Dönekliğin umdelerini bilmeyenlere kılavuz..

''Döneklik'', TKP(eski Türkiye Komünist Partisi) raconunda önemli yer tutar. Haksız yere çok canı yanan da olmuştur. Muhteşem bir edebiyat malzemesidir. Ertuğrul Özkök''ün vaktiyle TKP''lilerle düşüp kalkmışlığı vardır, o daha iyi bilir. Galiba, “Ben de döneğim” diye yazmış, medya camiasından ünlü isimler vermiş, “bakın bu arkadaşlarımız dönektir, şimdi ne kadar başarılılar” demişti.

Geçen Ahmet Hakan da dönekliğin raconu üzerine racon kesti. Mümtaz''er Türköne''yi eleştirirken, nasıl halis muhlis dönek olunacağına dair takdire şayan prensipler vaz etti. Madem yeri geldi, ''dönekliğin amentüsü'' sayılan bazı faideli umdeler istifra edeceğim, affedersiniz!

BİR: Döneklik bir fikir değişikliği değil, ruh değişikliğidir, ontolojik metafordur. “Dönüyorum, o halde varım” bilincine ereceksiniz. “Dünya bile dönüp duruyor. Ben niye dönmeyeyim” dediğinizde kıvama geldiniz bile.

İKİ: Döneklik dört ana basamaktır. İlk üç basamak yedişer adımdan yirmibir adımdır. Son basamak, yani ''fena fid-dönek'' oniki adımdır.. Artık dönekliğin sırrına erersiniz. Safi dönek olmuşsunuzdur..

ÜÇ: Her gece bin defa “ Ben bir döneğim, ben bir döneğim” virdi çekeceksin. Dönek taşı Mahmutpaşa''da satılır. Bin taşlısı da var, yüz taşlısı da..

DÖRT: Her halükarda ''Dönek kardeşliği''ni yayacaksın. Gerekirse kıdemli döneklerden yol, erkan, adap, usül öğreneceksin..

BEŞ: Her konuşmana “Ben daha dönek değilken” diye başlayacaksın. Eski arkadaşlarına laf çakacaksın.. Onlar da sana çakarsa, “Bakın dönmekle ne iyi etmişim. Bunlar adamı öldürür kardeşim” diye hemen mağdur pozisyonu alacaksın..

ALTI: Gece âlemlerinde döne döne, Zülfi Birader''den “Döndüm daldan kopan kuru yaprağa, seher yeli dağıt beni, kır beniii, leylim leyyy” türküsünü söyleyeceksin..

YEDİ: Dönekliğin o ürkütücü iç yalnızlığına aldırmayacaksın. Herkesin döndüğü o muhteşem günü sabırla bekleyeceksin. İşte o zaman kemale ereceksin. Unutma, dönekliğin de kemali vardır.

SEKİZ: Seni döneklikten döndürmek isteyenler olacak. Her hal ve ahvalde “Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan” diyeceksin.

DOKUZ: Aracınızın camına, odanızın duvarına “Hamdım piştim döndüm. Haset etmeyin, çalışın siz de dönün” levhaları asacaksın.

ON: Senden önce dönmüşlere fark atacaksın. 33. dereceye geldiğinde, ''Ben döneklerin şahıyım/ Dönmeyenlerin ahıyım/Yüksünmeyin sakın dostlar/Ne ayrıyım ne gayrıyım” diyebilirsin. Fena- fid dönme halindesin. Kendinden geçme faslındasındır dönmelik makamında.

Haldun Dormen, başörtülü tiyatrocu olamayacağını söylemiş.

Şöyle demiş:

" Başörtülü bir bayana eğitim verebilirim ama rolü ona uyduramam”, “Başörtülü bir bayan tiyatro oyununda rol alamaz”, “Başörtüsünü çıkartacak, yoksa ona başörtülü rol yazmam gerekecek. Rolü ona göre uyduramam, o role uysun.”

Başörtülü bir kadın elbette tiyatro oyuncusu olabilir. Aksini düşünmek tiyatro ile toplumsal yaşam arasındaki bağı koparmak anlamına gelir. Toplumun önemli bir kesimi başörtülü. Yetmiş milyonda birkaç bin olsa da fark etmez. Başörtülüler için “zaten hiç yoktular” diyenlere sözüm yok. Bir ara birkaç başörtülü hanımın bir tiyatro macerası olmuştu. Genelde dünyada tiyatroda düşüş var. Bazı Batılı yorumculara göre tiyatro, ölmekte olan sanatlar arasında sayılıyor. Dindar kesimlerin tiyatro düşkünü olduğunu da söyleyemeyiz.

Kuşkusuz oyun, oyuncuların kılık kıyafetlerine göre yazılmaz. Oyunda başörtülü bir karakter var ise “Olmaz efendim?” mi diyeceksiniz. Ya başörtülü bir oyuncu çıkarırsınız, ya oyuncuya başörtüsü taktırırsınız. Öyle oyuncular var ki, hep benzer karakterleri canlandırırlar. O rollerle adeta özdeşleşmiştirler. Adile Naşit gibi. Gerçi Adile Hanım''ı başörtülü olarak

çook seyrettik. Yani başörtülü oyuncu neden olmasın. Yeter ki rolünün hakkını versin. “Olmaazzz” diye kestirip atılacak bir konu değil bu.

Hassaten bildiririm, kimseye özel husumetim, kafayı takmışlığım yoktur. Yani “Falan adam yanlış bir şey yazsa da çaksam” diye pusuya yatmıyorum. Ama öyle abuk sabuk yorumlar yapılıyor ki, dayanılır gibi değil.

Alman kanalı NDR''de gösterilen polisiye bir filmde Alevi camiası rencide edilmişti. Hepimiz üzüldük, tepki gösterdik.. Bir mini televizyonda “Alevilere hakaret eden filmin arkasında hangi ülke var?” başlıklı bir yorum yapıldı. “Adam taktı bize” demesinler diye isim vermeyeceğim.

İbretlik vaka diye aktarıyorum:

“Alevileri ayaklandıran filmin başrol oyuncusu Mehmet Kurtuluş Almanya''yı terk ederek Amerika''ya gitti. Bu gelişme üzerine Almanya''da yaşayan Aleviler, filmin arkasında ABD''deki sivil toplum kuruluşlarının olabileceğini öne sürüyorlar.”

Ne bu ya? Mizah mı yapıyoruz, haber mi? Arkadaşlar şimdi beni daha iyi anlıyorsunuz değil mi?

Adam iyi ki Amerika''ya gitmiş. Ya şaşıp da Türkiye''ye gelseydi?