Bold ve italik ekran karakterleri

Her ne kadar bünyem buna çok elverişli olmasa da; zaman zaman sıcak gündeme ilişkin bir şeyler karalama konusunda kendimce gayretler gösterdiğimi bilmenizi isterim. Mesela geçen gün kendimi adeta zorlayarak "Karınca Kolonisi" isimli belgeseli en heyecanlı yerinde keserek uzun uzun haber kanallarını dolaştım. Tam o sırada kraliçe karınca yuvalarına musallat olan öteki karınca kabilesinin karşısında yerini almak üzere savaş makyajını yapıyordu dersem, bunun benim için ne büyük bir feragat olduğu daha iyi anlaşılabilir. Bunu ne için yaptım? Haber kanallarını dolaşıp memlekette neler olup bittiğine bir göz atabilmek için... Peki sonuç? Ciddi insanlar için tam bir hayal kırıklığı... Gayrı ciddi insanlar içinse en iyi hayal, kırık hayaldir zaten. O kadar ki, arasak gayrı ciddiliğin kökeninde bu yarı billuriye ahvali de buluruz biraz!

Hayal kırıklığı diyorum; çünkü pek değişen bir durum yok memlekette havadis bakımından. Yine mevzuun, bir tenis topu gibi iki karşıt yorumcu (ya da iki takım) arasında gidip geldiği melodram kıvamında tartışma programları var her kanalda. Programı sunmakta olan herşeyden bihaber şahsiyetlerin araya girip topu reklamlara atması olmasa adeta setten sete geçemeyeceğiz.

Ben o şahsiyetlerin, ki şimdilerde moderatör deniyor onlara, herşeyden bihaber o hallerini sempatik buluyorum aslında. Çoğu nedense sarışın, moderatör olamamış tek şarışın ben kalmışım hissiyle dolduruyorlar içimi. Ama haklarını vermeliyim; merakla dinliyorlar konuklarını, bir şeyler öğrenme gayreti içinde oldukları da kesin... Gerçi konuklar konu ne olursa olsun klişeye bağlamış durumda genellikle işi... Meseleyi akla kara kıvamında tutabilmek için gerçeklik duygularından da rahatlıkla vazgeçebiliyorlar. Bu devirde keskin uçlu yorumcu prim yapıyor. Seksenlerde, doksanlarda objektiflik modaydı. Herkes programın ilk yarısını karşıtlarının hakkını vermeye çalışmakla geçirirdi. Sonraki yarı yine kavgalaşmaya dönerdi iş, ama yine de objektivite tam elden bırakılmazdı. Şimdi dakika bir, goller başlıyor. Adeta vakit geçirmeyelim, reklam zamanı gelmeden üç beş çakalım birbirimize telaşında herkes. Bu işin bir açıklaması var elbet... Medyada varolmak için popüler olmak gerekiyor. Toplumun yeni anayasadan, turfanda salatalığa kadar hemen her konu başlığında ortadan ikiye bölündüğü bir toplumda objektif kalmaya çalışanın belediyelerin futbol takımları gibi üç beş taraftarın eline bakacağı açık. Oysa akı ya da karayı seçip ölümüne savunur, bu uğurda gerçeklik duygunuzdan vazgeçecek kadar kendinizden geçebilirseniz kendinizi ve popülaritenizi garantiye alırsınız. Çünkü en kötü ihtimalle medya önünde toplanan kalabalıkların yüzde ellisi otomatikman taraftarınız olacak ve öksürseniz onu bile haklı bulacaktır. Servis at ve servis karşıla, tenis için ideal düzen... Peki doğruya ulaşmak! Yayıncılıkta bu en son ne zaman asli amaçlardan sayılmıştı ki?

Moderatörlerin sevimliliğinden bahsetmişken, olay yerinden canlı telefon bağlantılarıyla ekranda bir görünüp bir kaybolan acar muhabirleri unutmayalım... Onlar da moderatörleri ya da Sünger Bob''u aratmazlar sevimlilikte, neredeyse hayranlık duyacağım hepsine... Hani şu yayından bir saniye önce gömleklerinin yakasından içeri haşarı bir kurbağa bırakılmış gibi hiç yerinde duramadan, bağıra çağıra bir şeyler anlatmaya çalışan arkadaşlar var ya, onları kastediyorum. Bugüne kadar onlardan bilmediğim bir şey öğrenemedim ama olsun, olay yerindeler ya, kendilerine ayrılan sınırlı süreye az sayıda kurallı cümle ile bolca jest ve mimik sığdırabiliyorlar ya, o da yeter! Hele birbirlerine yayın sırasında birbirlerine daima ön isimleri ile hitap etmeleri yok mu, nasıl sıcacık, nasıl doğal, nasıl endoplazmik redikulum! İsimleri tutturabiliyorlar mı, yoksa bizi mi kekliyorlar, lüzumu yok, ona girmeyelim şimdi!

Daha pek çok not almıştım ama sütunumun dibine geliverdim. "Karınca Kolonisi"nin tekrarını bir izleyeyim, belki devam ederim sonra...