Öfkeler bile tükenmişti

DÜZCE- Bacakları bir anda onu taşımaz hale geldi. Yaşama isteğini kaybetmiş gibi yere yığıldı. "Bu kadar olamaz" diye fısıldadı, "Bu kadar olamaz". İngiltere'de yayınlanan Independent gazetesi, Türkiye muhabiri Justin Huggler'ın, Düzce'de yaşanan 7.2'lik deprem felaketi ile ilgili izlenimlerini yayınladı. Enkaz altında kalanları arama kurtarma çalışmalarını izleyen Huggler, 17 Ağustos'un yaralarını saramadan ikinci bir trajedi ile karşı karşıya kalan Düzceliler'in yaşadığı acının dayanılmaz olduğunu anlatıyor. İşte yabancı bir gazetecinin ağzından Düzce depremi: " İnsanların öfkesi tükenmiş gibiydi. Linç girişimleri yoktu. Hatta bölgeyi ziyaret eden Başbakan Bülent Ecevit'le alay bile etmediler. Sadece sessiz bir şekilde duruyorlardı. Alaattin Şardak insanların ruh halini çok güzel özetledi: 'Bu bir deprem. Daha başka ne söyleyebiliriz ki?' Etkileyici bir görünüşü vardı. Evini kaybetmiş, yıkıntıların arasında sessizce duran bir adam. Yüreği de böyle sessiz miydi acaba?

Selda, bir zamanlar kızkardeşinin evi olan yerle bir olmuş moloz yığınının hemen önünde bekliyordu. Bir görgü tanığı yıkıntılar arasından ses duyduğunu söyleyince Selda'nın umudu bir anda artmıştı. Ama gece boyunca hiçbir ses gelmeyince gözlerimizin önünde bütün umudunu kaybetti. Benzer olaylara Düzce'nin her yanında rastlamak mümkün. Karanlıkta bile insanların gözlerindeki akıllardan hiç çıkmayacak bakışları farkedebilirsiniz. Türkiye deprem trajedisini korkunç bir cesaretle karşıladı ama çoğu insan için Cuma akşamı meydana gelen ve 400 civarında cana mal olan ikinci deprem, artık tahammül edilmez olmuştu. Cumartesi günü binanın yıkıntıları arasından önce 4 yaşındaki bir çocuğun cesedini çıkardılar. Ardından birer birer ailenin geri kalanlarının.... 8 ceset, bir aile bir dakika içinde yok olmuştu.

İlçenin diğer tarafında kurtarma görevlilerinin bir anne ile iki kızına, yer yerinden oynadığı sırada bir otelin kafeteryasında yemek yiyen babalarının öldüğünü haber verişlerini izledim. İki genç kız birbirlerine sarıldıkları anda gözyaşına boğuldular. Acılarını izlemeye dayanamadım. Anne ise kurtarma görevlilerine tekrar bakmaları için yalvardı. Görevliler kısık bir sesle 'Öldü' dediler. Bir insanın Saime Yılmaz kadar nasıl acı çekebileceğini anlamak çok güç. 10 yaşındaki tekerlekli sandalyede oturan oğlu, kemik hastalığı yüzünden iki büklüm duruyor. Kocası ise kanser. Evi, en az 17 bin insanın hayatını kaybettiği 17 Ağustos depreminde yok olmuş. Bir aydır yaşadığı yeni ev ise Cuma akşamı vuran depremle yıkılmış. Yeniden çadıra dönmüşler. Çadır kumaşının altından kışın buzlu havasını iliklerinde hissediyorlar.

Yıkıntıların arasında yatan eşyalar tanıdık geliyor. Sadece iki gün önce tüm bunlar bir evin parçalarıydı. Parlak yüzlü bir yastık, bir çocuğun kırılmış oyuncağı yok olan yaşamlardan geriye kalan küçük kırıntılar. Düzce'de herkes cevap arayışında. kimileri ilçenin altında su bulunduğunu, bu nedenle zeminin dengesiz olduğunu söylüyor. 'Bu son olmayacak, dahası da olacak' diyen Şinasi Yüksel, 'Milenyumların sonunda her zaman depremler meydana geldiğini ve bunun doğal bir dönüşüm olduğunu' söyledi. Depremden dolayı herkesi suçluyorlar; Türkiye'nin İslami yaşamı reddetmesi, siyasiler, depremde yerle bir olan binaları yapan açıkgöz müteahhitler suçlu olduğuna göre neden milenyum olmasın?

İnsanoğlu yeni binyılı kutlamaya hazırlanırken, deprem ne kadar küçük ve aciz olduğumuzu hatırlattı. Tüm bunlardan sonra depremi tahmin edemeyeceğimizi öğrendik. Yıkıntılar arasında kurtarma çalışmaları yaparken, elimizde bulunan en ileri teknoloji araç ise iyi koku alan köpekler. Depremde kaybettikleri canlar için ağlayan akrabaların arasından bir asker yanıma yanaşarak, bu felakete layık olduğumuzu söyledi: 'Dünyayı bu kadar nefret dolu ve ahlaksız bir yer yaptığımız için Allah bizi cezalandırıyor.' 20 yıl önce olsa, can kaybı çok daha az olurdu. Çünkü Türkiye henüz bu kadar çürük bir yapılaşmaya girmemişti."