İtiraf ediyorum...

Müge Anlı''nın ATV''deki programını iki haftadır ben de "seyrediyor" idim.

Son yıllarda ilginç olaylar yaşıyoruz sevgili okurlar..

Ülkemizin en doğusundaki Bilge Köyü''nden, İstanbul''un en zengin muhitlerinden Etiler''e, oradan en batıdaki Çorlu''ya dönüyor bakışlarımız.

Çocukları kırkbeş gün önce kaybolmuş bir aile vardı şimdi karşımızda.

Ünlü ceza avukatı Rahmi Özkan ile ünlü psikiyatr Arif Verimli Hoca''nın da yer alması programa ayrı bir hava katıyordu..

"Anne Dilber" ilk başlardaki ürkek pozisyonundan uzaklaşmış, Rahmi Özkan ve Arif Hoca''nın en sıkı sorularına "o soruya da açıklama getireceğim" jargonuyla usta bir yarışmacıya dönmüştü adeta.

İlkin bu program bana bir mizansen gibi görünmüştü..

"Küçük Muhammet"in ortadan yok oluşu gitmiş, araya konu komşunun, bakkalın, hurdacının ve tabii gösteriye katılan davetlilerin şehvetle devreye girdiği bol dedikodulu bir magazin havası egemen olmuştu programa.

Anne Dilber ve kocasının Müge Anlı''nın programında boy göstermek için Küçük Muhammet''i ya evlatlık verdikleri ya da bir yer de saklayıp "kayboldu" süsü verdiklerine bile inandım.

Anne Dilber ve baba Ümit''in sanki çocuklarının başına kötü bir iş gelmemişçesine rahat tavırlarla programın akışına kendilerini bırakmaları yüzünden bir an için bile olsa Muhammet''in öldürülmüş olabileceğini aklıma getirmedim.

Oysa Küçük Muhammet kırkbeş gün sonra, hem de evinin çok yakınında, bizler seyirlik bir parodiye dönen programın büyüsüne kapılmışken bir buğday tarlasında ölü olarak bulundu..

Küçük Muhammet programın akışı içinde bir figür halini almıştı çünkü..

Anne Dilber''in, yanı sıra programa katılan bazı şahısların "Küçük Muhammet cinayeti"nin zanlıları olarak tutuklanacaklarını nereden bilebilirdik ki?

Rollerini hakikaten güzel oynamışlardı.

Hadi ben, hadi yüzbinlerce izleyici faka bastık diyelim..

Peki ülkemizin anlı şanlı bir ceza avukatı ve bir psikiyatrı nasıl oldu da faka bastı?

Bir daha bu programı seyredebileceğimi sanmıyorum..

Çünkü bizler koltuklarımıza kurulup keyifle seyrederken, altı yaşında bir çocuk bir buğday tarlasında kuşların böceklerin yiyip bitirdiği bir gövdeden arta kalan bir kemik yığınından başka bir şey değildi.

Bir fotoğrafı bile olmayan bir küçük çocuk..

O yoksul küçük çocuk, toplumumuzun çürüyüşünün bir resmini çizmiş değil midir bu trajik ölümüyle?

1990''lı yıllar Lenin, Stalin ve Marx büstleri için talihsiz yıllardı. Çünkü ''Komünizm'' zincirinden boşalan ülkeler, eski dönemi hatırlatan bütün simgelerden arınma yoluna gitmişlerdi. İkon-kırıcılığın şaha kalktığı günlerdi, Marx, Engels, Lenin, Stalin büstleri yok ediliyordu.

Meğer Lenin''in bir ahşap büstü yıllar önce Akçakoca sahillerinde kıyıya vurmuş. Ne tesadüf, bu haberle karşılaştığımda Edmund Wilson''un "To the Finland Station" isimli çalışmasına ait bir yorum okuyordum. 1917''de sürgünde yaşayan Lenin''in St. Petersburg''taki Finlandiya İstasyonu''nda coşkulu bir kalabalık tarafından karşılandığını hikaye ediyordu Wilson. O istasyon faslı 1917''deki Ekim Devrimi''nin 75 yıllık rotasını çizmişti. İşte o Lenin''in büstlerinden biri aradan 75 yıl sonra denizin dibini boylamıştı. Aynı büst Akçakoca sahillerinde yüzünü göstermişti. Önce belediye binasının deposuna konulmuş, sonra da unutulmuştu, şimdi de Akçakoca turizmini canlandırması için ortaya çıkarılmıştı. Çünkü artık hiçbir yerde doğru dürüst Lenin büstü kalmamıştı. "Akçakoca''ya Lenin Turları" fena bir fikir değil bu yüzden..

Bu büstün soğuk savaş döneminde Sovyet Rus karşıtı blokta yer almış bir ülkede sergilenecek olması ironik bir tuhaflık tabii. Oysa Marshall Berman''ın dediği gibi tarihe bakmanın farklı yolları da vardı. "Marksizmle maceram" isimli kitabında Berman, "Bir düşünürü ilahlaştıracağınıza, başına bir kurşun sıkın daha iyi" demişti. Berman, eski sosyalist ülkelerdeki Marx heykellerinin kaldırılmasıyla ilgili olarak bir şeyler anlatmaya çalışıyordu:

"O heykellerin büstlerin alaşağı edilmesine ve işgal ettikleri tahtlardan düşürülmesine hayırlı bir gelişme gözüyle bakmamız gerek. Çünkü onunla yer seviyesinde, yani ayaklarımızın üstünde durmaya çabaladığımız düzlemde yüzleşebilirsek Marx''ın söyleyeceklerini daha iyi duyup daha iyi anlayabiliriz belki"

Berman''ı ben anladım da, bizim ikon-severler de anlasın diye yazdım bu yazıyı.

Felsefenin sefaleti''nden değil medyanın sefaleti''nden söz edeceğim bu kez.

Sermayenin dini imanı var mı yok mu o ayrı ama "sermayenin kalbi yoktur" diyen Karl Marx pek de haksız sayılmaz arkadaşlar..

Ayşe Arman''a konuşan "Bizim mahalle''nin dedikoducusu Ahmet Arsan yaptığı işi bakın nasıl meşrulaştırıyor.

"Memleketimizde dinsellik ve cinsellik her zaman satar!"

Adam haklı, işte bir örnek size..

Boğazı kesilerek öldürülen "Cindyy" lakaplı travesti İlyas Çağan''ın haberi Hürriyet''te "Cindyy''in çok özel kareleri" başlıklı foto galerisiyle birlikte yer almış.

O karelerde artık bir ölü olan Çağan''ın kadın kıyafetiyle verdiği malum pozlar yer alıyormuş.

Her bir foto galerisinin yanında da "not verin" butonu varmış.

Peki ama ne için?

Yavuz Semerci''nin dile getirdiği gibi, "daha fazla tıklanmak" ve "daha fazla reklam almak" için mi?

Ölü-sevicilikten(nekrofili) para kazanmak kapsamına girmez mi bu?

Ülkenin çok satmakla övünen bir gazetesinin içine düştüğü bu sefalete diyecek söz bulamıyorum.

Belki Ahmet Arsan hergelesi bu konuya da bir açıklık getirir.