Çankaya"da temsil zaafı

Hürriyet''ten Yalçın Doğan, “Sezer bizi ne zaman temsil edecek” başlıklı yazısında Cumhurbaşkanı Sezer''i eleştiriyor.

Sezer''le ilgili beklentilerde epeydir bir temsil zaafiyeti sözkonusu.

Doğan''a göre Sezer, Türkmenistan Devlet Başkanı Türkmenbaşı''nın cenaze törenine katılmamakla iyi etmedi.

Sezer''in Köşk mesaisi sınırları içinde, memur gibi yaşadığına dikkat çekiyor Doğan ve şöyle devam ediyor..

“Toplumsal ya da bireysel, sevinci ya da acıyı paylaşmak Sezer''in adeti değil.”

Daha başka laflar da ediyor..

“Ne var ki tasada kıvançta ortak olan biz, ne doğrudan bize ait tasada ve kıvançta, ne de Türkiye''yi ilgilendiren tasada ve kıvançta Sezer''i görebiliyoruz. Sezer döneminde Çankaya''nın ciddi bir eksikliği.. Ancak, Çankaya''da oturduğu sürece, halk kendisinden tasada ve kıvançta ortaklık bekliyor. Artık çok geç olsa da.”

2001''de yazdığım “Köşkteki Hakim” kitabımda tam da Sezer''in bu yönüne dikkat çekmiştim.

Sezer''i Fransız Cumhurbaşkanı müteveffa Mitterrand''la kıyaslayarak, “Umarım Çankaya Köşkü''nün kalın duvarları arasında sıkışıp kalmaz” mealinde bir şeyler demiştim.

Hatta “Umarım Sezer de yeni bir umut işkencesi olmaz” diye yazmıştım.

Sadece ben değil, Sezer''in laik vurgularını destekleyenler de şimdi şikayetçi. Yalçın Doğan''ın dediği gibi çok geç.

Sezer''in emekliliğine az vakit kaldı.

Sezer, Köşk''e veda ettikten sonra CHP''ye katılacağı yorumlarını yalanlamış. Siyasetle ilgili olmadığını, köşesine çekileceğini duyurmuş.

Bence de olacak olan budur.

Yekta Güngör Özden, Vural Savaş siyaseti denediler de ne oldu ki..

Bazı gazetecileri nedense birer samuraya benzetmişimdir. Bunlardan birisi de Can Ataklı. Kendisi 28 Şubat döneminde kalemini kılıç gibi kullanmıştı. Sonradan o döneme ilişkin acıklı itiraflarda bulundu. Bu yüzden eski çevresinde aforoz bile edildi. Sabah''la kavgalı şekilde yollarını ayıran Ataklı, bir internet haber portalı yaptı. Ardından Uzanlar''ın Star''ına kapağı attı. O da fazla sürmedi. Star gazetesi, TMSF''nin kontrolüne geçti. Bir süre işsiz kaldı. Hiç kimse Ataklı''nın Zafer Mutlu ile barışmasını beklemiyordu. Oysa basın camiasında olağan işler bunlar. Zafer Mutlu, Vatan''ın kapısını Ataklı''ya açtı. Bana göre bir samurayın dönüşüydü bu. Ronin, yani sahipsiz samuray gibi ortada kalan Ataklı sonunda eski dostlarıyla barıştı. Vatan''daki yazıları biraz, ürkek ve temkinli de olsa, eski Can''a ilişkin hamleler sezdirmiyor değil. Hele de dünkü yazısı.. Daha çok bir öyküyü andıran “Bunlar Müslümanlığı da küçültüyor” başlıklı yazısında Ataklı, ismini vermediği bir ağbisiyle diyaloğunu yazmış. Bu ağır Ağbi söylüyor, Ataklı baş sallıyor, doğruluyor. Yani tam mutabakat. Öyle güzel anlaşıyorlar ki imrendim doğrusu. Yani eskiden her şey daha güzeldi, Din daha iyi yaşanıyordu falan. Hep aynı muhabbet. Eskiden başörtüsü vardı ne güzeldi, şimdi türban var ne kötü. Bildik teraneler. Herşey 1950''den sonra değişmiş. Ondan önce güllük gülistanlık.. Ağbisi, “bunlar Müslümanlığı da aşağı çekiyorlar” diyor, Ataklı da “ya ya..” diye onaylıyor. Türkiye''ye Nişantaşı''ndan bakmanın dik alası. Türkiye Nişantaşı''dır, gerisi parya.. Oysa sorun, Müslümanlığı aşağı çekmekten değil, yukarı çekmekten doğuyor. Söylenmeyen tek şey, bu.

İsmet İnönü''nün ölümünün 33. yıldönümü vesilesiyle, ailesi tarafından Pembe Köşk''te düzenlenen basına kapalı mevlide, Cumhurbaşkanı Sezer''in eşi Semra Sezer de katılmış. Sezer''in mevlide katılması protokol icabı değil. Semra Sezer, İnönü ile aynı aileden. İnönü ile Semra Hanım''ı birleştiren ailenin adı Kürümoğulları. Bu aile, Bitlis, Malatya, Diyarbakır ve Van''a dağılmış. 12 Mart dönemindeki Naim Talu Hükümeti''nin Köy İşleri Bakanı Orhan Kürümoğlu da aynı aileden. Orhan Kürümoğlu, Adalet Partisi Bitlis Senatörü idi. İsmet Paşa, cumhuriyet döneminde İnönü soyadını alırken, kardeşleri Temelli soyadını aldı. Kürümoğulları ailesi halihazırda Kürüm, Kürümoğlu, İnönü ve Temelli soyadları ile varlığını sürdürüyor.