Rengi koklamak da duymak da mümkün

İsmail Acar, Galata Golden Horn Sanat Galerisi'nde açtığı “5 Duyu: Kırmızı Oda, Beyaz Oda” başlıklı sergisi ile bir ilke imza atıyor. Sergide ziyaretçileri kırmızı ve beyaz odalar karşılıyor. Bu odalarda göremeyen ziyaretçiler resimlerin heykellerini hissedebiliyor, tablolardaki rölyeflere dokunarak resmi algılayabiliyor, resimlerin hikayelerini okuyabiliyor ve etrafa yayılan mükemmel kokularla o resimleri koklayabiliyorlar. Plazma ekranlarda yayınlanan videolar da eserlerin seslerini duymayı sağlıyor... 27 Kasım'a dek gezilebilecek olan sergi ile sanatı herkese ulaştırma amacını gerçekleştiren İsmail Acar, sergiden kendisinin de çok şey öğrendiğini söylüyor.

Geçen yıl 'Yunus Emre Beş Duyu' diye bir proje gerçekleştirmiştim. O proje esnasında gördüm ki sanatı herkes bir şekilde izleyemiyor. Benim ana amacım herkesin plastik sanatların bu alanını izlemesini sağlamak. Görmek dışında bütün algıları yerinde olan insanlar var. İşin tuhaf tarafı da bizim yaptığımız eser sadece görünen bir şey. Ama ben onların diğer duyularını devreye sokarak, bir şey yapabileceğimi düşündüm. Rengi göstermek, tattırmak, koklamak ya da rengi duymak mümkün olabilirdi.

Görme engellilerden ve bu sergiyi dolaşıp giden hiç kimseden bir tane dahi negatif bir kritik oluşturacak hiçbir şey duymadım. Sergiyi gezenler mesela Yunus Emre'nin yüzüne dokunuyor, bıyıkları inceymiş diyor, başında sarık varmış diyor...Ve ayrılırken genelde şöyle diyorlar: Bize anlatıyorlardı ama görmek farklıymış... Yani ikinci ve üçüncü boyutu algılamak onlar için önemli bir deneyim. Ben de çok şey öğrendim. Anketler yaptım onları en çok merak ettiği eserler neymiş diye. Kaplumbağa Terbiyecisi ve Mona Lisa çıktı. Ben de bizden bir şey olsun diye Kaplumbağa Terbiyecisi'ni koydum. Bu adam eğik mi duruyor, arka elinde ne var, sırtındaki tas nedir, o kaplumbağa mı yoksa başka bir tas mı? diye sordular hep. Üç boyutlu eserlerde de algı yüzde doksan dokuza ulaştı ve birbirlerine anlatmaya başladılar. Bu benim görmek istediğim şeydi.

Türk bayrağının renklerinden yola çıktım. 51. Venedik Bienali'nde bu temayı kullanmıştım. Herkes bayrakla ilgili farklı şeyler yapar. Ama ben gerçek tasvirleri seviyorum. Kırmızıya bu dünyanın, yaşamın rengi dedim, beyaza da ebedi dünyanın rengi...

Bizim gibi sanatçılar meraklıdırlar ve farklılığı ararlar. Aslında burada normal bir sema prosesi içinde, camın üstünde sema yapıyor. Ben sadece camın altından, üstünden bakarak boyutsuzluğu göstermeye çalıştım. Ne kadar açı geliştirirsek o kadar sonsuzluğu yansıtırız. O dönüşte mistik bir yapı var, evrenin dönüşü gibi...

Modern sanat, farklı, mantığımızın almadığı kavramları o kadar çok sanata sokuyor ki buradaki olay aslında çağdaş sanat yapısı içinde zaten yer alıyor. Bir açıdan da İstanbul Bienali paralel etkinlikler çerçevesinde bu sergi yapılıyor. Yani bence bu sergi dünyanın her tarafındaki her müzede sergilenebilecek boyutta.

Bursa, Adana ve Ankara bu sergileri istiyor ve galiba gideceğiz. Türkiye'de toplam kırk yedi bin görmeyen varmış. Biz 2 bin izleyiciyi aştık. Daha da artmasını ümit ediyorum.

'7 tat 7 koku 7 renk' başlıklı bir projemiz var. Her koku, her tat, bir rengi anlatsın istedik. Şimdi konsepti oluşturmak için anketler yapıyorum. Görmeyenlere özellikle soruyorum, size yeşil ne çağrıştırıyor diye... Bunların ortak paydalarından yola çıkarak yedi oda şeklinde bir sergi açmayı planlıyoruz.