İsmet Özel"i linç mi etmeliyiz?

İsmet Özel''i şiirlerinden tanırım. Başkaca bir tanışıklığıum hiç olmadı. Kendi adıma söylemem gerekirse, Özelin şiirini aşan yeni bir şiir henüz kendini gösterebilmiş değil.Yaşayan şairleri kastediyorum. Şiirleriyle başlayan ilgim kitaplarıyla devam etti.. “Üç Mesele”yi okuduğumda bir bıçak ucu kadar keskin modernizm eleştirisi buz kestirdi bana. “Waldo sen neden burada değilsin?” kitabıysa eğri büğrü adamlara karşı dik durma inadımı biledi. Dolayısıyla İsmet Özel ile aramdaki bağ, şair-okur, yazar-okur ilişkisi..Belki biraz fazlası.

Madem yeri geldi, şunu da söyleyeyim.. Yeni Şafak''ta haftalık röportajlar yaptığım dönemde sempatimi antipatiye dönüştüren nahoş bir olay da yaşadım.

İsmet Özel bana röportaj vermedi yahu! “Mecbur mu birader?” diyeceksiniz haklı olarak. Lakin kırgınlığım bundan değil. Bana vermediği röportajı Hürrriyet''teki, Milliyet''teki meslektaşlarıma cömertçe sunmasıydı. İçimde ukdeydi. Oh be, yazdım da kurtuldum bu yükten. Şimdi kırgın falan değilim.

Ama Özel''in şiiriyle bağım hep devam etti, iyi şiiri kim reddeder?

Peki, şimdi o eski hesabı mı görüyorum. Hayır. Malum, Türklük ve Müslümanlığı özdeşleştiren açıklamalarıyla fırtınalar koparıyor Özel. Yarı yarıya dolu bir bardak koyuyor masaya.. Kimi dolu tarafından bakıyor bardağa, kimi boş tarafından. Kimi fikirlerini rahatsız edici bulabiliriz, eleştirebiliriz de..

İsmet Özel bu.. Tersine akan bir ırmak. Göğsünde şamanları püskürten inat.

Yanlış anlamaları göze alarak büyüyen direnç.. Ancaaak tanıdığım İsmet Özel ırkçılığa kayabilemez efendim. En başta şiirlerinde ifadesini bulan kişiliğiyle çelişmek anlamına gelir bu. Onun Türklüğü bir fikir, bir çerçeve, bir siyasa.. Zaten 32. Gün''de “Türklük bir ırk değildir. Türklük tarihi bir roldür” diye de ifade etti. Türklüğü Asr-ı Saadet müslümanlığına dayandırması ırkçı bir temelde düşünmediğini gösterir. İsmet Özel''in Türk''ü, yani Oğuz''u, Kayı''sı, Salur''u filan Türkiye''de Türk olmuştur, bin yıllık tarih meselesi. Balkanlarda müslümanlığı seçen etnik gruplara Hıristiyanların “Türk oldular” demeleri gibi bir şey. Ben Özel''i Türk-İslam Sentezcileri''nden çok, Osmanlı''yı Doğu''nun/İslam''ın Batı''daki ileri karakolu olarak gören Kemal Tahir''ci sosyologlara yakın bulurum. Mesela Baykan Sezer, “Toplum Farklılaşmaları ve Din Olayı” tezinde Osmanlı''ya Batı karşısında böyle bir rol yükler. Özel''in de kabaca yaptığı, bu. Özel''in Türklük vurgusu içinde Batı''ya karşı bu rolü yüklenen ırken Türk olmasa bile Türk''tür. Bu rolü reddeden ırken Türk olsa da, o başka şeydir. Söylediklerinden anladığım bu. Bardak meselesi.. Hem İsmet Özel''i savunma yazısı değil bu, anlama çabası.. O halde bir şiiriyle bitirelim mevzuyu gitsin:

“Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum

bahar da sürgülenir içime katranlar da

hem koşarak yarattığım sevgiler vardır

hem körlenmiş sevgilerin acısıyla koştururum.

Beni sular

kocaman taşları parçalayarak hatırlıyor dağlarda

ve beni hatırlatıyor çeltik tarlalarında aynı sular

umutlu sakinlikleri

lohusalıklarıyla.”

Adı üstünde Cumhuriyetin onuncu yıl kutlamaları için hazırlanmış bir marş. Marşın mimarları Faruk Nafiz Çamlıbel, Behçet Kemal Çağlar ve Cemal Reşit Rey. Onuncu Yıl Marşı Atatürk dönemine özgü bir marş olarak kaldı ve İsmet Paşa''nın Milli Şef''liği döneminden itibaren de giderek unutulmuştu. Taraf''ta Ayşe Hür''ün belirttiği gibi 1990''larda Kemalist çevrelerde tekrar moda oldu. Kadern bir cilvesidir, marşın güftecisi Faruk Nafiz Çamlıbel, 27 Mayıs darbesinde Demokrat Parti milletvekili olduğu için Yassıada''ya gönderilmişti. Onuncu Yıl marşı''nın güftesini yap, sonra git “karşı-devrim”in partisi Demokrat Parti''den milletvekili seçil. Gerçi kimi Atatürkçülere göre karşı-devrimin öncülü İsmet Paşa''nın Milli Şeflik dönemidir ya, o da başka..

1933''deki Cumhuriyet kutlamalarına damgasını vuran Cumhuriyet Halk Fırkası Katib-i Umumisi Recep Peker idi. Yani Atatürk ve İsmet Paşa''dan sonra üçüncü adam. Peker, caddeleri, sokakları krokili, grafikli, resimli, rakamlı açıklamaların yanı sıra “Durmayalım düşeriz” gibi dövizlerle donattırırdı.

Almanya ve İtalya''da yükselen faşişt akımlardan fena halde etkilendiği bilinirdi. CHP''yi de benzer bir programla donatmak istemesi İsmet Paşa''nın hoşuna gitmiş, amma velakin Gazi Paşa''nın sert şiddetli tepkisiyle akim kalmıştı. 1936''da Atatürk tarafından Katib-i Umumi sıfatı kaybettirilecekti Peker''in. Geçelim.

1933''deki Ankara''daki kutlamalara memurların yanı sıra çevre köylerden binlerce köylü getirilmişti. Ellerinde parti flamaları, başıbozuk bir yürüyüş koluyla trübünlere yürüyorlardı. Hiç olur muydu, yakışır mıydı asker millete? Yakışmazdı. Merkez Komutanı “Çopur” lakaplı İsmail Hakkı Tekçe ne yapacağını şaşırmış, oradan oraya koşturuyor, boğazını yırtarcasına “davula ayak uydurun, davulaaa” diye bağırıyormuş..

Ayşe Hür, 10. Yıl Marşı için “Kemalist güzelleme” deyimini uygun bulmuş. Oysa Atatürk, marştan çok hoşlansa da hem abartılara dikkat çekmek, hem latife olsun diye daha hoş bir benzetme bulmuştu: “Recep Bey''in ilahisi.”

AK Parti milletvekili Vahit Erdem bakın ne demiş: “Keşke yüzde 47 oy almasaydık”..

İleri demokratik ülkelerde böyle söyleyen bir politikacı gördünüz mü?

Ben görmedim. Tam aksine “keşke az oy almasaydık” diye yakınırlar..

Ne yani, muvazaalı seçim mi yapacağız bundan sonra? Şike mi yapacağız? “Kardeş filan bölgede oylar size, feşmekan bölgede bize”.. Böyle saçmalık olur mu? Olursa, buna demokrasi denir mi?

Her parti iktidar olmak için çalışır. Projelerini ortaya kor, güvenilirliğini kanıtlar.. Sonra da meydana çıkar oyunu ister. Kural, bu.

Erdem''in söylediklerini sıralıyorum..

“Devletin Türkiye''ye irtica geleceği gibi bir takım endişeleri var.”

“Bu iktidarın bazı çevrelere göre gizli gündemi var”

“Adım adım Türkiye''yi fırsat buldukça irticaya götürecek gibi bir düşünce var.”

Söyleyin de bilelim.. Devlet” kim? O, “Bazı çevreler” kimler mesela?

CHP mi? Medya mı? Büyük sermaye mi? Ordu mu? Yargı mı? Şu mu? Bu mu? Ne?

AK Parti “merkez sağ partisi” olamamış. Ne büyük günah! Merkezde keramet olsaydı Türkiye uçardı.. Demek ki Merkez''de bir sorun var..Asıl o yapının değişimi şart.. Neye göre değişecek? Milletin ihtiyaç ve taleplerine göre.. Çağın gereklerine göre. Değişimi gerçekleştirmek de siyasetin işi.

Lakin statükoyu değiştirmek zordur. Çünkü direneni çoktur. Nefes darlığı yaşayanlar ise uzun koşularda tıkanıp kalırlar..

Bunu da bilmek lazım.