İhtiyacımız olan şey nedir?

İçerde ve dışarda "Gezi Parkı" protestolarını istismar eden pek fazla odak olduğunu biliyoruz. Bunlar vardır, yaptıkları ortadadır, niyetleri bellidir. Ancak, provokatör gruplarla, meşru gördükleri bir protesto eylemine katıldıklarını düşünenleri aynı kefeye koymamak gerekiyor. Sükunetin sağlanması için bu ayrımı yapmak çok önemli. Pazar günü Taksim"deydim, bazı protestocular ile görüştüm. Anladığım kadarıyla, en üst düzeyde gerçekleşecek resmi bir üslup değişikliği olayların yatışmasında anahtar rol oynayabilir. Ariflerimizin söyledikleri gibi, "Nice aşk var ki tek bir bakıştan doğmuştur ve nice savaş var ki tek bir sözden alevlenmiştir". Yunus Emre"miz de "söz ola bitirir savaşı, söz ola kestirir başı" dememiş miydi? Bu yüzden olayları büyütebilecek söylemlerden herkesin kaçınması gerekiyor. Zira insanlar öfkelenmeye ve parlamaya müsait bir ruh hali içindeler.

Hangi iyi şeyi yapacaksak beraberce yapacağız. Bu ülkeye aidiyet duyan herkes "iyi" ve "hayırlı" iş olarak gördüğümüz "taşı yerine koymak" adına ortaya getirilen örtünün bir ucundan tutmalı elbet. Bu noktada ihtiyacımız olan şey "Muhammedi bir dil" inşasıdır. Herkesi kucaklayan, insan haysiyetine saygılı, ayrıştırıcı olmayan, hayırda birleştiren, kalpleri biribirine yaklaştıran, kısa vadede kar-zarar hesabı gütmeyen "stratejik iletişim dili"nin devreye girmesi şart. Hükümetten halkın her kesimine, gruptan gruba, cemaattan cemiyete pozitif bir iletişim diline ihtiyacımız var. Daha iyi bir Türkiye için buna mecburuz.

Toplumun bazı kesimlerinde oluşmuş önyargıları kırmak çok zor ama imkansız değil. Siyaset bir imkanlar oluşturma sanatı değil midir? Hükümetin halk için hayırlı gördüğü düzenlemelerin sözkonusu kesimler nezdinde hak ettiği karşılığı bulamamasında önyargıların rolü yok mudur? Kimi düzenlemeler kimliklere ve yaşam tarzlarına müdahale olarak algılanıyor. Yetişkin çocukları olan babalar ne demek istediğimi anlayacaklardır. Bir baba çocuğunu iyi bir geleceğe hazırlamak için didinir, ondan birşeyleri yapmasını, birşeyleri yapmamasını ister. Bazen çocuklar babanın iyi niyetli müdahalelerini kişiliklerine yönelik bir saldırı olarak görürler. Baba "çocuğum için iyi bir şey düşünüyorum, neden beni anlamıyor" diye öfkelenir. Çocuk, "babam niye böyle davranıyor, kendi iyiliğimi göremeyecek kadar aptal mıyım" diyerek şiddetle tepki gösterir. Böylece baba ve çocuk arasında çatışma başlar. Bu bakımdan makul bir süre içerisinde aileye fayda sağlayacak stratejik bir iletişim dili kurulması tavsiye edilir. Farklı sosyolojik aidiyetlere sahip toplumlarda getirilen bazı düzenlemeler de benzer bir çatışmaya yol açabilirler.

Kendilerini kuşatılmış hisseden kesimler, "benim için iyilik düşündüğünü söylüyorsun ama sana inanmıyorum, iyiliğini de istemiyorum, bize ilişme" diyebilirler. En iyi düzenlemeleri getirdiğinizi düşünseniz dahi, bir kesim tarafından "niyet okuma" gibi psikolojik bir karşı-duruşa muhatap olabilirsiniz. Samimi duygularla getirdiğiniz düzenlemeleri kendi kimliklerinin yok edilmesine yahut bir başka aidiyet kimliği içinde eritilmesine yönelik bir girişim olarak niteleyebilirler. Kimliklerinin kaale alınmadığı duygusuna kapılan kitleler şiddete ve provokasyonlara açık hale gelebilirler. Yüzyüze olduğumuz sorun budur ve stratejik iletişim dilini kurmaya bunun için ihtiyacımız var. Böyle bir dil hem kimliklerin içe kapanmasını önler, hem farklı kimlikler arasında köprü olur.