Basit sorulara basit cevaplar..

Ertuğrul Özkök bir yazı yazdı.. Hürriyet muhabirleri bir cami panosuna Maide Suresi''nin 51. ayetinin yazıldığını tespit etmiş.

Yazı işleri''nde tartışmışlar.

Sonunda haberi kullanmamaya karar vermişler..

Birkaç gün sonra Özkök, dayanamadı detaylarıyla yazdı köşesinde.

Şimdi bu tartışılıyor.

“Müslümanlar Hıristiyanları ve Yahudileri dost edinebilir mi?”

Ahmet Hakan da köşesinde sormuş.

''Müslümanlar Yahudi ve Hıristiyan kadınlarla evlenebiliyor, ama dost olamıyorlar, bu çelişki değil mi?'' diye..

İmam Hatipli yıllarından beri kafasına takılırmış.

Özkök''ün haberi kendi köşesinden faş etmesini geçelim.

Alıştık.

Yahudiler lanetli bir kavim miydi?

Müslümanlar diğer dinlere mensup olanlarla dostluk ilişkisi kurabilirler mi?

Lanetlenen bir kavim değil, o kavmin yapıp ettikleriydi.

Bu yüzden Musevilerle Siyonistler ayrımı yapılır.

Dostluk meselesine gelince..

Maide Suresinin 51. ayetini anlamak için 52 ve 53. ayetlere bakmak lazım..

Maide suresi Müslümanların diğer din mensuplarıyla insani temelde ilişki kurmasına yasak getirmiş değildir.

Öyle olsaydı, evlilik gibi çok önemli bir ilişkinin yasaklanması lazım gelirdi.

Ayette Müslümanlara tuzak kuran, aralarına nifak sokan zalim ve dessaslarla dostluk, velayet, vesayet ilişkisi kurulması kınanıyor. Ayetin nazil olması bir savaş sırasındadır...

Bir iki münafığın çevirdiği dolaplar üzerine ayetin indiği kabul edilir.

Münafık sureti haktan göründüğü için, bizzat kendileri hedef alınmamış, tutumları öne çıkarılmıştır..

Bu da İslam''ın inceliklerinden biri.

Ahmet Hakan soruyor..

Suudi Kralı, Vatikan''a gitmiş. Papa''ya hediyeler vermiş. Ama Papa, Mekke ve Medine''ye giremezmiş. Çünkü Müslüman olmayanların Mekke ve Medine''ye girmesi yasakmış.

Hal böyle olunca, ''bir arada yaşama'' nasıl gerçekleşecek?

Peygamberimiz Medine''de yabancı heyetleri kabul ederdi. Hem de Mescitte..

Heyetlerin içinde putperestler, Hristiyanlar, Yahudiler vardı.

Kabul edilen heyetlerin sayısını 342''ye çıkaranlar var.

Tevbe suresi 28. ayette, putperestlerin Mescid-i Haram''a girmesi kısıtlanmıştır.

Bazı hadislerde zimmet ehli (anlaşmalı Hıristiyan veya Yahudi) dışında kalanlara kısıtlılık getirildiği belirtilir.

Kabe''yi, Mescid-i Nebevi''yi, Zemzem Kuyusu''nu ve Hz. İbrahim''in makamını kapsayan Mescid-i Haram''a ilişkin kısıtlamayı Mekke''den Medine''ye kadar genişletmek Suudilere özgü bir olay.

Bunları bilmek için ne İmam Hatipli olmaya, ne hocalara sormaya gerek var.

Bu konuda yazılmış yığınla kitap var.

Alıp okuyun.

Kafama takmak yerine ben de öyle yapmıştım.

Bu kadar basit.

Deniz Gezmiş ve iki arkadaşının idamı konusunda Mehmet Şevket Eygi''den farklı düşünüyorum. Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının silahlı mücadele içinde olduklarında hiç şüphe yok. Ordu içinde bir cunta tarafından kışkırtıldıklarını, sırtlarının sıvazlandıklarını, “haydi aslanlar” diye pişpişlendiklerini biliyoruz. Baas tipi bir rejime kapı aralamak için yapılacak askeri darbeye zemin teşkil edecek eylemlere sürüklendiler. Ama bir başka cuntanın işbaşına gelmesine gerekçe oldular. Devrimci gençleri kışkırtanlar, el altından destekleyenler paçayı yırttılar. Bütün sorumluluk üç devrimcinin üstüne yıkıldı. Suç işlemişler, ancak kimseyi öldürmemişlerdi. İdam edildiler. Yanlıştı.

Bir hususu vurgulamak istiyorum. 1969''da ABD 6. Filo''sunu protesto eden gençlere "Allahü Ekber" nidalarıyla yapılan saldırıyı tasvip edemeyiz. Sol örgütler Maocu, Leninci, Castrocu, Stalinci, hatta Çaru Mazumdar''cıydılar, tamam, Ama Amerika''yı protesto ediyorlar diye gençlere saldırmak da yanlıştı. Hem de vahim bir yanlış. Kanlı Pazar diye anılan olayda iki genç öldü. Kışkırtılan dindarların arkasında hangi güçler vardı acaba? O iki genç, devrimci değil de dindar olsaydı nasıl anacaktık? “Amerikan Altıncı Filosunu korurken şehit düşen kahramanlar” mı diyecektik? Deniz Gezmiş şuydu, buydu.. Ama Kanlı Pazar''ın savunulacak hiçbir tarafı yok. Tarihi deşerken, o dönemde sorumluluğu olanların iyi düşünmesi gerek. Bu bir vicdan borcudur.

Lübnan''da durum kötü.. Cumhurbaşkanı hala seçilemedi. Erteleme üstüne erteleme. Gazeteport''da okuduğum bir haberde, Lübnan''da Hristiyanların çoğunluğu oluşturduğu belirtiliyor. Cumhurbaşkanının Maruni Hıristiyanlardan seçilmesi kuralı, yanlış anlamaya yol açıyor. 1932''deki sayıma göre Hıristiyanların nüfusu yüzde 51 idi. Bu denge Müslüman nüfus lehine değişti. Müslüman nüfus içinde Şiiler''in oranı arttı (1932''de Şiiler yüzde 20 idi). Şimdi Maruniler ve diğer Hıristiyanlar, Lübnan''ın yüzde 25''ini oluşturuyor. Şiilerin oranı yüzde 41, Sünnilerin yüzde 27, Dürziler''in yüzde 7. Bu oranlar Lübnan''ın idari ve siyasi yapısına aynı oranlarda yansıyor mu? Hayır. Fransızların, İngilizlerin çizdiği suni Lübnan haritası çatlıyor. Suriye''den, şurdan buradan koparılan parçaları Cebel-i Lübnan''a ulayarak Hıristiyan Lübnan yaratma projesi iflas etti. Şiilerin oranının büyümesi, siyasi dengeleri değiştirdi. Şiiler en büyük grup. Ancak Cumhurbaşkanı Maruni, Başbakan Sünni oluyor. Şiilere kalan, Meclis Başkanlığı. Lübnan''ı kitleyen asıl faktör bu.