İHD'Lİ EREN KESKİN 'BURJUVA İŞİ' DİYE KONSERVATUARI BIRAKMIŞ

İHD İstanbul Şube Başkanı Av. Eren Keskin, gençliğindeki ideolojik takıntılar yüzünden konservatuarı bıraktığını belirterek, "Hep üzülürüm, keşke devam etseydim. Kimbilir, bugün belki sahne sanatçısı olurdum" dedi.

İSTANBUL- İHD İstanbul Şube Başkanı Av. Eren Keskin, hayatındaki ilginç yönleri Yeni Şafak'a anlattı. Konservatuardan "gençliğin verdiği bir radikallikle, orayı bir burjuva merkezi görerek" ayrıldığını anlatan Keskin, "Sanatla ilgilenmek içimde hep özlem olarak kaldı. Belki de bitirebilseydim şu an karşınıza bir sahne sanatçısı olarak çıkacaktım. Tabii bu noktada kendimi suçluyorum. Ama o dönemde bizim solculuğa bakışımızda hep şekilseldi. Şimdi olsa öyle düşünmem elbette" diyor.

İnsan haklarıyla ilgilenip, kamuoyunda politik bir söylem sahibi olmasının işaretlerini daha 15 yaşındayken verdiği belirten Keskin, İHD ile tanışmasını şöyle anlatıyor: "Ailem politikayla ilgiliydi. Bende daha 15 yaşımdayken böyle bir kurumda çalışacağım düşüncesi vardı. İHD ile bağlantım 1990 yılına kadar uzanıyor, sonra bir daha da çıkamadım. Nedense o tarihe kadar İHD'yi pasiflikle suçluyordum."

Kendime elimden geldiğince zaman ayırımaya çalışıyorum. Her sabah uykumdan fedakarlık yaparım. Saat altıda kalkıp, kitabımı okurum, bütün gazeteleri tararım. Çok az uyurum. Bir de tabii ailem var. Onları hiç ihmal etmem. Yani kendime ait şeyleri yine kullanırım. Fakat akşam belli bir saatten sonra yapabileceğim şeyleri hep yorgunluk nedeniyle ertelemek zorunda kalıyorum. En büyük hayalim ise 10 gün tatil yapmak.

Eşim Ahmet Zeki Okçuoğlu ile adliyeden tanışıyorduk. O cezaevine girdi çıktı, ardından ben girdim çıktım. Bu süreçte yakınlaştık ve evlendik. Onun ilk evliliğinden olan iki çocuğumuz var. Beni sık sık eleştirir, çok önde olduğumu söyler. Ben normal bir ev kadını değilim. Mesela hiçbir zaman yemek yapmam. Hep kahvaltı yaparız. Genelde evin gerekli her işini yapıyorum, ama yemek yapamıyorum. O hep bana, "Bu ne acaip evlilik?" der.

Özellikle öldürmeler beni yıkıyor. Hiç görüş ayrımı yapmadan kahroluyorum. Ama en çok etkilendiğim Vedat Aydın cinayetidir. Vedat abi başkaydı. Bir gün kaçırıldığı haberi geldi. Dört gün sonra ise masamın üzerinde bir not buldum. "Vedat Aydın bulundu" diye okudum. Sevinçten çığlık attım. Arkadaşım "Hayır, dikkatli okumadın" dedi. Tekrar baktım, cesedi bulunmuş. Sokağa çıktım ağlayarak koştuğumu hatırlıyorum.