Gül'ün cumhurbaşkanlığını bırakacağı günü iple çekiyorum

Yeni Şafak Gazetesi Yazarı Fehmi Koru, HaberTürk Gazetesi'nden Balçiçek Pamir'in sorularını yanıtladı.

Bugünkü Pazartesi Sohbeti'nin konuğu gazeteci Fehmi Koru. Son günlerde düzenlediği fasıl geceleriyle ön plana çıkan Koru ile dün sabah Beykoz sahilinde buluştuk. Koru'ya "Hakkınızda yazılanlara, eleştirilere kızıyor musunuz" diye sordum. "Derim kalındır benim" diye cevap verdi. "Ama bana karşı yazılanlar kampanyaya çevriliyorsa o zaman sinirlenirim sesim yükselir. Onun dışında hep içime atarım ya da yazılarımın arasına." Koru ile son günlerde hakkında söylenen "Hürriyet'in başına geçecek" dedikodularını, Perşembe günü bu sefer Aydın Doğan sponsorluğunda Hilton'da düzenlenecek fasıl gecesini ve merkez- muhafazakar medya tartışmasını konuştuk.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ile olan ilişkim arkadaşım Gül gibi değil. Cumhurbaşkanı seçildikten beri onun seçtiği çerçevede yürüyen bir ilişkimiz var. Son derece resmi yürüyen bir ilişki bu.

Resmiyetin sınırlarını zorlayan özel yönleri de var. Ailecek bir araya geldiğimiz oluyor ama bunun gazeteciliğime tek kuruş katkısı yok. Onun o mevkide olmasının ülke açısından çok büyük önem taşıdığını düşünüyorum. Gül, makama belli bir standart getirdi. O ayrılınca da onun gibiler tarafından doldurulabilecek bir standart bu. Ama Cumhurbaşkanlığını bırakacağı günü de iple çekiyorum, dostu olarak.

Belki de kendimle ilgili tek anlatamadığım konu bu. Başbakan Erdoğan ile ne

Başbakan olmadan önce ne de sonra hiçbir özel ilişkim olmadı. Tanımıyordum ki. Daha sonra başka gazetecilerle olduğu gibi tanıştık. Sonrasında da zaten böyle bir yakın ilişki beklemediğim, istemediğim için olmadı.

Onların siyaseten hitap ettiği kesimin iyi tanıdığı bir yazarım. Yollarımız bu

noktada kesişiyor ama ben siyasetle arasına özel ilişkiyi sokmamaya çalışıyorum.

Hürriyet'in başına 40'ımda olsaydım geçmek isterdim

Halkın içindeyim demeye çalışıyorum. Örneğin bugün buradayız. Beykoz Belediye Tesisleri örneğin bak Beytaş Restoranı. Burada çok satan gazeteden kimseyi görmedim. Örneğin belediyelerde algının aksine burada içki veriliyor.

Meslektaşlarıma geldikleri kökleri unutmamak adına, nostaljik olsa da ara sıra halkın içine karışmalarını öneririm.

Aylık kazancınızın 100milyar olduğu konuşuluyor, olmayan yalınızdan bahsediliyor, Harvard diplomanız tartışılıyor…

Ben medyada olduğumdan beri benim üzerimden birileriyle hesaplaşıyorlar. Temsil ettiğim kesimle hesaplaşma herhalde. Beni kafalarında nereye oturtuyorlarsa işte…

Ben sadece o kesimden değilim ki. Üstelik onların düşündükleri tarzda bir geçmişe sahip değilim.

Fakir fukara, Anadolu'nun bir yerinden çıkmış falan diyorlar herhalde. Oysa ben İzmirliyim. Hali vakti yerinde bir ailenin çocuğuyum. Hep iyi yerlerde oturdum. MIT'te araştırmacı olarak çalıştım. Harvard'da master yaptım. Oraya gitmiş üç aylık kurs görmüş diyorlar. Ne alakası var? Elimde diplomam var. Yakıştırmıyorlar bütün bunları bana ama sonra gel yaz bizde diyorlar.

Ertuğrul Özkök iki kez Hürriyet için teklifte bulundu. Ergun Babahan senin de bulunduğun dönemde, iki kez Sabah için teklifte bulundu, biliyorsun. Bulunduğum yerleri kendim seçerim. Bana güven veren yerde olurum. Piranhalar gibi üzerine gelecek, sizi doğramak istenilen yerde, onların ortamında sözünün geçtiği yerde yazmam ben. Kendimi o yerlere teslim edemem.

Olabilir geçebilirim çünkü toplumsal merkez nasıl değişiyorsa medyadaki merkez de değişmek zorunda. Şimdiye kadar muhafazakar kesimden insanları aldılar, yazdırttılar ama kendilerine benzeterek.

Sadece o değil, başkaları da var.

Var başkaları da. O insan ne kadar kendilerine benzerse o kadar rahat edebiliyor. O insanın kendisi gibi olması, kendisi gibi insanlar için yazması beklenmeliydi. Dolayısıyla bunların kötü örnek olduğunu düşünüyorum.

İstemez miyim, isterdim tabii. Ama bu yaşta değil. 40 yaşında olsaydım ve böyle bir imkan olsaydı elbette yönetmek ve yazmak isterdim. Ama bugün Hürriyet'in cazibesi nedir doğrusu onu pek bilemiyorum, çok satmasından başka. Yeni Şafak benim için yazarları, bakış açısı bakımından daha doğru yer. Benim o mevkiye yakıştırılmam birilerinin fantezisi.

Merkez değerlere sahip çıkanlara “Merkez” denir. Senin kastettiklerin hiçbir değere sahip çıkmıyor. Çok satan gazeteler tanımlamasını tercih ederim. Eğer merkezle irtibatlarınız kopmuşsa, onlar farklı değerlere sahipse, onlardan kendinizi koruma yalıtma ihtiyacı var.

Korkuyorlar herhalde. Patronlarının sağladığı saltanatın gideceğini düşünüyorlar. Patronların kesesinden kendi zavallı eğilimlerinin sürmesini

sağlayan bir düzen sağlamışlar. Kendilerine benzetemeyecekleri birileri bir yerlere gelirse diye korkuyorlar.

Ne yalısı Balçiçek?

Ne yalısı gecekondu.

Kaldır başını bak, Beykoz sırtlarında gecekondu mahallesi vardır. Orada iki katlı bir evim var. 200 küsur metrekare.

-İstemem yalıda oturmak.

Yalıda oturmanın yükümlülükleri var. Sadece bakmak anlamında değil,

sorumlulukları da kocaman. Yalıda oturmak aklımın ucunda geçmiyor. Dünyanın güzelliklerinden, özelikle İstanbul'un güzelliklerinden istifade etmek istiyorum. Ben aslında kökten İstanbulluyum. Nüfusum Üsküdar'dı sonra İzmir'e aldırdım. Dönerken kendime bir şart koydum, mutlak Boğaz'la irtibatta olacağım. İlk geldiğimde Cihangir'de manzaralı bir evde oturdum ama çok küçüktü.

Öncelikle imkanları açısından. İstanbul'un başka semtlerinden daha ucuz.

Siz az kazanan bir gazeteci değilsiniz ki…

Değilim tabii. Kendim için kurduğum imkanları az kazanan bir gazeteci

yapamaz zaten. Boğazı gören bir gecekondu dahi olsa kolay değil. Ama lütfen malikanelerle ve yalılarla kıyaslama. Bu evde eşimle birlikte oturuyoruz, çok mütevazı komşularımız var.

Hayır. Sitede yaşamak istemem. Öyle korunmalı mekanlar, nizamiyeden geçiş falan. Hayatın içinde kalarak yaşamayı seviyorum. Sitelerde yaşayanlar halktan kopuk. Zaten belirli saatlere kadar çalıştığınız yere hapis oluyorsunuz, eve döndüğünüzde ise yalıtılmış, hep kendinizden insanlarla çevrili bir yer yerine hayatın içinde olmak daha güzel geliyor bana.

30 yaşında. Geç evlendim. Çok hareketliydim ben. Mahalle ve aile baskılarına boy eğseydim daha erken olurdu tabii. Hep kendi kararlarımı veren biri oldum. 30 küsur yaşında da baba oldum. 5 çocuğum var.

Muhafazakarlık ille bıyıkla olmaz

”Erkek için önemlidir” önyargısına inat kestim zaten! (gülüyor) Son zamanlarda

muhafazakarlık ille giyim kuşamla, saçla sakalla yorumlanır hale geldi ona tepki olarak kestim, muhafazakarlık ille bıyıkla olmaz demek için aslında. Biraz da sıkıldım. Bıyığın da kolay vazgeçilebilecek bir şey olduğunu göstermek istedim. Bunca yıldan sonra ilk kestiğimde aynaya baktım hoşuma gitti.