Acılar katmerlendi

Düzce'nin yerle bir olan Kültür Mahallesi'nde her yıkıntının başında yaşananlar İzmit ve Adapazarı'dan sonra bir daha olmasın diye yakardığımız felaketin aklımızdan çıkmayan görüntülerinden farksız. Yine kimbilir kaç geceyi uykusuz geçirmiş, beton blokların arasındaki eşi, dostu, evladı, akrabasının kurtulması için umutlarını büyütüyor insanlar. Ama enkaz başında bekleşen kadınlardan biri daha fazla taşıyamıyor bu yükü, bayılıyor.. Yakınları onu az ötedeki çadıra götürüyorlar. Annesi ve babası enkaz altındaki genç kızlar metanetli görünmeye çalışıyorlar ama gelen her dost, her tanıdık bir kez daha kanatıyor yaralarını... Sarılıp ağlaşıyorlar bir süre. Hiçbir söz, hiçbir teselli cümlesinin anlamı yok böyle bir durumda. Herkes susmayı tercih ediyor. Susmayı ve beklemeyi... Gözlerini bir an olsun arama yapan ekipten ayırmıyorlar. Artık cansız olduğunu bildikleri annelerinin cenazesini hiç olmazsa bir parça halinde ve son kez görme arzusundalar. Sivil Savunma ekipleri enkaz altındaki cansız bedene her kazma darbesiyle biraz daha yaklaştıkça gerginlikle karışık heyecan artıyor.

Saatler geçiyor Sivil Savunma ekipleri yorgun. Ama sabırla sürdürüyorlar çalışmalarını. Kalabalık artıyor. Kimi "Anam" diye ağlıyor, kimi kardeşini, teyzesini, halasını kaybetmenin acısında.. "Teyzem" diyor, genç bir adam, "Melek gibi bir kadındı, ne kadar iyiydi bir bilseniz..." Sonra canını yakan sorumsuzları hatırlıyor ve anlatmaya başlıyor öfkeyle: "Ben de inşaatçıyım. Biliyorum, bu ev sağlam değildi. Yapılırken hatalı yapıldı. Bu kadar insanın da canına mal oldu. Ne zaman akıllanacağız biz, ne zaman adam olacağız?" En çok da doktorların olduğu mahalledeki can kaybına isyan ediyor acılı adam: "Hadi diğerleri cahildi diyelim. Okumuş, yazmış, aklı başında doktorlar neden hasarlı binalardaki muayenehanelerine döndüler sanki? Nice iyi doktor can verdi bu depremde yazık değil mi?" Sonunda hummalı çalışma bitiyor. Ve vücudu bir kolonun altında sıkışan annenin cansız bedenine ulaşılınca beklenen son görülüyor. Acılar bir kez daha katmerleniyor. Baba Mustafa Aslan'a ise hiç ulaşılamıyor. Depremden önce onun eve geldiğini görenler var, ama yeri tesbit edilemiyor. Bir başka sokakta bir başka acı büyüyor yüreklerde. Beş katlı bir binada sabaha kadar canlı olduğu umuduyla sürdürülen çalışmadan bir sonuç alınamamış. Yaşlı, yorgun bedenler oturdukları duvar kenarında soğuğa, ayaza aldırmadan sevdiklerine kavuşabilmek için dua ediyorlar. Zaten tek yapabildikleri de söz geçiremedikleri gözyaşlarının akıp gitmesine izin vermek ve dua etmek... Kaynaşlı'da ise acının tarifi mümkün değil... O acıya ortak olmak da... Depremin canından can aldığı genç kadın, yüreğini yakıp kavuran ateşi gözyaşlarıyla söndürmeye çalışıyor ama nafile... Belki evladı, belki anası, babası, kardeşi, eşi... Ama ne farkeder yüreğinin bir parçasını ikinci kez yaşadığı felakete kurban verirken bu acıya nasıl dayanılır ki?