Duvardaki tüfek..

Oyunun ilk sahnesinde duvarda bir tüfek asılıdır ve herkes bilir ki bu tüfek ilerleyen safhalarda muhakkak patlayacaktır. Türkiye ve ''Esed Rejimi'' arasında bir süredir devam eden gerilim de böyle bir oyun çağrışımı içeriyordu.

Tüfeğin ne zaman patlayacağını merakla bekliyorduk. Duvardaki tüfek patladı ve Suriye saldırı amaçlı olmayan bir keşif uçağımızı vurarak düşürdü. Uçağımızı vurmasaydı da başka bir biçimde bu tüfek yine patlayacaktı.

Esed rejiminin sadık dostları Türkiye ve bazı başka ülkelerin bir provokasyon yaparak Suriye''ye askeri müdahaleyi kışkırtacakları iddiasını yineleyip duruyorlardı. O provokasyon uçağımızı vurmak suretiyle Esed rejiminden geldi.

''Golan tepeleri''ni kaybetmesine rağmen 1973''ten bu yana İsrail''e bir mermi bile atmayan Esed rejimi, Türkiye''nin uçağını vurarak hakikatte kimi düşman gördüğünü de açık etti. Oysa İsrail son 10 yıl içinde defalarca Suriye hava sahasına girmiş, Beşşar Esed''in yazlık sarayının üzerinden geçmiş, hatta bir Filistin mülteci kampını bombalamıştı da bir fiske bile yememişti.

Esed rejimin tek gayesi vardır, o da Esed ailesinin merkezinde yer aldığı ''azınlık iktidarı''nın devam etmesidir. Kim bu ''aile saltanatı''na göz yumuyorsa dostu odur, kim göz yummuyorsa düşmanı odur.

İsrail için, kendisine ciddi bir tehdit oluşturmadığı sürece bu aile saltanatının sürmesinde bir beis yoktur. Kıyamete kadar Esed ailesi iktidarda kalabilir. İsrail ve Suriye hep bir yalanı oynadılar şimdiye kadar. Suriye''yi (ve Lübnan''ı) uluslararası güçlerin oyun bahçesi haline çevirdiler.

Fransızların 1920''lerde Suriye topraklarına bıraktıkları virüs Suriye halkının acılarını artırmaktan başka bir amaca hizmet etmedi. ''Arap milliyetçiliği''ni, ''Arap sosyalizmi''ni perde yaparak ele geçirdikleri iktidarı paylaşmamak için aynı yola baş koymuş yoldaşlarını bile harcadılar.

Suriye halkı bu yalan-dolan rejime artık tahammül edemiyor. Takke düşmüş, kel görünmüştür. Şimdi kel görünmesin diye saçlarını kazıtmaya çalışıyor..

Esed Rejimi''nin uçağımızı düşürerek gerçekleştirdiği provokasyona karşı Hükümet dikkatli olmalıdır. Elbette Türkiye Suriye''nin hasmane tutumunu karşılıksız bırakmayacaktır. Ama her türlü ihtimal hesap edilerek bir yol aranmalıdır.

Suriye halkının içerden devirmeye çalıştığı Esed rejimi Türkiye''yi kendi bataklığına çekmeye çalışıyor. Bölgeyi uluslararası güçlerin kozlarını paylaştığı bir batakhaneye çevirmek istiyorlar. Türkiye bu batağa düşmeyecektir.

Ali Bayramoğlu''nu üniversite yıllarımdan beri tanıyorum, Hocamız Prof. Yaşar Gürbüz''ün asistanıydı. 30 yıldır aşina olduğum bir isim. 1990''lı yılların ortalarından itibaren ortak dostlarımız Salih Tuna, Ahmet Kekeç ile birlikte her Ramazan ayında bir akşam iftarda birlikte olduk. O iftar soframızın bir diğer müdavimi ise Etyen Mahçupyan idi. Mahçupyan oruç tutmadığı halde bizimle birlikte iftar vaktinin gelmesini beklerdi.

Yeni Şafak''ta muhabir olarak çalışırken Ali Bayramoğlu da ''Yeni Yüzyıl'' gazetesinde yazıyordu. Kendisiyle bir röportaj yapmış, aile köklerinden falan konuşmuştuk. Anne tarafıntan dedeleri Gelibolu''daki ''Mevlevi Tekkesi''nin şeyhlerinden olduğunu da ilk defa bu röportajımda öğrenmiştim. Pek çok meşhur Mevlevi şeyhiyle akrabalığı vardı ailenin.

Baba tarafından ise Osmanlı Balkanlarındaki ''Gevgili''den idi. Aile Konya''dan Gevgili''ye göçen Yörüklerden idi. ''Yörük-Türkmen'', ''Kırım Tatarı'', ''Arnavut'' ve ''Çerkes'' unsurların bir karışımıydı aile. Yani, tipik bir Osmanlı ailesi.

''Habervaktim''de çıkan bir yazıda Bayramoğlu''nun ''gizli-Ermeni'' olduğu iddiasına yer verilmiş. Gülüp geçtim. Osmanlı bakiyesi kimi ailelerin köklerinde Ermeni unsurlar da olabilir elbette. Böyle bir şey suçlama konusu yapılabilir mi hiç?

Bazı konularda farklı fikirler sergiledikleri için yazarlarımızı bu türden suçlamalarla itibarsızlaştırmaya çalışmak çok çirkin bir davranış. Fikre fikirle karşılık verirsiniz. ''Çamur at, tutmazsa izi kalır'' cinsten bir iftira girişimine çanak tutulması en başta ahlaken sorgulanması gereken bir fiil. Bu üslup mütedeyyin gazetecilerin üslubu olamaz.

''Yüksek Askeri Konsey''in Mısır devriminin akış yönünü değiştirmek istediği açık bir şekilde görülüyordu. Eski rejimin kurumlarına yerleşmiş bulunan kadrolar devrimci güçleri bileşenlerine ayırmaya çalışacaklardı tabii. Ne yapılırsa yapılsın Mısır devrimin akışını ters istikamete çevirmek kolay değil.

Gerilimli geçen bir haftanın ardından Mısır Cumhurbaşkanlığı seçimlerini ''Müslüman Kardeşler''in adayı Muhammed Mursi''nin kazandığı resmen ilan edildi. Gerçi Konsey yangından mal kaçırırcasına Cumhurbaşkanı''nın yetkilerini büyük ölçüde tırpanlamıştı. Ondan önce de ''Halk Meclisi''nin üçte birine denk düşen sayıda milletvekilinin milletvekilliklerini de iptal ettirmişlerdi.

Anlaşılan o ki ''Eski Mısır'' ve ''Yeni Mısır'' arasında ''iki adım ileri bir adım geri'' mahiyetindeki kapışma ritmik olarak sürecek. Bundan sonraki her aşama siyasi sistem üzerindeki ''askeri vesayet''i geriletmeye dönük olarak şekillenecek.

Önümüzdeki süreçte Cumhurbaşkanı ve yeni Hükümet, Anayasa sürecinin üzerine çöken Yüksek Askeri Konsey''in devreden çıkarılmasına yönelik hamleler geliştirecekler. Devrimi asker kaputuna sokmaya çalışan ''askeri oligarşi'' geri çekilene kadar karşılıklı ittirmeler bir süre daha devam edecek. Her büyük dönüşümde yaşanan türden gelişmelere tanık olacağız.

Muhammed Mursi''nin yemin ederek göreve başlaması halinde Mısır halkı bir rüyadan devrime uyandıklarını anlayacaklar. Şimdiye kadar Yüksek Askeri Konsey yaşanan devrimin bir rüya olduğu algısını güçlendirmek için her yola başvurdu.

Devrime inanan gençler geri püskürtmeselerdi, Tahrir Meydanı''na develerle saldıran ''Baltacılar'' eski Mısır''ı simgeleyen gerçeküstü bir görüntüyü kalıcı kılmaya neredeyse muvaffak olacaklardı. Cumhurbaşkanlığının Mursi''nin elinden alınması halinde Müslüman Kardeşler kefenlerini giyip Tahrir Meydanı''na çıkacaklarını ilan etmeselerdi, Yüksek Askeri Konsey cehennem zebanilerini andıran Baltacıları''nı sahneye sürmekten kaçınmayacaktı.

Mısır Devrimi ilk raundu kazanmıştır ama zaten Devrim de yeni başlamış değil midir?