Korktuğumuz şey başımıza geldi

"Esed rejimi"ne karşı verilen hak mücadelesinin bir Sünni-Nusayri çatışmasına, oradan da Lübnan"ı içine kalan bir Şii-Sünni savaşına dönüşmesinden endişeliydik. Köşeye sıkışan rejim, "Katil Şebbiha"larıyla,"Muhaberat"ıyla yedekte tuttukları bu tehlikeli oyunu oynayacaktı. Rejim, özgürlük mücadelesine katılan Nusayrileri bu geniş halkadan koparmak için inanılmaz bir baskı ve şiddet uyguladı. Bu şiddetin kurbanlarından biri de, özgürlük isteyen cephede yer alan Nusayri kökenli yazar ve aktivist Samar Yazbek idi.

"Muhaberat" tarafından tecavüzle tehdit edilen, işkenceye maruz bırakılan Samar Yazbek, babası tarafından bile dışlandı. Küçük kızının hayatından endişe eden Yazbek ülkesini terketmek mecburiyetinde kaldı. Devrimin ilk dört ayında yaşadıklarını, gördüklerini, defterine geçirmişti. "Çapraz ateşte bir kadın" başlığıyla günlüklerini kitaplaştıran Yazbek, Rafik Schami"nin dediği gibi "Devrimin vakanüvisidir". Daha günlüğünün ilk sayfasında sıradan insanların rejim tarafından nasıl ürkütüldüğünü şöyle tasvir etmiştir:

"Şu anda sakin olduğumu söyleyemem, ama sessizim. Kalp atışlarımın uzaklardan gelen bir patlama sesini andıran çarpıntısını duyabiliyorum; silah seslerinden, çocuk çığlıklarından ve annelerin feryatlarından daha net. Annemin sokağa çıkmamam için bana yalvarırken titreyen sesinden daha net: Her yerde katiller var. Her yerde ölüm. Köyde.. Şehirde.. Sahilde. Katiller egemen oluyor, halkı dehşete düşürerek, komşularımızın evlerine dağılıp onlara kendilerini nasıl öldüreceklerini anlatıp, hemen ardından bize dönerek aynı şeyi haykırıyor: Hepinizi öldürecekler!"

Rejimin Yazbek"ten beklediği, alevi kimliğini diktatörün kanlı oyununun bir parçası haline getirmesiydi. Özgürlük isteyenlerin değil, firavunun safında yer almalıydı. O, haysiyetin ve vicdanının yolunu seçti. Firavunun eğlencesine dönüşen insan avının dehşetini görmezlikten gelmedi. Hayatında ilk kez, olmak istemediği şey olmamayı tercih etti. Suriye"de "olmak istediğin kişi olmak" ne anlama geliyor, merak ediyorsanız Samar Yazbek"i okumalısınız.

Yazbek"in günlükleri Muhaberat ve Şebbihalar eliyle Suriye halkının biribiri aleyhine nasıl kışkırtıldığını gözler önüne seriyor. Göstericilere ateş açmayı reddeden askerlerin infaz edilmesi, aleviler ve sünniler arasında düşmanlık yaratmak için yapılan provokasyonlar, kılık değiştirmiş Şebbiha katillerinin pususuna düşürülen askerler, muhaliflere yüklenen katliamlar vs. Bütün bunlar, rejimin halkın özgürlük taleplerini kanla bastırmak için aradığı sözde meşruiyet içindi. Rejim, kendi canavarlığının bir suretini yaratmayı başarmıştır, artık rahat hareket edebilir, bombalarını yağdırabilir. Hizbullah liderleri istedikleri kadar "bu savaşın Lübnan"a sıçramasına izin vermeyeceğiz" desinler, yangın her tarafa sıçramıştır.

Eninde sonunda Esed gidecek, bu kaçınılmaz ama geriye baktığımızda elimizde ne kalmış olacak? Harabeye dönmüş bir ülke, yüzbinlerce ölü, her tarafa yayılmış mezarlıklar, bir daha belini doğrultamayacak milyonlarca insan, yetimler, dul kadınlar. "Peki kim kazandı bu savaşta kardeşim?" diye sorulduğunda, başı öne eğilecek insanlar. Yangına bir kova su alarak müdahale etmek yerine bir kova benzin alarak dahil olanlar bu felaketin manevi sorumluluğunu üstlenebilecekler mi? Bir daha birbirimizin gözlerinin içine bakabilecek miyiz?