Başkalarının acısına ağlamak..

Başbakan Erdoğan''ın "12 Eylül" döneminde idam edilen Devrimci ve Ülkücü gençlerin ailelerine yazdıkları mektupları okurken ağlaması iyiye işarettir.

Gençleri idam sehpalarına gönderenlere değil de, o gençlere yanan Başbakan Erdoğan''a "niye ağlıyorsun" diye hesap sormak ise sağlıksızlık işaretidir.

Halkımız biri ''insani'', diğeri ''siyasi'' bu iki farklı tavrı muhakkak hafızasına kaydetmiştir.

Kimse merak etmesin, başkalarının acısına yürekten ağlayanları bu halk gözlerinden tanır..

Adnan Menderes ve iki arkadaşı nahak yere asıldıklarında sevinç gözyaşı dökenler ve darbecileri alkışlayanlar oldu bu memlekette..

Hiç kuşkusuz bunların büyük kısmı CHP''lilerdi..

1972''de Deniz Gezmiş ve iki arkadaşı kimseyi öldürmedikleri halde geride kalanlara gözdağı vermek için haksız yere idam edildi.

Bu üç genç asılsın diye parmak kaldıran ve "hak ettiler" diyen Sağcılar da vardı bu memlekette.

1970''lerde gençler birbirlerine "üç bizden, beş sizden" diye kıyarken, hiç kuşkusuz ölenlerin hangi tarafta yer aldıklarına bakarak gözyaşı dökenler yahut sevinç çığlıkları atanlar da vardı bu memlekette.

12 Eylül 1980 darbesi döneminde idam edilenlerin siyasi kimliklerine göre sevinenler ve üzülenler de olmuştur muhakkak.

"Senin darben kötü, benimkisi iyidir" diyenler de olmuştur bu memlekette..

Bütün bunlar olmuştur..

"Soğuk savaş" döneminin iğrenç politika oyunlarının bir ürünüydü bu ve artık geride kalması gerekiyor.

Ama hala soğuk savaş döneminin mantığından uzaklaşamamış, hala zihinleri "bizler ve onlar" parantezine kapatılmış şahıslar da var bu memlekette.

Ellerinden gelse bu milletin çocuklarını birbirine düşürerek demokrasiye balyoz indirirler, özgürlüklerin üzerine şal örterler bunlar.

Ne yazık ki hala taraftar bulabiliyorlar bu adamlar..

Ortaya dökülüp saçılan pisliklere bakmıyorlar, aldırmıyorlar, umursamıyorlar bile bu taraftarlar..

İstiyorlar ki o eski, o iğrenç, o mide bulandırıcı soğuk savaş düzeni ve kamplaşması devam etsin..

"Nasıl giderlerse gitsinler, onlar gitsin biz gelelim" türküsü çığırıyorlar..

Memleket batsın, yeter ki onlar batmasın, dertleri bu.

Bir "irtica geliyor" diye, bir "komünizm geliyor" diye, bir "Türkiye''yi bölüyorlar" diye sopayı eksik etmediler başımızdan..

Nafile, memleket çocukları uyandı, eski çamlar bardak oldu..

Kışkırtmalara, provokasyonlara, kandırmalara geçit vermiyorlar artık..

Yüz çiçek açacak, yüz fikir yarışacak ve eller silaha gitmeyecek..

Daha iyi bir Türkiye için bundan güzel nimet olur mu?

Deniz Baykal, ihraç ettirdiği Mustafa Sarıgül''ü bir daha partinin kapısından bile içeri sokmamıştı.

Sarıgül de Baykal ile kavgasını dışarıda sürdürme yoluna gitmişti.

Baykal liderlik koltuğundan gitti, Sarıgül de TDH''yı ortada bırakarak CHP''ye ve Kemal Kılıçdaroğlu''na destek vereceğini açıklamıştı.

Bir de duyduk ki Baykal ve Sarıgül buluşmuşlar ve uzun süredir kavgalı olan ikili pek de güzel anlaşmışlar.

"Kılıçdaroğlu-Sav" ikilisine karşılık bir "Baykal-Sarıgül ikilisi" oluşuverdi sanki..

Baykal, 1970''lerde hizipbaşı olarak CHP Lideri Bülent Ecevit''i epey terletmişti.

Baykal''ın bundan sonra CHP''nin başına geçmesi bir kere yaş itibariyle mümkün görünmüyor ama -ister parti içinde isterse dışında- nasıl hizipbaşılık yapılacağı konusunda Sarıgül''e ihtimamla ağabeylik yapabileceğini ihtimal dışı tutmamak gerekiyor.

Gelelim ikinci tuhaf görüşmeye..

"Hacc" konusundaki açıklamaları nedeniyle CHP Genel Sekreteri Önder Sav''dan "Milli Görüş camiası" hiç hazzetmez.

Bu nedenle Şevket Kazan''ın Sav''la gizlice buluşması ziyadesiyle ilgi çekti.

Saadet Partisi kongresinden sonra gerçekleşen Kazan-Sav buluşması Milli Görüş camiasında epey kafa karışıklığına sebep olmuş gibi görünüyor.

"Kongre nasıl kazanılır", "bir genel başkan nasıl seçilir" gibi konularda uzmanlığıyla bilinen Sav''ın Kazan''a hangi tavsiyelerde bulunduğunu şimdilik bilmiyorsak bile yakında emarelerini görürüz.

Sav ve Kazan görüşmesi sadece bu konularla ilgili olsaydı, kongre kaybedenlerin tepkilerini ifade eden bir yol arayışıdır denilerek anlayışla geçiştirilebilirdi.

Ne olduğunu seçemiyorum ama burnuma kötü kokular geliyor.

"Küçük olsun benim olsun" anlayışıyla Saadet Partisi''ni dar alanda paslaşmaya iterek eksilttiklerinin bilmem farkındalar mı kongre kaybedenler?

"12 Eylül" döneminde gözaltına alındıkları bilinen ama bir daha kendilerinden hiçbir şekilde haber alınmayan insanlarımız var sevgili okurlar..

Bir aile için bundan daha büyük acı olabilir mi?

30 yıldır çocuğunun akibetinden haber alamayan bir anneyi düşünün..

Evladının acısını yüreğine gömen bir babanın ruh halini bir düşünün..

"Vatan" gazetesinden Mustafa Mutlu yazdı..

12 Eylül darbesinden bir ay kadar sonra gözaltına alınan ve bir daha kendisinden haber alınamayan Hayrettin Eren meğer Vatan gazetesinin editörlerinden Faruk Eren''in ağabeyiymiş..

Hayrettin Eren''in gözaltına alındığına ilişkin kanıtlara ve tanıklıklara rağmen hiçbir savcı olay hakkında soruşturma açmamış..

Aradan yedi sekiz yıl geçer ve bir gün ailenin kapısı çalınır..

"Oğlunuz asker kaçağı, adresini verin de bulup gönderelim" derler aileye..

Siz olsanız çıldırmaz mısınız, kahrolmaz mısınız?

"Madem AKP iktidarı 12 Eylül''le hesaplaşıyor, o zaman Hayrettin Eren''in (ve tabii ki diğer gözaltındaki kayıpların) akıbeti açıklansın" demiş Faruk Eren.. Haklıdır, hakkıdır elbette..

12 Eylül döneminde kaybedilenlerin akıbetlerinin soruşturulması için ne gerekiyorsa yapılmalıdır.

Bu noktada Ertuğrul Özkök''e de bir sözüm olacak..

O da sevgili paşası Kenan Evren Paşa''ya bir zahmet sorsun..

"Hayrettin Eren adlı genç sizin her şeye egemen olduğunuz bir dönemde gözaltına alınmıştı. Paşam Hayrettin Eren''i ne yaptınız" desin..

Malum, Anayasa''nın geçici 15. maddesi yüzünden yargı soramıyor bu soruyu Evren Paşa''ya..

Sadece bir yazar olarak sormayacak bu soruyu elbette..

Kardeş gazetede çalışan bir meslektaşının ağabeyinin akıbetini soruşturmak onun da görevi olsa gerek..

Tatmin edici bir cevap alamazsa, 12 Eylül döneminde işlenen suçların hesabının sorulması için referandumda "evet" deme gerekçesi olur.

Çok zor bir şey istediğimin farkındayım ama herkesin bir imtihanı var.

Gazetecilik, yazarlık fildişi kulelerde oturarak, kolay sorulara kolay cevaplar verilerek geçiştirilen bir meslek değildir.