'Beraat edeceğime eminim'

Ergenekon soruşturması çerçevesinde 17 Nisan'da tutuklanan, 25 Haziran'da geçirdiği by-pass ameliyatının ardından tahliye edilen Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkan Vekili ve eski Uludağ Üniversitesi Rektörü Prof Dr. Mustafa Yurtkuran, tek hedefinin beraat sevincini yaşamak olduğunu belirterek, "Tek hedefim budur. Bunun dışında başka bir hedefim yok. Yüzde yüz inanıyorum, dava bir gün sonuçlanırsa beraat edeceğime adım gibi eminim. Ama işte o kadar yaşayabilmek önemli" dedi.

Bursa'daki evinde dinlenen Prof Dr Mustafa Yurtkuran, cezaevi şartları, rutubet, stres ve sıkıntıdan dolayı rahatsızlığının nüksettiğini belirterek, "Mevcut ortam tetiklemiş olsa gerek, sırt ve kas ağrısı başladı. Aynı koğuşu paylaştığım arkadaşım 19 Mayıs Üniversitesi eski Rektörü Ferit Bernay ağrılarım şiddetlendiğinde hemen sırtımı ovardı. Bildiğiniz gibi tutuklanmadan bir ay kadar önce kanser ameliyatı olmuştum. Tam radyoterapiye başlayacağım zaman tutuklandım. Rahatsızlığım iyice artınca ilk olarak cezaevinin revirine çıkarıldım. Buradan da Silivri Devlet Hastanesi'ne sevk edildim. İki gün boyunca burada tetkiklerim sürdü. Daha sonra buradan da Haseki Hastanesi Üroloji ve Kardiyoloji bölümlerine sevkim yapıldı. Burada yapılan efor testleri bozuk ve tahlillerde yüzde yüz ölüm riski taşıdığım ortaya çıkınca kanser tedavisi için üroloji servisine yatırıldım. Ardından doktorlar acil ameliyat kararı aldılar. Bu kararın ardından bu kez de Dr. Siyami Ersek Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma

Hastanesi'ne sevk edildim. Ve hemen ertesi sabah ameliyata alınacağım bildirildi. Bu durumu aileme bildirecek bir lüksüm yoktu. Sonuçta hastanede olmama rağmen tutukluydum" dedi.

Hastanedeki görevli gardiyanın ameliyat olacağını eşine bildirdiğini anlatan Yurtkuran, "Sabah eşim ve çocuklarım hastaneye geldiklerinde birazdan by-pass ameliyatına girecek olmama rağmen görüşmeme izin verilmiyordu. Ameliyat sırasında mahkeme sağlık durumumdan dolayı tahliyeme karar vermiş ama benim bundan haberim olması mümkün değildi. Çünkü ameliyattan sonra yoğun bakıma alındığımda kendimde değilmişim. Yoğun bakımda olmama rağmen servisin kapısında jandarma bekliyordu. O halde kaçabilirim gerekçesiyle. Bir ara baktım biri elimi sallıyor. O sıra kendime geldim. Gözlerimi açıp baktığımda başımda dikilen bir astsubay olduğunu gördüm. Yanında bir astsubay daha vardı. Gözlerimi açtığımı görünce, "Hocam müjde tahliye oldunuz" dedi. Ancak hiçbir yerimi hareket ettiremiyordum. Gelişmeleri gözlerimle izliyordum. Aileme haber vermeleri için parmak işaretleriyle telefon numaralarını göstererek aramalarını istedim tahliye olduğum haberini getiren astsubaydan. Baktım birazdan hastanenin bahçesinde ameliyatımın sonucunu bekleyen tüm ailem yoğun bakım kapısının yanında belirdiler. Onları orada görünce tahliye olduğuma işte o an inandım. Bu durum hastane içinde kısa sürede duyulunca personelin tebrikleri başladı. Yoğun bakım servisinin kapısının önüne gelip el sallıyorlar, ben de onlara başımı sallayıp gözlerimle işaretler yaparak tebrikleri kabul ediyordum" diye konuştu.

Ameliyatın ardınadn doktorların yanına geldiğini kaydeden Yurtkuran, "Sabah olduğunda beni ameliyat eden doktor yanıma gelmiş ve bana, "Hocam artık yoğun bakımdan servise çıkacaksınız. Size nasıl bir odaya aldırtayım" diye sordu. Ben de kendisine gökyüzüne hasret kaldığımı söyledim, 'Öyle bir oda ver ki, doya doya gökyüzünü seyredeyim' dedim. Daha sonra bana hastanenin 14'üncü katında bir oda verdiler. Bu odadan boğazı ve Haliç'i görebiliyordum. Bir süre daha hastanede kaldıktan sonra taburcu edilip

Bursa'ya evime geldim. Şimdi burada evimde eşim ve çocuklarımla huzur içinde tedavilerimi sürdürmeye çalışıyorum. 74 gün cezaevinde geçti. Daha önce gözaltına dahi alınmadığım için tabii ki zor geçen kötü günlerdi. Zamanımızın büyük bir bölümünü kitap ve gazete okuyarak geçirebiliyorduk. Koğuşumuza ben 3, Mehmet de 3 ayrı gazete aldırtıyordu. Cezaevinin kendine göre kuralları olduğu gibi, Ergenekon'un da kuralları var. Silivri Cezaevi yüksek güvenlikli ceza infaz kurumu. İşte bu yüzden cezaevinde aynı koğuşta kalacak kişilerin birbirleriyle hiçbir husumet olmadığına dair yazılı dilekçe vermesi gerekiyor. Şöyle ki, cezaevine ilk gittiğimizde Mehmet Haberal, Ferit Bernay ve Mustafa Yurtkuran olarak koğuşumuz ayrılmıştı. Mehmet Haberal hastanede olduğu için, 'tedavisi tamamlanarak cezaevine döndüğünde, bizimle aynı koğuşta kalmasında bizce bir sakınca yoktur' diye idareye dilekçe yazdık. Ferit benim ve Mehmet için yazdı, ben de Ferit ve Mehmet için yazdım. Mehmet Haberal ile Metris Cezaevi'nde hücrede karşılaştık. Hücreler tek kişilik olduğu için aynı hücreyi paylaşmadık ancak adaptasyon hücrelerimiz yan yanaydı. Birbirimizi görmesek de seslerimiz duyuluyordu. Mehmet zaten burada rahatsızlanınca hastaneye kaldırıldı. Sonra bir daha hiç karşılaşamadık" şeklinde konuştu.

Cezevine girdiği andan istediğini yapma lüksünün olmadığını ifade eden Yurtkuran, "Oraya girdiğin andan itibaren şunu çok iyi biliyorsun ki burada istediğimi yapma gibi bir lüksüm, hakkım yok. Orada her şey için başkaları tarafından karar veriliyor. Bu senin hakkın olsa dahi. Cezaevi idaresi ne derse onu yapmak mecburiyetindesin. Koğuşumuz yedi kişilik olmasına rağmen biz iki kişi kalıyorduk. Zaten Ergenekon tutukluları koğuşlarda maksimum dörder kişi kalıyordu. İki kattan oluşan koğuşumuzda tuvalet ve banyo hariç sürekli kameralarla izleniyorduk. Böyle bir psikoloji işte. Davayla ilgili diğer tutukluları göremiyorduk. Kendi koğuş arkadaşından başka kimse kimseyi göremiyor. Sadece avukatla görüşmeye götürülürken, koridorda bazen karşılaşıyorduk. Onlar da ya avukat görüşmesine gidiyor ya da ziyaret görüşmesinden dönüyor oluyorlardı" şeklinde konuştu.

Prof. Yurtkuran, cezaevinde bir gerçekle yüzleştiğini kaydederek, şunları söyledi: "Dışarıda dostum dediğim insanlardan çok, yakın dostum olmadığını düşündüğüm insanların beni daha çok arayıp sormalarına tanık oldum. Demek ki kimin dost kimin düşman olduğu böyle günlerde belli oluyormuş, bunu net bir şekilde anladım.Ciddi sağlık sorumlarıma rağmen, artık mücadelemin asıl amacı, yaşayıp, beraat ettiğimi görebilme düşüncesi. Tek hedefim budur. Bunun dışında başka bir hedefim yok. Yüzde yüz inanıyorum, dava bir gün sonuçlanırsa beraat edeceğime adım gibi eminim. Ama işte o kadar yaşayabilmek önemli. Önümüzdeki günlerde radyoterapi tedavilerine başlayacağız. Bu da bittikten sonra sonuçlar müspet çıkarsa o zaman çok rahatlayacağız, korkularımız, endişelerimiz inşallah bitecek".