Akıllara durgunluk veren gelenek: Ağlamayan gelini dövüyorlar

Tujia'lara göre bir kadın gelin olacağı zaman, aile evinden çıktığı için muhakkak ağlamak zorunda.

Hatta bu o kadar mühim bir şey ki, ne kadar güzel ağlarsa o kadar zeki ve güzel özelliklere sahip olduğu düşünülüyor.

Geleneğin tuhaf noktası, gelinin düğünden bir ay önce ağlamaya başlaması.

Bir ay önceden başlamak kaydıyla gelin, 30 günün her gecesi 1 saat ağlamak zorunda. Geline 10. günden itibaren annesi de katılıyor. 20. günden itibaren de kız kardeşler, teyzeler, halalar da katılmak suretiyle düğün gününe kadar bu seremoni devam ediyor.

Düğünden bir gün önce komşularından 8 bekar kız ve gelinin ailesi, gelinin ailesinin evinde hep beraber şarkılar seslendiriyor. Sabaha kadar süren bu şarkı söyleme seremonisi esnasında da gelin olacak genç kız 10 defa ağlamak zorunda. Ağladığı sayı kadar önüne yemek tabağı koyuluyor. 10 tabak yemek olana kadar ağlayan genç kızın önünden tabaklar daha sonra birer birer bir araya geliyor.

Gelenekle ilgili bir tuhaf nokta da, ağlamanın normal bir ağlama olmaması. Seremoniye katılan herkes sesli bir şekilde şarkı söyleyerek ağıta benzer bir şekilde ağlıyor. Bu seremoniye bu kadar önem vermelerinin sebebi, gelin olacak genç kızın düğüne kadar bütün mutsuzluğunu bitirip yaşamının devamını huzurlu ve sevinç içerisinde geçireceğine inanmaları.

Gelin devamlı ağlıyor değil. Ağlamadığı zamanlar da oluyor. Ağlamadığı zamanlar da, gelinin annesi gelini ağlayana kadar dövüyor.

Düğün geleneklerinden biri de gelinin, kendisini damatla tanıştıran kişiye küfür etmesi. Bunun sebebi ise, "üç kural ve dört erdem"e göre gelinin evliliği üzerinde söz sahibi olmaması. Gelin, çöpçatanlık yapan kişiye ağız dolusu küfür ve hakaret ederek öfkesini atıyor. Şayet bu seremoni yaşanmazsa çöpçatanın lanetli olacağını düşünüyorlar.