seçilmiş kötümserlik

''Adamın biri 99 kişiyi öldürmüş. Günün birinde tövbe etmeye karar vermiş. Sormuş, soruşturmuş, zamanın en büyük alimlerinden birinin yolunu tutmuş. ''Ben 99 kişiyi öldürdüm. Yaptıklarımdan pişman oldum, tövbe edip doğru yola, Hak yoluna gelmek istiyorum'' demiş. Alim, ona umut vermeyince adam sinirlenmiş, kılıcını çekmiş; ''99 kişiyi öldürdüm, sen de 100. ol'' demiş ve öldürmüş.

Fakat adam tövbe etmekte kararlıymış. Yeryüzünün en bilginini sorup bulmuş. Ona gidip tövbe imkanı olup olmadığını sormuş. Alim; ''Evet, vardır. Seninle tövben arasında kim perde olabilir?'' demiş. Ve ilave etmiş: ''Ancak falan memlekete gitmelisin. Zira orada Allah''a ibadet edeceksin ve bir daha memleketine dönmeyeceksin.'' Adam yolun yarısında ölmüş. Adam ölünce melekler onu cennete mi yoksa cehenneme mi koymaları gerektiğinde anlaşamamışlar. Onlar böyle çekişirken insan suretinde bir melek, yanlarına gelmiş. Hakem onlara ''Gidin ölçün, ayrıldığı yere yakın ise cehenneme; varmak istediği yere yakın ise cennete götürün'' diye emretmiş. Bunun üzerine melekler gidip ölçmüşler. Adam tövbe için varmak istediği yere bir karış daha yakınmış ve cennete götürmüşler.'' [Buhari 4/149''da ve Müslim 3/2118''de Ebu Said el-Hudri''den rivayet edilir]  

Son altı aydır PKK ile Türk Silahlı Kuvvetleri arasındaki savaştan ölüm haberi gelmiyor. Müzakere süreci devam ediyor, taraflar sorumluluklarının bir gereği olarak operasyon veya eylem yapmıyor ve başlıca aktörleri sürecin yolunda ilerlediğini duyuruyor.

Ancak tüm bunlara rağmen medyanın ''demokrasi olmadan barış olmaz''cılarıyla ''PKK güçleniyor, PKK''yle barış olmaz''cıları hayali bir karamsar tablo çizmeye çalışıyor. Bir taraf ısrarla KCK-PKK''ye güvenmediğinden bahisle, diğer taraf devlete güvenmediğinden bahisle ''Olmaz!'' diyor.

Bugün Gazetesi''nin 24 Temmuz gününde bir tam sayfayı ayırdığı PKK''ye yeni katılanlarla ilgili yaptığı haberlerin ''Barış çok zor'' tablosundaki yeri ile Ahmet Altan''ın köşe yazısı nedeniyle aldığı ceza sonrası ''Bu kafayla ne demokrasi olur, ne barış'' diyenlerinki aynı tarafa düşüyor. Yazılarının ''ama''sından önce barışı çok istediklerini, hatta en çok istediklerini belirtmeleri ise şayet yanılırlar da süreç başarılı olursa kullanacakları bir leke çıkarıcı olarak kenarda duruyor.

Ekrem Dumanlı, 22 Temmuz tarihli ''Gel de Kaygılanma'' yazısında sürecin varacağı noktayı ''ihanet''e dek uzatmış. Dumanlı, kaynak gösterdiği KCK''nin ''Siyasi Tutum Belgesi''nden ''Türkiye demokratik siyasetinin örgütlenmesinin demokratik güçlerle birlikte yürütülmesi'' maddesini nedense yazma ihtiyacı duymamış. Öyle ya; silahlı mücadele yöntemini seçmiş olan bir örgütün ''demokratik siyaset''ten bahsetmesi vaka-i adiyeden…

Hasan Cemal''in ''Erdoğan''ın Kürt sorunuyla ilgili son derece istikrarsız bir oyunu var. Hiç güven vermeyen bir oyun stili bu'' sözlerinin müzakerenin diğer tarafında bir güvensizlik yaratmadığını görüyoruz neyse ki. Yani; Öcalan''ın bu ''oyun stili'' ile masa başında olduğunu bildiğimiz zaman siyasetin samimiyetle açıklanamayacağını ve pek tabii ki oy beklentisine dönüşmesinin ''güvensizlik'' yaratmadığını biliyoruz.

Bu ressamların fark etmemekte ısrar ettiği bir süreçteyiz şu an: Müzakere. Yani taraflar henüz sulh olmadılar. Barış yolunda anlaşma aşamasındalar. Evet, KCK son ''Siyasi Tutum Belgesi''nde sokak eylemlerinden söz ediyor. Çünkü masada müzakere amacıyla oturan taraflardan biri olarak kendi taleplerini, çatışmasızlığın kalıcı barışa dönmesi için demokratik araçları kullanması gerekiyor. Kazanmak için değil, müzakereye muktedir olabilmesi için. Müzakerenin diğer tarafının onu ciddiye alabilmesi için.

''Hükümet adım at'' eylemleri de dağa yeni çıkışlar da Kürtlerin, BDP''nin ve PKK''nin barış sürecini baltalamak amacıyla değil; masadaki yerlerini sağlamlaştırma ve çözüme ikna etme güçlerini artırarak sürecin sağlıklı yürümesi olarak da açıklanabilir.

Belki de fazla itibar ediyoruz bu seslere. Çünkü ''her şey kötü gidiyor''cuların sesinin, müzakerenin taraflarının sesinden daha fazla duyulduğu bir yanılsama. Zira Ankara ve İstanbul medyasının dışına çıktığınız zaman, şimdiden bir rahatlama hissediyorsunuz her yerde. Şırnak Şerafettin Elçi havaalanına indiğiniz zaman aldığınız nefes tüm kaygılardan, gerginliklerden, ölümlerden arındırılmış bir havayı ciğerlerinize dolduruyor.

Yazının girişinde yer alan hikâyedeki hakemin yargısı doğruydu: Üzerindeki yükten kurtulmak isteyen adamı desteklemek gerekiyordu. Şiddete, ölmeye ve öldürmeye son vermeye karar vermiş olmak, barış menziline doğru giden yolda çok mesafe almış olmak demektir. Onlara yoldaş olmak ve desteklemekle gelecek barış.

Evet; sürrealizme kendisini kaptırmış ressamlarımızın göremediği veya görmek istemediği bir şey var: Biz artık ayrıldığımız noktaya çok uzağız. Cehennemden çok cennete yakınız. Sürecin aktörlerini samimiyet değil efor testine tabi tutmak, süreci dikkatle izlemek ve oluşabilecek kazaların önüne geçmek zorundayız.

Çünkü son altı ayda yaşamı kazandık biz.