Arta kalan Zaman"ın derinliklerinde...

Ertuğrul Özkök, "Benim müzikal otobiyografim" dediği bir albümü anlattı Pazar günü. Ercan Saatçi''nin 12 Yazar 12 Albüm projesinin ilk albümü, "Arta Kalan Zamanda" başlığıyla Kayınpederi Özkök''e aitmiş. En sevdiği aryalar yer alıyormuş. İnternet sitelerinde "Bu protesti tanıyor musunuz?" diye bulmacalı bir fotoğraf dolaşıyordu. Ertuğrul Özkök değil miymiş! CD albümünden bir resimmiş. 1970''lerin başlarında Paris''te çekilmiş.. Paris''teki Türkiye Komünist Partililerin fink attığı Öğrenci Birliği''ne takılırmış. Herkes biribirine polis diye bakarmış. Bu yüzden MİT''teki dosyalarında neler olduğunu pek merak edermiş Özkök.

Taha Kıvanç abimiz bir roman kurgusundan söz etmişti hatırlarsınız. Romanın ana karakteri Paris''te mukim bir solcu. Onu TKP''ye kazandırmak isteyen ve dernekteki köstebeklere karşı uyaran çevirmen-şair arkadaşı yan karakter. Ana karakter sonraki yıllarda büyük bir gazetenin başına geçiyor, öbürü de yazarı oluyor vs.

Özkök ilk aryayı Paris''te Venedikte Ölüm filmini izlemek için beklerken işitmiş, Dame Janet Baker''in "Ölmüş Çocuklar Şarkısı''. Anında çarpılmış. Köstebeklerin gözünden kaçar mı? Bir harf kıvrımından, bir şiir dizesinden, üzerine çarpı atılmış bir kitap bulundurmaktan örgüt bağlantısı kuran eski köstebekler acaba nasıl dosya tutmuşlardı? Aryalardan ne anlamlar türetmişlerdi? Hayal güçlerinin sınırı neydi? Merak işte. Alın size kurgusal notlar:

"E'', Venedik''te Ölüm" filmine gitti. Işıklar sönünce TKP kuryesiyle görüşecekti. ''Ölmüş Çocuklar Şarkısı'' çalarsa buluşma ertelenecekti. Şarkı çaldı. Boşu boşuna bekledik kışda kıyamette."

"Ne diye Venedik''te Ölüm''ü izliyor? Belki Venedik''te bir şeyler planlıyor. Gözüm üstünde olacak.."

"Görüştüğü ufak tefek Çinli kimdir, öğrenemedim. Brejnev''in oğlu diyorlar. Pek benzetemedim, ama Ruslara güvenilmez."

"Beline bir bomba bağlayarak bütün dünyayı kendisiyle beraber havaya uçurabilir. Bizim köstebeklerle ''bağlar''dı, ''bağlamaz'' dı diye tartıştık. Sonunda ''bağlama çalar ama''da karar kıldık."

"E''nin aryadan başkasını kulağı işitmiyor. Arya, hücre şefinin kod adı olabilir. Ya da şifre sözlüğüdür.. TKP''liler kıllık olsun diye Tülay German''ın Burçak Tarlası''nı çalıp duruyorlar.. Deliye dönüyor tabii."

"Şimdi de Thomas Mann okuyor. Ütopya diyerek ilginçlik arayan gençleri zehirleyen komünist bir yazar bu Mann."

"E, sürekli ''Das Kapital''i severim'' diyor. Bir arkadaş ''Kitabın kapağını bile açmadı. İsmini seviyor. Onun sevdiği kapital başka kapital'' dedi. Hiçbir şey anlamadım. Şifreli konuşmasalar olmaz."

"TKP''liler ''Bu adamdan komünist olmaz'' diyorlar. Bohem olmuş diyorlar. Şimdi de Bohemistler.. İşimiz zor.."

"Bu E''yi çözemedim, o kadar değişiyor ki.. Bırakalım peşini. Nasıl olsa kendi kendini yiyip bitirir bu gidişle. Belki bir gün kafasına Şeysel''de Hindistan cevizi düşer."

Herkes çocukluğunun yılbaşı gecelerini ifşa ediyor. Ben de edicem. Yeni yıldan bir önceki geceden farksız geçerdi. Kimin evinde televizyon vardı ki o yıllarda? Tacirin, eşrafın. Eşraf dediğin iki kısımdı, CHP''liler, Adalet Partililer. Halk onlara ''Kodamanlar" derdi. Yılbaşı gecesi balo tertip ederlerdi müştereken. Karabudundan sızma olmasın diye kapıya bekçi dikerlerdi. Besili, şişko oğlanlarla balık etinde esmer, kumral, sarışın kızlar orkestra eşliğinde dans ederlerdi. İtiraf ediyorum. Böyle bir baloyu sabote ettik. Bekçi salona sızmaya çalışan arkadaşımızı hırpalamıştı. Eşraf çocuğu olmadığı belliydi çünkü. Beş arkadaştık, Türk, Kürt, Çerkes, Alevi çocuklar. Ortaokuldayız. Harçlıklarımızı birleştirip mantar aldık. Saatin onikiyi vurmasını bekledik. O saatte balo salonunda ışıklar sönerdi. Bodrum katta bir salondu. Mazgaldan izliyorduk. Halka yaptığımız tellerin ucuna mantarlarımızı taktık. Işıklar söndü, içerdekiler saymaya başladığında mantarları salladık, tabanları yağladık. Belki fonda "Ölmüş Çocuklar Şarkısı" çalıyordu, ne bileyim. Neşet Ertaş değildi, onu biliyorduk.

Bir arkadaşımız dövülmüştü, biz de gecenin en tatlı anını zehir etmiştik onlara. Hatırladığım en güzel yılbaşı gecesiydi. Dünyanın yoksul çocuklarına, zayıf bırakılmışlara, mazlumlara, daha katlanılabilir yıllar diliyorum.

Ve tabii barış, huzur, adalet..

Evet, ben de tebrik ediyorum gazetemizi. "Domplatz''da yirmi bin alevi" manşetini. Hiçbir gazete bu şekilde görmedi. Almanya''daki Alevi kardeşlerimizi ayağa kaldıran önemsiz bir hadise miydi? Alevi bir babayı kızına tecavüz ettiren filme boş yere mi tepki koymuşlardı? Elbette değil. Sonuna kadar yanlarındayız. Değerleri çiğnenen ha alevi olmuş, ha sünni ne fark eder ki, hepsi bizim.. Hepsi bu topraklara ait.

Bu tepkinin AK Parti''nin Alevi Açılımı''yla ilgisi olduğunu sananlar fena halde yanılıyorlar. Bu bir yurttaşlık hassasiyetidir, sorumlu gazetecilik anlayışıdır. Masalarına oturduğu Alman arkadaşlarına hikayeden gerekçelerle "Türkiye yaşanmaz hale geldi birader" diye kadeh kaldıranlar, "Yahu sizin yaptığınız da hıyarlık. Bu ne horgörü " demeleri gerekmez miydi? Demezler ama, gidip de Londra''da yaşayan işçilerimizi iki yüzlü, kaba saba, cahil, tecavüzcü, psikopat tipler olarak resmeden filmin müziğini yapmaktan geri kalmazlar. Almanya''daki filmin oyuncusu Amerika''ya gitti diye öküz altında buzağı arayanlar, bu iki film arasında bağlantı var mı yok mu diye meraklansalar ya.. Ötekisi ''dostlar''dan diye görmezlikten mi geliyorsunuz? Yoksa o filmde aşağılananlar sünni profil çizdikleri için mi?