İnsafın topuzu..

Radikal gazetesi Avni Özgürel''in pazar günkü yazısını "Erdoğan bu dönemi çok sever" başlığıyla anons etmiş internet sayfasında. Anonsun spotu, "Menderes döneminde gazeteler belgesiyle bile olsa kimseyi yolsuzlukla suçlayamıyordu" şeklindeydi. Özgürel''in "50''lerin siyasi düellosu: İspat hakkı" başlıklı yazısında Başbakan Erdoğan''ın ismi bile geçmiyor. Demek ki Radikal''e göre gazeteler yolsuzluk haberleri yayınlayamıyorlar. Radikal insafın topuzunu kaçırmamış mı? Radikal''in "Erdoğan bu dönemi çok sever" dediği dönemin Cumhuriyet Halk Partisi''nin ürünü olduğunu da unutmamak gerek.

Başbakan Menderes basın hürriyetiyle ilgili olarak CHP''lilerin yönelttiği eleştirileri bakın nasıl yanıtlamış:

"Gene onlar, çok uzun bir devre esnasında matbuatı tamamen susturmuşlar, gazeteleri istedikleri anda telefonla verilen emirlerle derhal istedikleri kadar müddet kapatmışlar, gazetelerde mütalaa ve tenkit dahil, haber ve havadis olarak nelerin yazılıp nelerin yazılamayacağını emir ve talimata bağlamışlar. Herhangi bir gazeteci aleyhine bir dava açıldı mı, derhal o gazeteciyi hapse atıp ondan sonra muhakemesini görmek usulünü 1950''de son günlerine kadar muhafaza etmişlerdir."

Menderes az bile söylemiş. DP iktidarını eleştirirken önceki durumla kıyaslamak da gerekir. Daha mı geriye gitti, ileriye mi gitti? En başta söyleyelim Demokrat Parti''nin hatası CHP döneminden miras kalan basın politikasını kısmen de olsa devam ettirmekti.

Özgürel, DP hükümetinin "resmi ilan" dağıtımına getirdiği düzenlemeyi de basına yönelik kısıtlamalar arasına katmış. Acaba! Çünkü daha önce piyasada satılmayan onlarca gazete resmi ilan pastasından pay alıyordu. Yeni durumda ilanlar gazetenin tirajına ve makinaların vasfına göre dağıtılacaktı. Amaç basının iyileştirilmesiydi. İlanların santimi 3 liradan 10 liraya çıkarılmıştı. İzmir, İstanbul ve Ankara dışında kalan Anadolu basını ise eski hükümlere göre ilan alacaktı. Yeni durumdan rahatsız olanlar üç büyük şehirdeki naylon gazetelerdi. Resmi ilanlara ihtiyaç duymayan yüksek tirajlı gazeteler ise santimi 15 ile 27 lira arasında değişen özel ilanlar aldıklarından yeni düzenlemeye itiraz bile etmemişlerdi.

Menderes döneminde gazeteler de sütten çıkmış ak kaşık değildi. Bir bakıyordunuz husumetle yayın yapıyor, bir bakıyordunuz iktidara toz kondurmuyordu. Nitekim Menderes''e "Siz, gazetecileri gözetin, bize yardım edin, biz yapılacak zamları ucuzluk şeklinde de göstermesini biliriz" diyen bir gazeteciydi. Öyle ki Menderes''in, "Demek ki şimdiye kadar ucuzluğu pahalılık gibi gösterdiklerini de itiraf etmiş oluyorlar. Nerelerden gelip geçmişiz, artık anlayın" diye yakındığı rivayet edilir. Hükümet ile işi pişiren gazeteciler İsmet Paşa''nın demeçlerini iki üç satır olarak iç sayfalarda önemsiz haber gibi gösterdiklerini övünerek anlatıyorlardı Menderes''e..

Celal Bayar''ın anlattığına göre Demokrat Parti''nin mitingini izleyen bir gazeteci DP yanlısı "Zafer" ile CHP yanlısı "Ulus" gazetesine iki farklı metin göndermişti. Sözkonusu miting haberi Zafer''de "coşkulu geçen DP mitingine 30 bin kişi katıldı" diye, Ulus''ta ise "5 bin kişinin katıldığı DP mitingi heyecansız ve sönük geçti" şeklinde yer almıştı.

Basın-iktidar ilişkilerini eleştirirken insafı elden bırakmayalım derim. İnsaf herkese lazım.

Etme bulma dünyası…

Polisler Yeni Şafak''ı bastığında gazetede değildim. O zaman ANAP''lı Rüştü Kazım Yücelen İçişleri Bakanı''ydı. Hatırladığım kadarıyla güç bela hazırlanmıştı o gün Yeni Şafak. 28 Şubat''ın baskısı devam ediyordu. Çoğu gazete doğru dürüst bile görmemişti baskını. Bir gazete –Savcılık izni olmadan- bir suç mahalli gibi kuşatılmış, girenden çıkandan kimlik sorulmuştu.

Savcılık izni üç saat sonra gelmişti galiba. O da yetmezmiş gibi Albayrak ailesinin küçük yaştaki çocukları dahi evlerinden toplanmıştı. Adeta rehin almışlardı günahsız sabileri.

Polis şefi Adil Serdar Saçan adını ben bu sırada duymuştum. Rüşvet, işkence gibi başka işlere adı karıştığından görevden el çektirildiğini duyduk sonra. İroniye bakar mısınız, suçluları yakalamak için eğitilmiş bir polis şefinin yolu çete suçlamasından ötürü Metris Hapishanesi''ne düştü. Saçan belki de tutuklanmalarına vesile olduğu başka suçlularla aynı voltayı paylaşacak.

Bakıyorum da Yeni Şafak''ın basılmasının üzerinden neredeyse sekiz yıl geçmiş. Şimdi kimse Rüştü Kazım Yücelen''in adını bile hatırlamıyor. ANAP zaten bitmiş durumda, kendine bile hayrı yok. Kimse unutmasın, hükümetler gelip gider. Kamu görevi yapanlar hükümetlere değil yasalara bağlı kalmalılar. Adil Serdar Saçan''ın tutuklanması bana bunları anımsattı. Bayram sabahı, sevindim desem boş, üzüldüm desem boş.. Yazık ki ne yazık. Bu yüzden kudretli bir polis şefinin trajik öyküsü olarak da okuyabilirsiniz bu yazıyı.

Nerde o eski şeker gibi bayramlar!

Ramazan Bayramı''na can sıkıcı tartışmalarla girdik. Dolayısıyla "ah, nerde o eski bayramlar" diye içlenmek hakkımız. Çocukluğumuzun o şeker gibi bayramlarından geriye sadece anılar kaldı. Basın birbirinin gözünü oymak için fırsat bekliyor. Siyasetçilerimiz elde bayrak yalınkılıç savaşır haldeler. İnsani yardımların üzerine gölge düşürülmüş, yoksullar için daha zor geçecek bir bayram. Küresel finans sistemi krizde, soğuk savaş geri mi dönüyor korkusu yayılıyor. Nereye dönsek yüzümüzü, manzara hoş değil arkadaşlar. Her şeye rağmen geleceğe ümitle bakabilmek güzel bir şey. Biz eskiden de "Ramazan Bayramı" derdik, İstanbullu, İzmirli, Ankaralı kimi aileler ise "Şeker Bayramı" dermiş. Acaba "Şeker Bayramı" tabiri cumhuriyetin ilk dönemlerine özgü modernleşme/batılılaşma politikalarının bir ürünü olarak mı dolaşıma girdi? Zül Fazıl''ı "Solfasol", Ahi Mesut''u "Etimesgut", El Aziz''i "Elazığ" yaptığımız gibi, "Dinsellik kokuyor" diye "Ramazan" yerine "şeker"i mi icat etmişler? Kim ne derse desin, şeker gibi bayramlardı işte. "Hepimizin Ramazan Bayramı şeker olsun" ey sevgili okurlar ve ey bizi okumayanlar.