"Arap güçsüzlüğü"nün muhafızları..

Lübnanlı yazar Samir Kassir, "Arap talihsizliği" kitabında Araplara musallat olan güçsüzlük halini tasvir etmişti. Kendisi de bir suikaste kurban giden talihsiz yazarın kullandığı "Arap talihsizliği", Arap dünyasının hal-i pür melalini özetleyen hicranlı bir kavramdır. Zira daimi bir çaresizlik hissi çağrıştırır. Bu "Güçsüzlük hali"nin güya çok güçlü diktatörlük rejimlerinden besleniyor olması kaderin cilvesi. Hiçbir şey için halka hesap vermeyen kudretli diktatörlerin aslında kartondan birer kaplan olduklarının anlaşılması için kendilerinden daha güçlü rakiplere toslamaları gerekiyor. Hikayenin bir başka versiyonu şöyledir: Çin"de vücudunun her tarafına ejder dövmeleri yaptıran bir adam çevresinde saygı uyandırıyormış. Adam bir gün pencereden baktığında gerçek bir ejder görmüş ve korkudan ölüvermiş.

"Arap talihsizliği" tekrarlanan bir kısır döngüdür. Arap insanının döngüden kurtulma ümidi her defasında yeni bir boyun eğmişlikle sonlanıyor. Kanatları kırık bir kuşun bir türlü uçamama haline benziyor durum. Arap dünyasının "çok şey bilen" yaşlı yazarı Muhammed Heykel, "Kitleler yeni gerçekler peşinde idi, ama buldukları yine eski gerçeklerdi" sözüyle doğrular kısır döngüyü. 1950"lerin ortalarından 1967"ye kadar Albay Cemal Abdünnasır Arap dünyasının baş kahramanı idi. "Müslüman Kardeşler"e kan kusturan kudretli diktatör, gerçek düşmanlarla karşılaştığında güçsüzlüğünü sergilemişti. 1967"deki Arap-İsrail savaşında bozguna uğrayarak "Arap Talihsizliği"nin destanını yazmıştı. "1967 Yenilgisi" Arap insanının hafızasındaki bitimsiz bir acının temeline böylece yerleşivermişti.

Küresel güçler tarafından zırhlara büründürülmüş rejimler (Krallıklar, Emirlikler, Askeri yönetimler) bir bütünün bileşenlerine ayrılmış haliydi. Araplar "ayrı" oldukları için güçsüzdüler ve yeniden "bütün" olurlar ise güçlerine kavuşabileceklerini ümit ediyorlardı. Bu yüzden kah Nasır"a, kah Kaddafi"ye, kah "Baas Partisi"nin düşman kardeşleri Saddam Hüseyin ve Hafız Esed"e bel bağlamışlardı. Oysa, bizatihi bu diktatörler bu güçsüzlük halini Arap insanının zihnine nakşeden mezar kazıcılarıydılar. Varlıklarını "ayrı varlık" olmalarına borçluydular. İslami bütünü bozmanın mükafatını paylaşmışlardı. Ne ki efendilerinin çizdiği sınırları zorlayan Saddam arkasında fiilen üçe bölünmüş, kanamalı, zayıf bir Irak bıraktı. Şimdiki Suriye Diktatörü Beşşar Esed de ülkeyi yıkıma sürüklüyor. Kana doymayan bu diktatör, iktidarı halka devretmemek için ülkeyi ateşe atıyor. O da bileşenlerine ayrılmış virane bir Suriye bırakacak arkasında. Tuhaftır, "İslam dünyası"nın ayrı varlıkları, bir diktatör olmadan bütün halinde kalamıyorlar. Güçsüzlük halinin daha net bir açıklaması yok.

"Arap güçsüzlüğü"nü yahut "müslüman güçsüzlüğü"nü bir bütün haline gelerek aşmaya namzet "Müslüman Kardeşler" Mısır"ın kiralık generalleri tarafından engellendiler. Mısırlılar güçsüzlük halinin insafsız muhafızlarına karşı hala direniyorlar. Bütün eksikliklere rağmen "Müslüman Kardeşler" bölge için son bir ümidi temsil ediyor. "Kardeşler"i engelleyenler bunun bilincindeler. "Arap güçsüzlüğü"nün kurbanları da bilincinde oldukları takdirde "Arap kargaşası"nın "Arap başarısı"na dönüşmesi kuvvetle muhtemel. Arap güçsüzlüğünün son bulması, "İslam Paktı(İslam Barışı)"nın yolunun açılması iplerini şeytanların eline vermiş diktatörlerin defolup gitmelerine bağlıdır. Öyle ya, güneş doğduğunda kandiller söner.