İlginç bir 1 Mayıs kutladık

Aslında pazar günü tam anlamıyla "postmodern" bir "1 Mayıs" kutlamasına tanık olduk. Jöleliler, falan filanlar, solun türlü türlü fraksiyonları, İslamcılar, iktidar ve muhalefet partilerinden temsilciler, sendikalar, vesaire, hepsi bir aradaydılar. Şaşırtıcı ama, bir mehteran takımı bile meydandaki yerini almıştı.

30 yıl önce, 1 Mayıs kutlamalarında böyle bir manzara tahayyül edebilir miydiniz? Oysa Pazar günü "Taksim Meydanı" adeta bir panayırı andırıyordu. Sevindirici tarafı herhangi bir üzücü olaya sebebiyet verilmemesiydi.

1977''den beri resmen 1 Mayıs kutlamalarına kapalıydı Taksim Meydanı. Kapalı olmasının doğrudur yanlıştır ama gerekçeleri vardı ve zannediyorum bu gerekçelerin de işçi bayramıyla, hak ve özgürlüklerle bir alakası da yoktu.

Bir asayiş sorunu olarak görülüyordu Taksim Meydanı ve 1977''de yaşanan katliam da gerekçesiydi yasağın. Bir taraftan derin devletin eli, bir taraftan örgütlerarası hesaplaşmalar provokasyonu kolay hale getirmişti.

Gerçi sorumluları yargı önüne çıkarılamadı ama hiç kimse artık bu provokasyonun varlığından şüphe etmiyor. Bir takım örgütler de bilerek ya da bilmeyerek bu provokasyona alet olmuşlardı.

Bu yıl Taksim Meydanı herkese açıldı ve daha önce bu kutlamalara şiddetle karşı çıkan sağ çevreler bile bir şekilde temsil edildiler. Elbette bu gelişme bile Türkiye''nin geldiği noktayı gösteriyor.

1 Mayıs madem ki İşçi Bayramı''dır, elbette seçmen tabanları bu kesimden olan her siyasi grubun da zaten kutlamalara katılması gerekiyordu. Şu gerçek de ortaya çıktı ki işçilerin, emekçilerin tek bir partisi de yok, çeşitli partilere dağılmış bulunuyorlar.

Öte yandan 1970''lerdeki işçi sınıfıyla, halihazırdaki işçi-emekçi sınıfı arasında da dağlar kadar fark var. Bu fark, dünyanın değişen koşullarının bir sonucu olarak ortaya çıkmış bulunuyor.

Artık işçi sınıfı toplumsal değişmenin yegane dinamiği olmaktan çıktı. Üretimin ve üretim ilişkilerinden kaynaklanan mücadelenin niteliği de büyük ölçüde değişti.

Herneyse, 1 Mayıs provokasyonsuz, kışkırtmasız geçti gitti. Çünkü provokasyon yapmak için artık zemin müsait değil. Bu zeminin kirlilikten arındırılması bile ülkemiz için önemli bir kazanım.

"Derin eller" işin içine girmediği zamanlar kimsenin son derece doğal bir kutlamadan sakınması da gerekmiyor.

1 Mayıs 1977''de Taksim Meydanı''na bakan Atatürk Kültür Merkezi (AKM) binasına asılan dev pankartın benzeri yine aynı yerdeydi ama bu kez hem sahnenin gerisinde, hem alanı dolduranların arasında provokatörler ve tetikçiler yoktu. Fark buydu.

Çünkü artık devlet, kutlamaların karşısında pozisyon almıyor ve bu türden kışkırtmalara geçit vermiyor.

Haa postmodern bir kutlama olmuş, varsın öyle olsun, provokasyondan iyidir.

Buna da şükür.

"Haberx"ten Hülya Okur''un Tarhan Erdem''le yaptığı söyleşiyi dikkatle okudum. Tarhan Bey, kanaatleri dikkatle izlenen bir siyaset bilimcisi ve kamuoyu araştırıcısı olmasının yanı sıra 1950''lerden bu yana CHP''ye gönül vermiş bir siyasi kişilik aynı zamanda.

"Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar" misali Tarhan Bey de her doğruyu söylediğinde kendisini dışarda bulmuş. Eleştirileri, önerileri CHP kadrosunda ve yönetiminde makes bulmamış.

On yıllardır düşünsel birikimlerini, kafa emeğini CHP''nin "sosyal-demokrat" ve "çağdaş" bir parti olması için seferber eden Tarhan Bey CHP''den umudunu iyice kesmiş görünüyor.

"Cumhuriyet Halk Partisini yenilemek olası değildir, yeni bir çağdaş demokratik bir parti yaratmak mümkün değildir. Bunu seçimden sonra anlatırsam daha iyi olur" demiş Hülya Okur''un bir sorusuna cevaben.

Tarhan Bey daha önce de defalarca söylemişti, yine söylüyor:

"CHP 21. Yüzyıl partisi o-la-maz.."

Tabii CHP''yi Tarhan Bey''den daha iyi bilecek durumda değiliz ama "can çıkmadan umut da kesilmez" diye bir laf da var.

Olur a, bir bakarsanız günün birinde bir mucize gerçekleşir ama Tarhan Bey görür mü görmez mi, onu bilemem. Allah''tan uzuuuun ömürler ve sağlıklar diliyorum.

Kişisel laf sokuşturmaları, hakarete kaçan ifadeleri bir kenara bırakacak olursak seçim kampanyaları hiç de fena gitmiyor.

Maalesef ülkemizde seçim kampanyaları alışılagelmiş kamplaşmaların yol açtığı bir siyaset diliyle yürütüldü hep. Ülkenin geleceğine dair hiçbir ümit vermeyen, tam tersine kısır çekişmelerin sürüp gideceğine dair bir umutsuzluk pompalayan kampanyalardı bunlar.

Proje yoksunu, vizyon yoksunu partiler birer mahalle takımıymış gibi muamele görüyorlardı. Tabiatiyle parti yönetimleri de mahallelerden gelen tazyikler yüzünden bir türlü kendilerini yenileyemiyorlardı. Bu yüzden siyasette bir kireçlenme ve bir muktedirsizlik sözkonusu oluyordu.

Partiler ve taraftarları "biz bu maçı alacağız" havasındaydılar ama hiçkimse "maçı aldıktan sonra ne yapacaksınız" sorusuna cevap veremiyordu. Artık durum değişti, şimdi seçmenler "maçı aldıktan sonra ne yapacaksınız, anlatın bakayım" diye soruyorlar.

Bakırköy''de bir beyefendi kendisine soru soran televizyoncuya "Şu an ortadayım. Henüz karar vermedim. AK Parti''ye de, CHP''ye de oy verebilirim. Hele liderler seçim beyannamelerinde dile getirdikleri projeleri bir anlatsınlar, o zaman karar vereceğim" cevabı vermişti.

Duruma göre AK Parti''ye de, CHP''ye de oy verebileceğini düşünen bir seçmen kitlesiyle yüz yüzeyiz. Sözkonusu beyefendinin seçmenlerin önemli bir kısmının hissiyatına tercüman olduğundan eminim.

Siyaset bilimcileri ve analizcilerin "kararsızlar" olarak nitelediği bu kesim aslında ne yapacağını bilmeyen mütereddit seçmenler değiller. Tam aksine neye oy vermeleri gerektiğini çok iyi biliyorlar. Partizanlıktan uzak bu anlayış haziran seçimlerinde iktidarı ve hangi partilerin Meclis''te temsil edileceğini belirleyecek.

Sağduyulu seçmenler projelere bakıyorlar ve yanı sıra partilerin projeleri uygulayabilecek niteliğe sahip olup olmadıklarına da bakıyorlar. Yani, liderler ve partiler bir "güvenilirlik testi"nden de geçiyorlar. Boş vaatlere kulak vermek isteyenlere ise söyleyecek söz yok. Memlekete muhalefet de lazım. Hiç olmazsa doğru dürüst bir muhalefet partisi seçsinler istiyor gönlümüz.