Çevik Bir ve BÇG..

"28 Şubat"ın "post-modern" darbe olup olmamasının hiçbir önemi yok.

"Hürriyet" yazarı İsmet Berkan''ın ifade ettiği gibi "psikolojik savaş" yöntemleri kullanmak suretiyle Refah-Yol Hükümeti istifaya zorlanmıştır.

Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Güven Erkaya, "Hürriyet" gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkök''e verdiği bir demeçte, "Bu kez sivil kuvvetler halletsin" demişti.

Dönemin merkez medyası bu sözleri emir telakki etti..

"Beşli Çete" tabir edilen işveren ve işçi sendikaları postmodern darbenin tarafında gönüllü olarak saf tuttular.

Yargı mensupları, YÖK''çüler, rektörler ve diğer kamu bürokratları da "durumdan vazife" çıkararak psikolojik harekatta yerlerini aldılar.

Geçmişteki günahların gölgesi uzun olur derler.

"28 Şubat" sürecinde "Radikal" gazetesinin Ankara temsilcisi olan İsmet Berkan, arkadaşımız Murat Aksoy''a bakın ne demiş:

"28 Şubat''ın ana aktörlerinden biri de medyaydı ve medya olmasaydı 28 Şubat başarılı olamazdı. Medya neredeyse gönüllü olarak psikolojik harekâtın parçası oldu. Hepimiz kullanıldık ve kendimizi kullandırdık. 28 Şubat sürecinde hepimizin günahı var."

Maalesef pek çok meslektaşımız "28 Şubat"ın "bin yıl" süreceği zehabına kapıldılar.

"27 Mayıs", "12 Mart" ve "12 Eylül" darbecileri gibi 28 Şubat darbecilerinin de mahkeme önünde hesap vermeyeceğini zannettiler.

Bu yüzden herşey gözler önünde, şeffaf biçimde gerçekleşti.

"Vurun abalıya" misali yazılıp çizilenler hala hafızalarımızda.

Kişisel olarak "28 Şubat"tan, "Batı Çalışma Grubu"ndan nefret etmem için yeterli sebeplerim var.

Ailemden bu dönemde insanlık onurunu hiçe sayan muamelere maruz bırakılanlar oldu.

Bu uygulamaların insan zihninde açtığı derin yaraları bizzat müşahede ettim.

Sahipsiz kalan gözyaşlarına tanık oldum.

"Devlet kuluyuz" sözünün arkasına sığınan idarecilerin nasıl küçüldüklerini, nasıl acımasız birer tirana dönüştüklerini gördüm.

Bazı şeyleri hatırladıkça tüylerim diken diken oluyor.

İçinde kin ve nefret biriktiren biri değilim.

Bu yüzden "28 Şubat soruşturması" için "intikam vakti geldi" diyemiyorum.

Çevik Bir''in tutuklanmış olmasından ötürü bir "rövanş" duygusu içinde de değilim.

Sadece, gözyaşlarını içlerine akıtanlar için, istikballeri heba edilenler için "adalet" istiyorum.

Yargı''nın suçluyu suçsuzdan titizlikle ayırmasını ümit ediyorum.

Bu ülkede "millete" eziyet etmek isteyenlerin önlerinin kıyamete kadar kapatılmasını istiyorum.

Kendi vatandaşına komplo kuran devlet zihniyetinin sonsuza kadar aramızdan çekip gitmesini diliyorum.

Milletimize büyük kayıplar ve acılar yaşatan darbelerin bir daha vuku bulmamasını istiyorum.

Adalet ve hukuk istiyorum, başka da bir şey istemiyorum.

"28 Şubat" sürecinde mesleklerinden edilen öğretmenlerimizden mesajlar alıyorum.

Gerçi öğretmenlerimizin çoğu mesleklerine geri döndüler ama hâlâ telafi edilmemiş mağduriyetler sözkonusu.

Kamuda görev yapan diğer memurlar için de benzer mağduriyetler devam ediyor.

2006 yılında çıkarılan bir kanunla öğretmenlerimiz görevlerine geri döndüler.

Ancak özlük hakları verilmediği gibi geriye dönük olarak "sosyal güvenlik" primlerini kendilerinin ödemeleri istenmiş.

Öğretmenlerimiz açıkta geçirdikleri süre içerisinde uğradıkları hak kayıplarının telafi edilmesini, sosyal güvenlik yükümlülüklerinin devlet tarafından karşılanması gerektiğini düşünüyorlar.

Mağdur edilmiş öğretmenlerimiz kademe ve derece olarak diğer arkadaşlarından epeyce gerideler.

Bu haksızlığın da giderilmesi gerekiyor.

Kamuda görev yapan öğretmenlerimiz "tazminatsız" olarak mesleklerinden ihraç edilmişlerdi.

Çeşitli nedenlerle mesleklerine geri dönmemiş bulunan öğretmenlerimiz, görev yaptıkları süreler karşılığında hak ettikleri tazminatın kendilerine ödenmesini istiyorlar.

"28 Şubat"ın sebebiyet verdiği bu hak kayıplarının telafi edilmesi adaletin bir gereğidir.

"Selçuklu" ve "Osmanlı"da bir esnaf ahlakı vardı.

Ecdadımızdan tevarüs ettiğimiz bu ahlak Cumhuriyet döneminde de varlığını devam ettirdi uzun yıllar.

"Ahi Ocakları" dediğimizde ilk aklımıza gelen şey, derinleştirilmiş bir esnaf ahlakıdır.

"Fütüvvetnameler", ahilerin mesleklerinde ve yaşamlarında uyması gereken prensipleri ihtiva eden birer yönetmelik hükmündeydiler.

Bu yüzden, Ahiler kendilerini "Ehl-i fütüvvet" olarak zikrederler.

"Dürüstlük", "namusluluk" ve "helalinden kazanmak" bu prensiplerin en başta gelenleriydi.

"Mala ve teraziye hile karıştırmak" büyük bir ahlaki suç telakki edilir, böyle kişiler Ahi cemaati içerisinde barındırılmazdı.

Yani, sosyal yaşamda da müeyyideleri olan prensiplerdi bunlar.

Kapitalizmin asırlardır bu topraklarda kendisine yer bulamamasının yegane sebebi Ahilikten neşet eden bu ahlaktır.

Sosyal yönleri son derece kuvvetli olan bu ahlakın neticesi olarak halktan alınan halka gidiyor, sermaye birikmiyordu.

Ahi mirasından elimizde pek az bir şey kaldı sevgili okurlar..

Hileli bal, salam, sosis ve sucuk derken peynir ve yumurtadan da korkar hale geldik.

Adeta, bir "gıda paranoyası"na tutulduk gidiyoruz.

İsim vermeyeceğim, terayağı gibi yöresel gıdalara ilişkin şikayetlere tanık oluyorum.

Bir arkadaşım, daha güvenilir bulduğu için memleketinden getirttiği tereyağlarında bozukluklar olduğunu tespit ettiğini söylüyor.

Anlaşılan o ki, "gıdaya hile karıştırmak" taa oralara kadar sirayet etmiş.

İnsanların yediklerine el uzatmanın ve sağlıklarıyla oynamanın ne kadar büyük bir ahlaksızlık olduğunu söylememe gerek yok.

"Daha fazla para kazanmak" için yapılıyor bunlar.

Kendi kendime sorup duruyorum, biz bu ahlakı nasıl kazandık?

O paraları kursağımıza nasıl sokuyoruz?